{"id":4477,"date":"2014-09-17T01:28:51","date_gmt":"2014-09-16T23:28:51","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4477"},"modified":"2014-09-17T01:28:51","modified_gmt":"2014-09-16T23:28:51","slug":"eklektyczne-sloneczne-kregi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2014\/09\/17\/eklektyczne-sloneczne-kregi\/","title":{"rendered":"Eklektyczne s\u0142oneczne kr\u0119gi"},"content":{"rendered":"

P\u00f3\u0142toragodzinne Sun Rings<\/em>, legendarne ju\u017c dzie\u0142o Terry’ego Rileya, wype\u0142ni\u0142o pierwszy z trzech koncert\u00f3w rezydencji Kronos Quartet na Sacrum Profanum. Oj, dziwny to utw\u00f3r.<\/p>\n

<\/p>\n

Powsta\u0142 na zam\u00f3wienie Kronos\u00f3w, a zacz\u0119\u0142o si\u0119 od tego, \u017ce fizycy z NASA pokazali s\u0142ynnemu kwartetowi ogromny zbi\u00f3r zarejestrowanych d\u017awi\u0119k\u00f3w z Kosmosu i nam\u00f3wili muzyk\u00f3w do u\u017cycia ich wraz z w\u0142asn\u0105 gr\u0105. I to oczywi\u015bcie David Harrington, m\u00f3zg zespo\u0142u, wymy\u015bli\u0142, \u017ce odpowiednim kompozytorem, kt\u00f3ry mo\u017ce te d\u017awi\u0119ki spo\u017cytkowa\u0107, jest Terry Riley, legenda minimalizmu. Dzie\u0142o powsta\u0142o na pocz\u0105tku nowego wieku. Tutaj<\/a> jest jego historia i opis.<\/p>\n

Harrington zapewne wybra\u0142 Rileya ze wzgl\u0119du na jego new age’owe zainteresowania. I rzeczywi\u015bcie co\u015b w rodzaju new age’u z tego wysz\u0142o. Ale jako\u015b\u0107 muzyki – tak, muzyki – zawieraj\u0105cej si\u0119 w tych kosmicznych d\u017awi\u0119kach i tej stworzonej przez Rileya (w kt\u00f3rej opr\u00f3cz kwartetu smyczkowego i d\u017awi\u0119k\u00f3w elektronicznych brzmi w paru fragmentach jeszcze ch\u00f3r; w \u0141a\u017ani Nowej za\u015bpiewa\u0142 Ch\u00f3r Polskiego Radia) jest tak r\u00f3\u017cna, jak dzie\u0144 jest r\u00f3\u017cny od nocy.<\/p>\n

Riley jak to Riley, minimalizm jak minimalizm, banalne, tonalne wr\u0119cz nieraz powtarzania. D\u017awi\u0119ki „kosmiczne” – abstrakcyjne i niepokoj\u0105ce – s\u0105 z innej bajki. Kronosy „\u017ceni\u0105” ze sob\u0105 bardzo r\u00f3\u017cne rzeczy, tym razem mieli kaprys na co\u015b takiego. Wydaje mi si\u0119, \u017ce szansa na muzyczne wykorzystanie tych tak ciekawych d\u017awi\u0119k\u00f3w zosta\u0142a jako\u015b zmarnowana…<\/p>\n

Repetitive music<\/em> by\u0142a te\u017c przedmiotem wcze\u015bniejszego koncertu w Muzeum In\u017cynierii Miejskiej, na kt\u00f3rym zesp\u00f3\u0142 Alarm Will Sound pod dyrekcj\u0105 Alana Piersona gra\u0142 muzyk\u0119 Steve’a Reicha i jemu po\u015bwi\u0119con\u0105. Najpierw by\u0142 Reich „klasyczny”: Clapping Music<\/em> i Piano Counterpoint<\/em> (czyli wersja Six Pianos<\/em>). P\u00f3\u017aniej Four Genesis Settings<\/em>, w kt\u00f3rych cz\u0142onkowie, a raczej cz\u0142onkinie zespo\u0142u nie tylko gra\u0142y, lecz \u015bpiewa\u0142y, a kt\u00f3re s\u0105 fragmentami opery The Cave<\/em>. Kolejnym utworem by\u0142 Reich Rewrite<\/em> – pianista zespo\u0142u, John Orfe, stworzy\u0142 „Reicha z Reicha”, czyli fragmenty jego utwor\u00f3w przerobi\u0142 po reichowsku. Czyli analogicznie do zagranego na zako\u0144czenie nowego utworu Reicha Radio Rewrite<\/em>, w kt\u00f3rym kompozytor zmiksowa\u0142 po swojemu dwie piosenki zespo\u0142u Radiohead, a pono\u0107 pomys\u0142 wzi\u0105\u0142 si\u0119 z rozm\u00f3w z Filipem Berkowiczem podczas wizyty Reicha dwa lata temu. Dzi\u015b dzie\u0142o wykonywane jest na \u015bwiecie (w Polsce by\u0142o to pierwsze wykonanie), a za par\u0119 tygodni uka\u017ce si\u0119 z nim p\u0142yta (w firmie Nonesuch), na kt\u00f3rej b\u0119dzie s\u0105siadowa\u0107 z Electric Counterpoint<\/em> w wykonaniu Jonny’ego Greenwooda. Czyli b\u0119dzie podobnie jak w projekcie z Pendereckim.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

P\u00f3\u0142toragodzinne Sun Rings, legendarne ju\u017c dzie\u0142o Terry’ego Rileya, wype\u0142ni\u0142o pierwszy z trzech koncert\u00f3w rezydencji Kronos Quartet na Sacrum Profanum. Oj, dziwny to utw\u00f3r.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4477"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4477"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4477\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4478,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4477\/revisions\/4478"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4477"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4477"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4477"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}