{"id":4422,"date":"2014-08-31T01:30:52","date_gmt":"2014-08-30T23:30:52","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4422"},"modified":"2014-08-31T01:30:52","modified_gmt":"2014-08-30T23:30:52","slug":"teatr-orkiestry-xviii-wieku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2014\/08\/31\/teatr-orkiestry-xviii-wieku\/","title":{"rendered":"Teatr Orkiestry XVIII Wieku"},"content":{"rendered":"

Obecne, 120 tourn\u00e9e Orkiestry XVIII Wieku dotyczy przede wszystkim semiscenicznego spektaklu Cosi fan tutte<\/em>, kt\u00f3ry muzycy pokazali ju\u017c w ostatnim tygodniu w Haarlem, Bloemendal i Amsterdamie. Nie podano nazwiska re\u017cysera ani w ksi\u0105\u017cce programowej, ani na stronie orkiestry, a by\u0142 nim Jeroen Lopes Cardozo.<\/p>\n

<\/p>\n

To, co zrobi\u0142, najzupe\u0142niej wystarczy. Nie trzeba uwsp\u00f3\u0142cze\u015bnie\u0144, dom\u00f3w publicznych, szpitali psychiatrycznych itp. podobnych przyjemnych okoliczno\u015bci do tej cudownej opery, gdzie Mozart w nutach, a da Ponte w tek\u015bcie zawar\u0142 wszystko, co jest potrzebne. A Cardozo w gruncie rzeczy nie wyszed\u0142 poza to.<\/p>\n

Soli\u015bci nie wszyscy si\u0119 trafili r\u00f3wnie dobrzy. Zdecydowanie nie podoba\u0142a mi si\u0119 Kate Valentine jako Fiordiligi – by\u0142a zupe\u0142nie z innej opery (jest zwi\u0105zana z English National Opera): podobnie jak kilka dni temu Milanesi, rozwibrowana i pod d\u017awi\u0119kiem. Razi\u0142o to szczeg\u00f3lnie w duetach z Andersem Dahlinem (Ferrando), kt\u00f3ry, jako przedstawiciel szko\u0142y \u015bpiewania barokowego, \u015bpiewa niemal bez wibracji. Dobrzy byli Dahlin i Andr\u00e9 Morsch (Guglielmo), a z pa\u0144, jak przewidywa\u0142am, Ilse Eerens (Despina); bardziej blado wypadli Rosanne van Sandwijk (Dorabella) i Frans Fiselier (Don Alfonso). Minusem by\u0142o jeszcze nader cz\u0119ste rozmijanie si\u0119 solist\u00f3w z orkiestr\u0105 – \u015bpiewali z przodu, wi\u0119c nie mieli jak spojrze\u0107 na dyrygenta. A w orkiestrze troch\u0119 by\u0142o \u0142adnych obrazowych moment\u00f3w (nie s\u0142ysza\u0142am jak dot\u0105d tak adekwatnego „\u015bmiechu” d\u0119tych w fina\u0142owym ansamblu).<\/p>\n

Patrzy\u0142am na ten spektakl i zn\u00f3w przypomnia\u0142 mi si\u0119 ten, kt\u00f3ry mia\u0142 miejsce pod tym samym dachem, ale ju\u017c wiele lat temu – te\u017c wykonanie semisceniczne, z jedn\u0105 \u0142aweczk\u0105 jako rekwizytem, w re\u017cyserii Aleksandra Bardiniego. Dzi\u015b na sali by\u0142a jedna z uczestniczek tych przedstawie\u0144, Krystyna Ko\u0142akowska,\u00a0w\u00f3wczas przekomiczna Despina. Tam te\u017c nie trzeba by\u0142o wi\u0119cej, ni\u017c jest w tek\u015bcie, bo i po co.<\/p>\n

To by\u0142o zwie\u0144czenie dnia. A wcze\u015bniej? Niestety nie by\u0142am (z powod\u00f3w rodzinnych) na ca\u0142ym po\u0142udniowym koncercie po\u015bwi\u0119conym pami\u0119ci Witolda Ma\u0142cu\u017cy\u0144skiego, ale to, co us\u0142ysza\u0142am, czyli wykonanie Karnawa\u0142u<\/em> i Walca Mefisto<\/em> przez Eugene’a Indjica, raczej mnie zasmuci\u0142o, by\u0142o toporne, bez wdzi\u0119ku i poezji, jaka si\u0119 tym utworom nale\u017cy. Natomiast zaciekawi\u0107 m\u00f3g\u0142 recital Fran\u00e7ois Dumonta, skomponowany z inteligentnie przeplecionych wszystkich czterech ballad Chopina i utwor\u00f3w Tellefsena. Kompozycje te – nokturny, ballady, tarantella itp. – cho\u0107 niekt\u00f3re z nich powsta\u0142e ju\u017c wiele lat po \u015bmierci Chopina, wykazuj\u0105 jego oczywiste wp\u0142ywy. Najciekawsze by\u0142o zestawienie Ballady c-moll<\/em><\/a> op. 28 Tellefsena z Ballad\u0105 F-dur<\/em> Chopina – jak negatyw z pozytywem… Sam Chopin w wykonaniu Dumonta niespecjalnie mi si\u0119 podoba\u0142, ale Tellefsen by\u0142 zagrany bardzo \u0142adnie, subtelnie. Na bis by\u0142y: walc „minutowy”, Impromptu Es-dur<\/em> Schuberta oraz Sarabande<\/em> i Gavotte<\/em> z Suity angielskiej g-moll<\/em> Bacha.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Obecne, 120 tourn\u00e9e Orkiestry XVIII Wieku dotyczy przede wszystkim semiscenicznego spektaklu Cosi fan tutte, kt\u00f3ry muzycy pokazali ju\u017c w ostatnim tygodniu w Haarlem, Bloemendal i Amsterdamie. Nie podano nazwiska re\u017cysera ani w ksi\u0105\u017cce programowej, ani na stronie orkiestry, a by\u0142 nim Jeroen Lopes Cardozo.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4422"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4422"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4422\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4424,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4422\/revisions\/4424"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4422"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4422"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4422"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}