{"id":4479,"date":"2014-09-19T00:17:36","date_gmt":"2014-09-18T22:17:36","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4479"},"modified":"2014-09-19T14:18:52","modified_gmt":"2014-09-19T12:18:52","slug":"rezydenci-i-gosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2014\/09\/19\/rezydenci-i-gosc\/","title":{"rendered":"Rezydenci i go\u015b\u0107"},"content":{"rendered":"

Landfall<\/em>, utw\u00f3r Laurie Anderson na Kronos Quartet i ni\u0105 sam\u0105, to stosunkowo \u015bwie\u017cy, bo maj\u0105cy rok projekt. Stanowi\u0142 bardzo sympatyczne zako\u0144czenie trzydniowej rezydencji kwartetu na Sacrum Profanum.<\/p>\n

<\/p>\n

Laurie Anderson to niespokojny duch<\/a>. Ma ogromn\u0105 wyobra\u017ani\u0119, osobowo\u015b\u0107 i w\u0142asny j\u0119zyk – nawet nie tyle muzyczny, co poetycki. Pe\u0142en sprzecznych z pozoru uczu\u0107: subtelno\u015bci, humoru, melancholii i przewrotno\u015bci. Jej obecno\u015b\u0107 na scenie r\u00f3wnie\u017c budzi sympati\u0119, ma w sobie co\u015b niezwykle ujmuj\u0105cego. Landfall<\/em> to ci\u0105g muzyczno-poetyckich scenek, polifoniczny, z ukazuj\u0105cymi si\u0119 na ekranie napisami, kt\u00f3rych odbi\u00f3r jest zak\u0142\u00f3cany albo przez zbytni\u0105 szybko\u015b\u0107, albo przez zniekszta\u0142cenia czcionek. Sama Laurie gra na skrzypcach elektrycznych, na ma\u0142ym keyboardzie i m\u00f3wi. Ma pi\u0119kny, g\u0142\u0119boki g\u0142os, ale czasem przetwarza go odzywaj\u0105c si\u0119 g\u0142osem m\u0119skim i znakomicie si\u0119 tym bawi\u0105c. Scenki zmienia\u0142y si\u0119 jak w kalejdoskopie, cho\u0107 tworzy\u0142y zdecydowanie jedn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107, m\u00f3wi\u0142y jednym j\u0119zykiem. Trwa\u0142o to wszystko ponad 70 minut, a zlecia\u0142o bez d\u0142u\u017cenia si\u0119.<\/p>\n

Inaczej ni\u017c w wypadku Philipa Glassa, kt\u00f3rego utwor\u00f3w na festiwalu wykonano chyba najwi\u0119cej. Wczoraj Kronosi wykonali jego nowy, VI Kwartet smyczkowy<\/em>, nie mniej banalny ni\u017c inne… A wcze\u015bniej, na koncercie w Muzeum In\u017cynierii Miejskiej, wykonanie przez \u015bwietny sk\u0105din\u0105d zesp\u00f3\u0142 Bang on a Can-All Stars utworu Two Pages<\/em> (and these are, in fact, two pages<\/em> – podkre\u015bli\u0142 szef zespo\u0142u), by\u0142o po prostu wyka\u0144czaj\u0105ce. Na dodatek duszno tam by\u0142o potwornie i cz\u0142owiek tylko czeka\u0142 ko\u0144ca. Powiem te\u017c szczerze, \u017ce i reszta programu tego koncertu jako\u015b mnie nie zainteresowa\u0142a; odnotuj\u0119 tylko kolejn\u0105 (w przerwie mi\u0119dzy tym programem a Glassem) przer\u00f3bk\u0119 polskiej muzyki dokonan\u0105 przez Skalpela – Autumn Music<\/em> Panufnika (z kt\u00f3rej pozosta\u0142o niewiele, ale nie\u017ale si\u0119 s\u0142ucha\u0142o).<\/p>\n

Wczorajszy wyst\u0119p Kronos Quartet by\u0142 kolejnym z cyklu The Best Of. Du\u017co ju\u017c takich przegl\u0105d\u00f3w si\u0119 s\u0142ysza\u0142o i co mnie uderzy\u0142o: w\u0142a\u015bciwie wszystko w ich wykonaniu brzmi podobnie, tj. g\u0142adko i perfekcyjnie, nawet gdy graj\u0105 utwory wymagaj\u0105ce specjalnego, chropawego d\u017awi\u0119ku, jak blues Last Kind Words<\/em> czy te\u017c jeden z ulubionych bis\u00f3w, czyli Purple Haze<\/em> – bo „zaczynali\u015bmy karier\u0119 w Seattle, wi\u0119c wypada zagra\u0107 na jubileusz co\u015b najs\u0142ynniejszego chyba muzyka z tego miasta”, powiedzia\u0142 David Harrington. \u017ba\u0142oba WTC 9\/11<\/em> Steve’a Reicha nie by\u0142a jako\u015b bardzo wstrz\u0105saj\u0105ca (kompozytor zastosowa\u0142 ten sam chwyt, co zawsze: melodie wyp\u0142ywaj\u0105ce z m\u00f3wionego tekstu), za to Sunny Yang pi\u0119knie i rzewnie na\u015bladowa\u0142a na wiolonczeli \u015bpiew kantora Altera Yechiela Karniola. Skrzypeczki z innym zn\u00f3w rodzajem rzewno\u015bci za\u015bpiewa\u0142y po szwedzku (Tusen Tankar<\/em>), by\u0142 oczywi\u015bcie temat z Requiem dla snu<\/em>, by\u0142 najwcze\u015bniejszy napisany dla nich utw\u00f3r Rileya (regularna passacaglia!). Og\u00f3lnie by\u0142o mi\u0142o, bez g\u0142\u0119bi. Ale chyba po prostu mieli\u015bmy dobrze si\u0119 bawi\u0107. Zreszt\u0105 co si\u0119 czepia\u0107 – to naprawd\u0119 znakomici muzycy.<\/p>\n

Tyle mojego Sacrum Profanum. Rano do Warszawy, prosto na Warszawsk\u0105 Jesie\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Landfall, utw\u00f3r Laurie Anderson na Kronos Quartet i ni\u0105 sam\u0105, to stosunkowo \u015bwie\u017cy, bo maj\u0105cy rok projekt. Stanowi\u0142 bardzo sympatyczne zako\u0144czenie trzydniowej rezydencji kwartetu na Sacrum Profanum.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4479"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4479"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4479\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4481,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4479\/revisions\/4481"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4479"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4479"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4479"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}