{"id":4456,"date":"2014-09-10T00:36:46","date_gmt":"2014-09-09T22:36:46","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4456"},"modified":"2014-09-11T11:16:54","modified_gmt":"2014-09-11T09:16:54","slug":"a-jak-agrippina","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2014\/09\/10\/a-jak-agrippina\/","title":{"rendered":"A jak Agrippina"},"content":{"rendered":"

W\u0142a\u015bnie na tym „A” opiera si\u0119 dekoracja na pocz\u0105tku i ko\u0144cu spektaklu, ukazuj\u0105ca si\u0119 na kilku ekranach. Mog\u0142oby si\u0119 w\u0142a\u015bciwie i bez tego obej\u015b\u0107 – teatr polega tu na zupe\u0142nie czym\u015b innym. Podkre\u015blam: to jest prawdziwy teatr.<\/p>\n

<\/p>\n

Ju\u017c od dawna (tj. od czasu dyplomowej Dydony i Eneasza<\/em> Purcella w Akademii Teatralnej) wypowiadam si\u0119 tu pozytywnie o re\u017cyserii Natalii Koz\u0142owskiej. Widzia\u0142am od tego czasu jeszcze Le Villi<\/em><\/a> Pucciniego w Gda\u0144sku i\u00a0niedawno Ksi\u0119\u017cycowego Pierrota<\/em><\/a> w Centrum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej. Wydawa\u0142oby si\u0119 repertuar troch\u0119 od Sasa do Lasa, ale dowodzi\u0142 wszechstronno\u015bci; jednak Natalia od dawna powtarza, \u017ce najbardziej interesuje j\u0105 opera barokowa. No i dzi\u015b przekona\u0142am si\u0119, \u017ce rzeczywi\u015bcie to jest jej emploi. Tak inteligentnie, dowcipnie i z wdzi\u0119kiem zrobiony spektakl zdarza si\u0119 rzadko. Ka\u017cdy ruch, najdrobniejsze interakcje, etiudy sceniczne jako interpretacje arii – wszystko jest dok\u0142adnie przemy\u015blane.<\/p>\n

O jako\u015bci re\u017cysera \u015bwiadczy nie tylko umiej\u0119tno\u015b\u0107 skonstruowania formy spektaklu, ale te\u017c wynik pracy z aktorami. Tu by\u0142 wspania\u0142y. Oczywi\u015bcie kiedy ma si\u0119 do dyspozycji takiej jako\u015bci artystk\u0119 jak Anna Radziejewska, nie jest to trudne, ale je\u015bli obsada w wi\u0119kszo\u015bci sk\u0142ada si\u0119 z debiutant\u00f3w i os\u00f3b mniej do\u015bwiadczonych, to budzi tym wi\u0119ksze uznanie.<\/p>\n

Radziejewska oczywi\u015bcie wodzi\u0142a rej jako wspaniale uwodzicielska intrygantka. Przeciwwag\u0105 by\u0142a Poppea – Barbara Zamek-Gliszczy\u0144ska<\/a>, kt\u00f3ra \u015bpiewa\u0142a ju\u017c w innych spektaklach Koz\u0142owskiej – Dydonie i Eneaszu<\/em> oraz Pierrocie<\/em>. Jak wynika z biografii, studiuje ona w Wiedniu, ale na razie trafia jej si\u0119 ma\u0142o anga\u017cy, a warta jest zauwa\u017cenia. Ma i g\u0142os, i prezencj\u0119, i wdzi\u0119k; na co dzie\u0144 nie \u015bpiewa baroku, ale mimo to nie odbija\u0142a od poziomu – przeciwnie.<\/p>\n

Dwie panie, a\u00a0pan\u00f3w co niemiara. T\u0142umaczono mi p\u00f3\u017aniej, \u017ce \u015bpiewacy byli dzi\u015b bardziej zestresowani ze wzgl\u0119du na obecno\u015b\u0107 kamer (zreszt\u0105 po spektaklu zostali jeszcze na dogrywk\u0119). Wojciecha Gierlacha (Claudio) s\u0142ysza\u0142am ju\u017c w lepszej formie… Bardzo dobry jako Nerone by\u0142 Micha\u0142 S\u0142awecki, wystylizowany na rozpuszczonego amorka; ciekawa jestem jednak, jak b\u0119dzie \u015bpiewa\u0142 role mniej charakterystyczne. Z trzech kontratenor\u00f3w najmniej satysfakcjonowa\u0142 Bartosz Rajpold (Ottone), dw\u00f3ch fircyk\u00f3w w „haendlowskich” perukach – Pallante (baryton Artur Janda) i Narciso (Jakub J\u00f3zef Orli\u0144ski) zaczyna\u0142o gorzej, ale w trakcie obaj si\u0119 rozkr\u0119cili. Hubert Zapi\u00f3r jako s\u0142u\u017c\u0105cy Lesbo by\u0142 w\u0142a\u015bciwie klaunem, bardzo zabawnym zreszt\u0105; nawet jego str\u00f3j w wielk\u0105 czarnobia\u0142\u0105 pepitk\u0119 na to wskazywa\u0142. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, kostiumy Martyny Kander by\u0142y w dziesi\u0105tk\u0119: dopasowane do postaci, z drobn\u0105 stylizacj\u0105, ale bez przesady w \u017cadn\u0105 stron\u0119.<\/p>\n

A na dodatek idealne do tego celu miejsce. Teatr Stanis\u0142awowski w\u0142a\u015bnie do takich rzeczy jest przeznaczony; dobrze, \u017ce \u0141azienki chc\u0105 wykorzysta\u0107 go w wi\u0119kszym zakresie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W\u0142a\u015bnie na tym „A” opiera si\u0119 dekoracja na pocz\u0105tku i ko\u0144cu spektaklu, ukazuj\u0105ca si\u0119 na kilku ekranach. Mog\u0142oby si\u0119 w\u0142a\u015bciwie i bez tego obej\u015b\u0107 – teatr polega tu na zupe\u0142nie czym\u015b innym. Podkre\u015blam: to jest prawdziwy teatr.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4456"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4456"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4456\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4465,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4456\/revisions\/4465"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4456"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4456"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4456"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}