Wczoraj na Warszawskiej Jesieni szczeg\u00f3lnie zaznaczy\u0142y si\u0119 elementy chi\u0144skie i japo\u0144skie. Cho\u0107 „innych instrument\u00f3w” by\u0142o niedu\u017co.<\/p>\n
<\/p>\n
Program wieczornego koncertu Sinfonii Varsovii sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z czterech \u015bwietnych utwor\u00f3w. Wenchen Qin, rocznik 1966, przedstawi\u0142 drugi ju\u017c utw\u00f3r na tym festiwalu. Chi\u0144czyk (Dw\u00f3jka radiowa zapowiadaj\u0105c transmisj\u0119 by\u0142a uprzejma napisa\u0107, \u017ce urodzi\u0142 si\u0119 w Mongolii, a tymczasem Mongolia Wewn\u0119trzna to prowincja Chin!) o szlifie europejskim, po\u00a0stypendium DAAD i\u00a0studiach u Nicolausa A. Hubera, ale dzi\u015b z powrotem w ojczy\u017anie, w kompozycji Yin Ji<\/em> zainspirowa\u0142 si\u0119, jak twierdzi, muzyk\u0105 Tybetu, poniewa\u017c og\u00f3lnie znajduje si\u0119 pod przemo\u017cnym wp\u0142ywem tej krainy. Nie wiem, czy b\u0119d\u0105c w Chinach jako\u015b to eksponuje i w jakim kontek\u015bcie, utw\u00f3r jednak brzmi og\u00f3lnie do\u015b\u0107 europejsko; przy tym kompozytor ma znakomite wyczucie orkiestry. Pod koniec dopiero dosz\u0142a do g\u0142osu bardziej wschodnia stylistyka w wykonaniu kilku muzyk\u00f3w stoj\u0105cych z ty\u0142u, za publiczno\u015bci\u0105.<\/p>\n Rzeka podziemna 2<\/em> Zygmunta Krauzego zawiera jeden tajemniczy element wizualny: przed utworem na scen\u0119 jest wystawiany fortepian, przy kt\u00f3rym podczas utworu nikt nie siada. Spyta\u0142am kompozytora, dlaczego; okazuje si\u0119, \u017ce to zas\u0142uga przypadku – podczas wroc\u0142awskiego wykonania na estradzie sta\u0142 ju\u017c fortepian przed nast\u0119pnym utworem i kompozytorowi spodoba\u0142a si\u0119 taka sytuacja: „g\u0142\u00f3wny bohater” rozbrzmiewa z r\u00f3\u017cnych stron (kilka \u015bcie\u017cek elektrakustycznych z przetworzonym d\u017awi\u0119kiem fortepianu oraz fortepian wewn\u0105trz orkiestry), ale fizycznie nie wida\u0107 sprawcy (poza tym orkiestrowym). Zabawny szczeg\u00f3\u0142, ale poza tym utw\u00f3r jest rzeczywi\u015bcie \u015bwietny, brzmienia fortepianowe niepokoj\u0105ce, splataj\u0105 si\u0119 z orkiestr\u0105 i wy\u0142aniaj\u0105 si\u0119 spod niej jak rzeka podziemna w\u0142a\u015bnie.<\/p>\n O dw\u00f3ch utworach z drugiej cz\u0119\u015bci wypowiedzia\u0142am si\u0119 po koncercie, \u017ce to by\u0142o troch\u0119 tak, jakby dwie panie przysz\u0142y na bal w takich samych sukniach. A to z powodu techniki, jak\u0105 zastosowali obaj kompozytorzy –\u00a0Andrzej Kwieci\u0144ski\u00a0w Concerto. Re Maggiore<\/em> i Simon Steen-Andersen w Ouvertures<\/em>: du\u017co szmer\u00f3w i efekt\u00f3w specjalnych w orkiestrze, kr\u00f3tkie motywy i zwroty, operowanie nimi jak refrenami (bardzo to sugestywne; wielu ludzi na\u015bladowa\u0142o t\u0119 muzyk\u0119 wychodz\u0105c z koncertu). Mimo wszystko by\u0142y du\u017ce r\u00f3\u017cnice, a ka\u017cdemu z kompozytor\u00f3w troch\u0119 jednak o co\u015b innego chodzi\u0142o. O utworze Kwieci\u0144skiego pisa\u0142am tutaj<\/a> (troch\u0119 go pono\u0107 zmieni\u0142, ale nie zmieni\u0142y si\u0119 jego zasadnicze cechy; parti\u0119 solow\u0105 r\u00f3wnie\u017c wykona\u0142a znakomita Go\u015bka Isphording); kompozycja Steena-Andersena nie mia\u0142a owego humorystycznego zabarwienia, by\u0142a bardziej dynamiczna, nawi\u0105zywa\u0142a do dalekowschodniej muzyki, cho\u0107 solista Le Kiu na gushengu (rodzaj chi\u0144skiej cytry) gra\u0142 na spos\u00f3b wsp\u00f3\u0142czesny.<\/p>\n A w nocy w Koneserze by\u0142 pokaz awangardowego filmu niemego z 1926 r. – A Page of Madness<\/em> Teinosuke Kinugasy z bardzo dobrze dopasowan\u0105 muzyk\u0105 Gene’a Colemana gran\u0105 na \u017cywo przez niewielki zesp\u00f3\u0142 instrumentalny z udzia\u0142em instrument\u00f3w japo\u0144skich: koto i sho. Film niesamowity, do niedawna by\u0142 legend\u0105 i uchodzi\u0142 za zaginiony, teraz nawet jest na YouTube<\/a>. Warto obejrze\u0107, cho\u0107 szkoda, \u017ce bez muzyki.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wczoraj na Warszawskiej Jesieni szczeg\u00f3lnie zaznaczy\u0142y si\u0119 elementy chi\u0144skie i japo\u0144skie. Cho\u0107 „innych instrument\u00f3w” by\u0142o niedu\u017co.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4495"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4495"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4495\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4497,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4495\/revisions\/4497"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4495"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4495"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4495"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}