Na chwil\u0119 przed zanurzeniem si\u0119 w Warszawsk\u0105 Jesie\u0144 zn\u00f3w porusz\u0119 temat pianistyczny. Ale b\u0119dzie tu mowa o osobowo\u015bci ca\u0142kiem przeciwnej do tej, kt\u00f3ra patronowa\u0142a paru poprzednim wpisom. Wielu wielbicieli Goulda nie przepada za zwyci\u0119zc\u0105 ostatniego Konkursu Chopinowskiego, uwa\u017ca jego gr\u0119 za zbyt dobrze u\u0142o\u017con\u0105 i akademick\u0105. Za to we wspominanych ostatnio profesorkach i profesorach nie budzi protestu, co dla wielu te\u017c ju\u017c jest – z przekory – argumentem przeciw. Na forach internetowych po konkursie odzywa\u0142o si\u0119\u00a0mn\u00f3stwo g\u0142os\u00f3w postponuj\u0105cych ch\u0142opaka z Nak\u0142a, odsy\u0142aj\u0105cych go do szk\u00f3\u0142ki i pomniejszaj\u0105cych jego sukces (pewnie niejeden g\u0142os odezwa\u0142 si\u0119 ze zwyk\u0142ej zawi\u015bci, \u017ce komu\u015b si\u0119 powiod\u0142o – ach, ten kochany kraj, w kt\u00f3rym ksi\u0105dz proboszcz zazdro\u015bci pani aptekarzowej, \u017ce mia\u0142a lekki por\u00f3d). Ale fakt jest faktem, \u017ce to w\u0142a\u015bnie Rafa\u0142 Blechacz, jako pierwszy polski pianista po Zimermanie (z kt\u00f3rym zreszt\u0105 jego zwolennicy go por\u00f3wnuj\u0105), otrzyma\u0142 kontrakt w Deutsche Grammophon. Zaplanowano od razu trzy p\u0142yty, z kt\u00f3rych w\u0142a\u015bnie ukazuje si\u0119 pierwsza. Premier\u0119 na polskim rynku ma 28 wrze\u015bnia, na \u015bwiecie – 1 pa\u017adziernika. Ja ju\u017c j\u0105 mam i w\u0142a\u015bnie sobie s\u0142ucham.<\/p>\n
<\/p>\n
To oczywi\u015bcie Chopin i tylko Chopin. Wszystkie preludia, tak\u017ce\u00a0cis-moll op. 45 i As-dur\u00a0op. posth., a ponadto dwa nokturny op. 62. W ksi\u0105\u017ceczce promocyjnej od wydawnictwa cytowanych\u00a0jest par\u0119\u00a0entuzjastycznych recenzji ze \u015bwiata, w tym s\u0142owa krytyka z Muenster: „Je\u015bli chcesz zrozumie\u0107 Chopina, powiniene\u015b pos\u0142ucha\u0107 Rafa\u0142a Blechacza”, oraz zdanie samego pianisty: „Chopin to m\u00f3j dom”. (Znowu co\u015b przeciwnego \u015bwiatu Goulda, kt\u00f3ry nie ceni\u0142 i nie gra\u0142 Chopina.)<\/p>\n
Ja z pocz\u0105tku, w czasach przedkonkursowych,\u00a0podchodzi\u0142am do gry Rafa\u0142a jak pies do je\u017ca, wydawa\u0142 mi si\u0119 r\u00f3wnie\u017c typem grzecznego i pilnego ucznia. Na konkursie jednak zobaczy\u0142am go w ca\u0142kiem innym kontek\u015bcie. By\u0142o tam kilka osobowo\u015bci fascynuj\u0105cych, kt\u00f3re jednak w kolejnych etapach okazywa\u0142y sie nieprzygotowane ani do dalszej gry, ani w og\u00f3le chyba do d\u0142uzszego marszu. Nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o ca\u0142ych tonach pianist\u00f3w bylejakich, jak spod sztancy, albo wydziwiaj\u0105cych, byleby si\u0119 odr\u00f3\u017cni\u0107. Na tym tle Rafa\u0142 uj\u0105\u0142 mnie swoj\u0105 naturalno\u015bci\u0105, spokojem\u00a0i szacunkiem dla ka\u017cdej nuty. Niekt\u00f3rzy powiedz\u0105: tylko tyle, ja m\u00f3wi\u0119: a\u017c tyle. To gra, kt\u00f3rej s\u0142uchanie\u00a0odpr\u0119\u017ca.<\/p>\n
Teraz s\u0142ucham nowej p\u0142yty i widz\u0119, \u017ce potwierdza si\u0119 to, o czym m\u00f3wi pianista: bliski mu jest Chopin, to „jego dom” i w tym repertuarze g\u0142\u00f3wnie zamieszkuje, ale jednocze\u015bnie kocha Bacha, impresjonist\u00f3w i klasyk\u0119. I przez ten pryzmat gra Chopina. Co, wydaje mi si\u0119, jest bliskie samemu kompozytorowi, kt\u00f3ry czu\u0142 wsp\u00f3lno\u015b\u0107 z klasyk\u0105, zw\u0142aszcza z Mozartem. Ka\u017cda nutka jest tu wypieszczona i ka\u017cda ma swoje miejsce – to te\u017c \u0142\u0105czy go z Zimermanem, kt\u00f3rego kiedy\u015b uwa\u017ca\u0142am za salonowca; potem dostrzeg\u0142am i w nim iskierk\u0119 szale\u0144stwa, kt\u00f3rej raczej nie ma w refleksyjnej raczej (cho\u0107 i przywali\u0107 potrafi, jak potrza) grze Rafa\u0142a.<\/p>\n
W ka\u017cdym razie jak ju\u017c p\u0142ytka b\u0119dzie – polecam. Zapowiadaj\u0105, \u017ce w Polsce dadz\u0105 „polsk\u0105 cen\u0119” \ud83d\ude09 .<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Na chwil\u0119 przed zanurzeniem si\u0119 w Warszawsk\u0105 Jesie\u0144 zn\u00f3w porusz\u0119 temat pianistyczny. Ale b\u0119dzie tu mowa o osobowo\u015bci ca\u0142kiem przeciwnej do tej, kt\u00f3ra patronowa\u0142a paru poprzednim wpisom. Wielu wielbicieli Goulda nie przepada za zwyci\u0119zc\u0105 ostatniego Konkursu Chopinowskiego, uwa\u017ca jego gr\u0119 za zbyt dobrze u\u0142o\u017con\u0105 i akademick\u0105. Za to we wspominanych ostatnio profesorkach i profesorach nie […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/45"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=45"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/45\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=45"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=45"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=45"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}