{"id":4446,"date":"2014-09-06T23:31:59","date_gmt":"2014-09-06T21:31:59","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4446"},"modified":"2014-09-06T23:44:54","modified_gmt":"2014-09-06T21:44:54","slug":"andreas-scholl-spiewa-barytonem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2014\/09\/06\/andreas-scholl-spiewa-barytonem\/","title":{"rendered":"Andreas Scholl \u015bpiewa barytonem"},"content":{"rendered":"

Oczywi\u015bcie nie ca\u0142y czas, ale z zaskoczenia. Efekt skontrastowania kontratenoru jako Dziewczyny i barytonu jako \u015amierci w znanej pie\u015bni Schuberta by\u0142 uderzaj\u0105cy, zw\u0142aszcza przy kontra\u015bcie wyrazowym<\/a>.<\/p>\n

<\/p>\n

Scholl nie zmienia g\u0142osu na sta\u0142e, ale inaczej ustawia swoje emploi. Chyba stwierdzi\u0142 (poniek\u0105d s\u0142usznie), \u017ce tym emploi nie jest ju\u017c wokalna wirtuozeria, lecz po prostu pie\u015b\u0144, i to \u015bpiewana jak najpro\u015bciej. Dzisiejszy wiecz\u00f3r w gda\u0144skiej Akademii Muzycznej zawiera\u0142 repertuar z p\u0142yty Wanderer<\/em> <\/a>sprzed dw\u00f3ch lat, nagranej r\u00f3wnie\u017c z Tamar Halperin (prywatnie – swoj\u0105 ma\u0142\u017conk\u0105).<\/p>\n

Przy okazji, Tamar Halperin to r\u00f3wnie\u017c bardzo interesuj\u0105cy i wra\u017cliwy muzyk. Wspania\u0142y d\u017awi\u0119k, w solowym graniu (Intermezzo A-dur<\/em><\/a> Brahmsa, Rondo F-dur<\/em> Mozarta oraz wpleciony kilka razy pomi\u0119dzy pie\u015bni powolny i melancholijny Walc h-moll<\/em> op. 18 nr 6 Schuberta) \u015bwietne operowanie kontrastami, we wsp\u00f3lnym – subtelne partnerowanie. Bardzo wszechstronna, podobnie jak m\u0105\u017c absolwentka Schola Cantorum Basiliensis, ale te\u017c uprawia\u0142a i aran\u017cowa\u0142a jazz i pop. G\u0142\u00f3wna jednak jej specjalizacja to barok, na klawesynie oczywi\u015bcie. Ale na klawesynie grywa te\u017c rzeczy wsp\u00f3\u0142czesne<\/a>.<\/p>\n

Wracaj\u0105c do samego Scholla, w pie\u015bniach ma on mo\u017cliwo\u015b\u0107 starannego kontrolowania swojej intonacji, z kt\u00f3r\u0105 miewa\u0142 – i wci\u0105\u017c czasem miewa – k\u0142opoty. Jest teraz \u015bpiewakiem, kt\u00f3remu pasuje kameralny nastr\u00f3j i skupienie. By\u0142 nawet taki dramatyczny moment, kiedy artysta zdenerwowa\u0142 si\u0119 chodzeniem fotografa po sali i przerwa\u0142 wykonanie pie\u015bni Schuberta Du bist die Ruh<\/em>, poniewa\u017c, jak wyt\u0142umaczy\u0142, nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 skupi\u0107. Ten brak skupienia zaowocowa\u0142 w\u0142a\u015bnie zachwianiem intonacji. Ale kiedy powt\u00f3rzy\u0142 pie\u015b\u0144 po chwili, wszystko ju\u017c by\u0142o w porz\u0105dku.<\/p>\n

\u015amier\u0107 i dziewczyna, ale tak\u017ce w drug\u0105 stron\u0119 – wi\u0119c\u00a0Mozarta Das Veilchen<\/em>\u00a0 o kwiatku zdeptanym przez ukochan\u0105 dziewczyn\u0119, a tak\u017ce\u00a0 Abendempfindung an Laura<\/em><\/a> (jedna z moich ukochanych pie\u015bni) – tu r\u00f3wnie\u017c temat wieczoru, nocy. Z tego kr\u0119gu tak\u017ce In stiller Nacht<\/em> Brahmsa czy Abendstern<\/em> Schuberta. Zatem bardzo starannie dobrany program, a nawet bisy: jeszcze jedna, tym razem wsp\u00f3\u0142czesna wersja In stiller Nacht<\/em><\/a> (do tego samego tekstu) oraz ko\u0142ysanka Sashy Argov z Izraela, ojczyzny Tamar Halperin (za\u015bpiewana przez Scholla po hebrajsku<\/a>, r\u00f3wnie\u017c z u\u017cyciem barytonu; odzywaj\u0105cy si\u0119 g\u0142os \u017ce\u0144ski to Halperin).<\/p>\n

Znalaz\u0142am te\u017c inn\u0105 urocz\u0105 ko\u0142ysank\u0119 w wykonaniu tego duetu. Dobranoc<\/a>!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Oczywi\u015bcie nie ca\u0142y czas, ale z zaskoczenia. Efekt skontrastowania kontratenoru jako Dziewczyny i barytonu jako \u015amierci w znanej pie\u015bni Schuberta by\u0142 uderzaj\u0105cy, zw\u0142aszcza przy kontra\u015bcie wyrazowym.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4446"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4446"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4446\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4451,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4446\/revisions\/4451"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4446"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4446"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4446"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}