Dwa tak r\u00f3\u017cne koncerty, oba warte odwiedzenia – ka\u017cdy z ca\u0142kiem innych powod\u00f3w oczywi\u015bcie.<\/p>\n
<\/p>\n
Recital harfisty Xaviera de Maistre odby\u0142 si\u0119 w Sali Balowej Zamku Kr\u00f3lewskiego. To dobrze, bo po pierwsze przepych wn\u0119trza pasowa\u0142 do tego eleganckiego, ozdobnego instrumentu (de Maistre gra\u0142 na harfie po\u017cyczonej z Polskiej Orkiestry Radiowej), a\u00a0po drugie –\u00a0by\u0142o kameralnie, mniej dystansu, co sprawi\u0142o publiczno\u015bci rado\u015b\u0107 tak\u017ce podczas przerwy, gdy podesz\u0142a, by harf\u0119 obejrze\u0107 z bliska i robi\u0107 sobie z ni\u0105 s\u0142itfocie. A jak jeszcze w czasie pr\u00f3by wr\u00f3ci\u0142 solista, \u017ceby instrument\u00a0dostroi\u0107, to by\u0142o te\u017c zagadywanie, wsp\u00f3lne zdj\u0119cia itp. Nie wiem, jak on si\u0119 z tym czu\u0142, ale chyba dobrze, wygl\u0105da na luzaka z usposobienia i wyra\u017anie lubi aplauz.<\/p>\n
A aplauzowi trudno si\u0119 dziwi\u0107 – wiadomo, \u017ce to\u00a0wybitny harfista, cho\u0107 i jemu zdarzaj\u0105 si\u0119 omskni\u0119cia: w Sonacie C-dur<\/em> KV 545 Mozarta pod koniec co\u015b mu si\u0119 popl\u0105ta\u0142o, ale jako\u015b z tego wybrn\u0105\u0142; podobnie by\u0142o we wcze\u015bniejszej Sonacie c-moll<\/em> Giovanniego Battisty Pescettiego, kt\u00f3ra zreszt\u0105 si\u0119 troch\u0119 d\u0142u\u017cy\u0142a. Ale potem by\u0142y ju\u017c tylko fajerwerki, a poza podziwianiem techniki i r\u00f3\u017cnorodno\u015bci brzmienia mo\u017cna by\u0142o z przyjemno\u015bci\u0105 \u015bledzi\u0107 istny balet r\u0105k na strunach. By\u0142o par\u0119 przeboj\u00f3w: dokonana przez Liszta transkrypcja S\u0142owika<\/em> Alabiewa (wstyd si\u0119 przyzna\u0107, ale nie zna\u0142am) i\u00a0Recuerdos de la Alhambra<\/em> Tarregi; troch\u0119 wirtuozerii napisanej od razu na harf\u0119: Mandolina<\/em> Parisha Alvarsa, Impromptu Des-dur<\/em> Gabriela Faur\u00e9 i 2 Divertissements<\/em> Andr\u00e9 Capleta, a na koniec… We\u0142tawa<\/em> Smetany – jak si\u0119 okazuje, to autorska wersja. A bis artysta\u00a0powt\u00f3rzy\u0142 z zesz\u0142ego roku<\/a>.<\/p>\n Wieczorny koncert w wykonaniu Sinfonii Varsovii pod batut\u0105 Jerzego Maksymiuka\u00a0– jedyny zreszt\u0105 transmitowany przez TVP – zosta\u0142 ca\u0142kowicie po\u015bwi\u0119cony Panufnikowi. Publiczno\u015b\u0107 by\u0142a troch\u0119 mniej liczna, cz\u0119\u015bci bywalc\u00f3w zabrak\u0142o – niekt\u00f3rzy zapewne odmian\u0119 repertuarow\u0105 wykorzystali do tego, by troch\u0119 odpocz\u0105\u0107.\u00a0Przyszli „wszystko\u017cerni” oraz ci\u00a0odwa\u017cniejsi, kt\u00f3rzy skorzystali z okazji, by si\u0119 z t\u0105 muzyk\u0105 troch\u0119 zapozna\u0107 – i wiem, \u017ce jednym by\u0142o trudno, a innym nadspodziewanie \u0142atwo.<\/p>\n \u0141atwa nie jest ostatnia, X Symfonia<\/em>, trzeba ju\u017c by\u0107 troch\u0119 wprowadzonym w ten specyficzny j\u0119zyk muzyczny. Ale Koncert skrzypcowy<\/em> to muzyka bardzo przyst\u0119pna, \u015bpiewna, o zauwa\u017calnych polskich rytmach. Aleksandra Kuls rzeczywi\u015bcie \u015bpiewa\u0142a na skrzypcach (gra zreszt\u0105 na \u015bwietnym instrumencie), a na bis bardzo dobrze dobra\u0142a Kaprys polski<\/em> Bacewicz\u00f3wny, bo na jego pocz\u0105tku te\u017c trzeba troch\u0119 po\u015bpiewa\u0107. A Arbor cosmica<\/em> to kalejdoskop r\u00f3\u017cnorodnych obrazk\u00f3w wok\u00f3\u0142 tych samych wsp\u00f3\u0142brzmie\u0144. Zesp\u00f3\u0142 (gra tu zaledwie 12 smyczk\u00f3w) te\u017c musia\u0142 dwa razy bisowa\u0107. Trudno by\u0142o si\u0119 rozsta\u0107. Na sali by\u0142y trzy pokolenia pa\u0144 Panufnik: Camilla, wdowa po kompozytorze,\u00a0z c\u00f3rk\u0105 Roxann\u0105 i wnuczk\u0105 Kasi\u0105. Pi\u0119kny by\u0142 to dla nich szczeg\u00f3lnie wiecz\u00f3r.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dwa tak r\u00f3\u017cne koncerty, oba warte odwiedzenia – ka\u017cdy z ca\u0142kiem innych powod\u00f3w oczywi\u015bcie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4411"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4411"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4411\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4414,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4411\/revisions\/4414"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4411"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4411"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4411"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}