Mieli\u015bmy dzi\u015b odskoczni\u0119 od oko\u0142ochopinowskich klimat\u00f3w: XX wiek z malutkim jeszcze cofni\u0119ciem si\u0119 do ko\u0144c\u00f3wki XIX. Nawet bez Marthy by\u0142o ciekawie, cho\u0107 mo\u017ce nie elektryzuj\u0105co.<\/p>\n
<\/p>\n
Utw\u00f3r\u00a0Arnego Nordheima Tenebrae<\/em> na wiolonczel\u0119 i orkiestr\u0119, napisany dla M\u015bcis\u0142awa Rostropowicza,\u00a0by\u0142 wykonany na Warszawskiej Jesieni w roku 1987, czyli w pi\u0119\u0107 lat po powstaniu, z\u00a0solist\u0105 Romanem Jab\u0142o\u0144skim. My\u015bl\u0119, \u017ce dzisiejsze wykonanie Roberta Cohena by\u0142o du\u017co pi\u0119kniejsze. To utw\u00f3r g\u0142\u0119boki, \u015bpiewny, o niesamowitym nastroju. Nordheim by\u0142 wielkim przyjacielem polskiej muzyki i polskich kompozytor\u00f3w, a r\u00f3wnie \u015bpiewn\u0105 muzyk\u0119 pisano w Polsce owych czas\u00f3w. Szczeg\u00f3lna przyja\u017a\u0144 i wsp\u00f3\u0142praca \u0142\u0105czy\u0142a go z Eugeniuszem Rudnikiem; to Rudnik w\u0142a\u015bnie podsuwa\u0142 mu wspania\u0142e efekty akustyczne wywiedzione z g\u0142osu ludzkiego, z kt\u00f3rych powsta\u0142 m.in. Solitaire<\/em>, jeden z moich najulubie\u0144szych utwor\u00f3w elektroakustycznych. W Tenebrae<\/em> jest podobna atmosfera niespiesznej wypowiedzi, z zastanowieniem i zamy\u015bleniem, ale j\u0119zyk muzyczny jest bardziej tradycyjny. Z om\u00f3wienia autorskiego (ksi\u0105\u017cka programowa WJ): „Wa\u017cnym \u017ar\u00f3d\u0142em inspiracji by\u0142 tak\u017ce rozdzia\u0142 powie\u015bci Tomasza Manna Doktor Faustus, w kt\u00f3rym opisane jest zako\u0144czenie dzie\u0142a Adriana Leverk\u00fchna Lament doctoris Fausti<\/em>; w tym kontek\u015bcie ostatnia wysoka nuta wiolonczeli oznacza ostatnie s\u0142owo, ostatnie migoc\u0105ce \u015bwiat\u0142o w ciemno\u015bci”.<\/p>\n Koncert fortepianowy<\/em> Panufnika – zupe\u0142nie inna bajka. I debiut m\u0142odziutkiej Katarzyny Go\u0142ofit, studentki prof. Katarzyny Popowej-Zydro\u0144 z Akademii Muzycznej w Bydgoszczy. Dziewczyna z temperamentem, ju\u017c pierwsze akordy zagra\u0142a na tyle pot\u0119\u017cnie, na ile by\u0142a w stanie.\u00a0Bardzo energiczny\u00a0by\u0142 te\u017c fina\u0142 o nieco jazzowych rytmach. Natomiast \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107, jeden z najbardziej niesamowitych utwor\u00f3w Panufnika, wypad\u0142a troch\u0119 p\u0142asko. Ta muzyka mnie osobi\u015bcie przypomina sen, w kt\u00f3rym cz\u0142owiek kamienieje, nieruchomieje\u00a0w jakim\u015b niepoj\u0119tym l\u0119ku. W tym wykonaniu tego nie odczu\u0142am. Ale za to bis by\u0142 \u015bwietny: pierwszy z Sarkazm\u00f3w<\/em><\/a> Prokofiewa. M\u0142oda pianistka \u015bwietnie si\u0119 czuje w takiej w\u0142a\u015bnie muzyce.<\/p>\n Po przerwie cofn\u0119li\u015bmy si\u0119 najdalej w przesz\u0142o\u015b\u0107: do jednego z tegorocznych jubilat\u00f3w, Richarda Straussa. Dyl Sowizdrza\u0142<\/em> to ju\u017c klasyka, ale okaza\u0142 si\u0119 dobrym przej\u015bciem do sarkastycznego Prokofiewa. I tu mieli\u015bmy w\u0142a\u015bnie zast\u0119pstwo. Alexander Gavrylyuk (oj, ju\u017c nie wygl\u0105da tak, jak na tym obrazku<\/a> – fryzura mu si\u0119 przerzedzi\u0142a…) ma za sob\u0105 liczne sukcesy konkursowe, z rodzinnego Charkowa wyemigrowa\u0142 do Australii i ma tamtejsze obywatelstwo. Kilka lat temu nagra\u0142 wszystkie pi\u0119\u0107 koncert\u00f3w Prokofiewa (z Vladimirem Ashkenazym), wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o by\u0107 spokojnym o jako\u015b\u0107. To pianista bardzo sprawny i dynamiczny, cho\u0107 jego gra nie wywo\u0142uje a\u017c takich emocji jak gra Marthy; zdarza\u0142o si\u0119 zreszt\u0105, \u017ce orkiestra go przykrywa\u0142a, podobnie jak pianistk\u0119 w koncercie Panufnika. Po prostu chyba by\u0142a za g\u0142o\u015bna (ciekawam, jaki by\u0142 odbi\u00f3r proporcji mi\u0119dzy solist\u0105 a orkiestr\u0105 w innych miejscach sali). Ale og\u00f3lnie zrobi\u0142 \u015bwietne wra\u017cenie, podni\u00f3s\u0142 publiczno\u015b\u0107 na stojaka, a na bis zagra\u0142 to<\/a>. Brzmia\u0142o to z pewno\u015bci\u0105 lepiej ni\u017c w tym nagraniu. I te\u017c si\u0119 spodoba\u0142o, ale wi\u0119cej bisowa\u0107 nie chcia\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mieli\u015bmy dzi\u015b odskoczni\u0119 od oko\u0142ochopinowskich klimat\u00f3w: XX wiek z malutkim jeszcze cofni\u0119ciem si\u0119 do ko\u0144c\u00f3wki XIX. Nawet bez Marthy by\u0142o ciekawie, cho\u0107 mo\u017ce nie elektryzuj\u0105co.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4409"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4409"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4409\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4410,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4409\/revisions\/4410"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4409"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4409"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4409"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}