Filharmonicy Wiede\u0144scy na pierwsz\u0105 sw\u0105 wizyt\u0119 w Katowicach przywie\u017ali muzyk\u0119 s\u0142owia\u0144sk\u0105 z kr\u0119gu galicyjskiego – bo przecie\u017c i Krzysztofa Pendereckiego mo\u017cna do tego kr\u0119gu zaliczy\u0107. Penderecki nawiasem m\u00f3wi\u0105c by\u0142 jedynym kompozytorem, kt\u00f3rego dzie\u0142a wykonano na dw\u00f3ch pierwszych koncertach w sali NOSPR – to ju\u017c przejdzie do historii.<\/p>\n
<\/p>\n
Wiede\u0144 jest st\u0105d o rzut beretem (o czym dobrze wie cz\u0119sto tam wyskakuj\u0105cy 60jerzy<\/strong>), ale orkiestra wybiera\u0142a si\u0119 do Katowic jak na inn\u0105 planet\u0119. Cho\u0107 przecie\u017c to i owo maj\u0105 z nimi (i z NOSPR) wsp\u00f3lnego – dw\u00f3jk\u0119 ze swoich kontrabasist\u00f3w (z trzech Polak\u00f3w), czyli Jurka Dyba\u0142a i Bartosza Sikorskiego, kt\u00f3rzy s\u0105 wychowankami Gerarda Przyby\u0142y, niegdy\u015b koncertmistrza kontrabas\u00f3w katowickiej orkiestry. Go\u015bcie byli bardzo zaskoczeni na plus tym, co u nas zastali. W tym oczywi\u015bcie – jak ka\u017cdy – sal\u0105.<\/p>\n A jak zabrzmieli? Ka\u017cdy oczywi\u015bcie ma swoje wra\u017cenia. Ja tym razem siedzia\u0142am na antresoli, nad estrad\u0105, zreszt\u0105 dok\u0142adnie dwa rz\u0119dy za pp. Pendereckimi. Tam ma si\u0119 uczucie, jakby siedzia\u0142o si\u0119 wewn\u0105trz orkiestry. Ja osobi\u015bcie wol\u0119 wi\u0119kszy dystans, ale to ciekawe do\u015bwiadczenie, pozwala z grubsza si\u0119 domy\u015bla\u0107, co odczuwaj\u0105 sami muzycy. Orkiestrowe brzmienia s\u0105 pi\u0119kne (cho\u0107 intensywne), jednak trudniejsza sprawa – tak\u017ce tutaj – z g\u0142osem. \u015apiewak ma to do siebie, \u017ce emituje d\u017awi\u0119k do przodu, wi\u0119c z boku wiele umyka. Od znajomych s\u0142ysza\u0142am, \u017ce Dagmar Peckov\u0105, kt\u00f3ra wykona\u0142a Pie\u015bni biblijne<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka, bardzo dobrze by\u0142o s\u0142ycha\u0107 na II balkonie, a s\u0142abo na pierwszym. Na antresoli te\u017c s\u0142abo, cho\u0107 piana by\u0142y bardzo \u0142adne. Ale ju\u017c wiadomo, \u017ce siadanie z boku nie jest dobre do s\u0142uchania \u015bpiewu.<\/span><\/p>\n Zar\u00f3wno Adagietto<\/em> z Raju utraconego<\/em> Pendereckiego, jak i owe pie\u015bni Dvo\u0159\u00e1ka, by\u0142y zaledwie wst\u0119pem do monumentalnej II Symfonii „Asrael”<\/em> Josefa Suka. Przyznam si\u0119, \u017ce nie s\u0142ysza\u0142am jej jeszcze nigdy na \u017cywo, a co wi\u0119cej, tak\u017ce w nagraniu w ca\u0142o\u015bci, i bardzo by\u0142am ciekawa tego szczeg\u00f3lnego dzie\u0142a<\/a>, napisanego w \u017ca\u0142obie po nauczycielu i te\u015bciu, Dvo\u0159\u00e1ku w\u0142a\u015bnie, do kt\u00f3rej w trakcie komponowania dosz\u0142a \u017ca\u0142oba po \u017conie. Wiedzia\u0142am, \u017ce charakterystycznego tematu z tego utworu, pojawiaj\u0105cego si\u0119 w r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bciach i b\u0119d\u0105cego bodaj tematem anio\u0142a \u015bmierci, u\u017cy\u0142 Viktor Ullmann w swoim Cesarzu Atlantydy<\/em><\/a>: u niego z kolei to ten s\u0142ynny temat „Hallo, hallo” otwieraj\u0105cy oper\u0119. O ile Suk wcze\u015bniej by\u0142 pod wp\u0142ywem muzycznym swojego te\u015bcia, to p\u00f3\u017aniej odsun\u0105\u0142 si\u0119 w dalsze strony. S\u0105 tam nawet fragmenty mog\u0105ce kojarzy\u0107 si\u0119 z Mahlerem (w tym rytmy walca), ale jest te\u017c bardzo odczuwalna czesko\u015b\u0107, specyficzna czeska mroczno\u015b\u0107. To by\u0142a bardzo szczeg\u00f3lna formacja, kt\u00f3ra jako\u015b zapad\u0142a w niepami\u0119\u0107 – zupe\u0142nie nies\u0142usznie. Jeszcze dzi\u015b wiele os\u00f3b reaguje na t\u0119 muzyk\u0119 niech\u0119tnie: d\u0142uga, kobylasta, ci\u0119\u017cka. To nieprawda – a zw\u0142aszcza w tak wspania\u0142ym wykonaniu jak Wiener Philharmoniker pod batut\u0105 Petera Schneidera. Poza pi\u0119knie oddanymi nastrojami zachwyca\u0142o nie tylko brzmienie, ale te\u017c technika: dawno nie s\u0142ysza\u0142am np. tak precyzyjnych pion\u00f3w w akordach tr\u0105bek. Na bis orkiestra wr\u00f3ci\u0142a do te\u015bcia – zagra\u0142a Taniec s\u0142owia\u0144ski e-moll<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka.<\/span><\/span><\/span><\/span><\/p>\n Wracaj\u0105c do sali: ci, co s\u0142uchali koncertu przez radio, potwierdz\u0105 zapewne to, co powiedzia\u0142 mi 60jerzy<\/strong>: \u017ce strasznie s\u0142ycha\u0107 kaszle na sali. Wiem, dlaczego: cztery mikrofony wisz\u0105 ju\u017c nad widowni\u0105, a w\u0142a\u015bnie z przodu kto\u015b si\u0119 bardzo rozkaszla\u0142. No i zapewne inaczej brzmia\u0142 g\u0142os.<\/p>\n Na tym koncercie sko\u0144czy\u0142o si\u0119 moje pierwsze zetkni\u0119cie z tym miejscem, kt\u00f3re – mam nadziej\u0119 – b\u0119d\u0119 cz\u0119\u015bciej odwiedza\u0107. Nast\u0119pnym razem pojawi\u0119 si\u0119 na Londy\u0144czykach i wtedy chyba zrobimy zlocik.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Filharmonicy Wiede\u0144scy na pierwsz\u0105 sw\u0105 wizyt\u0119 w Katowicach przywie\u017ali muzyk\u0119 s\u0142owia\u0144sk\u0105 z kr\u0119gu galicyjskiego – bo przecie\u017c i Krzysztofa Pendereckiego mo\u017cna do tego kr\u0119gu zaliczy\u0107. Penderecki nawiasem m\u00f3wi\u0105c by\u0142 jedynym kompozytorem, kt\u00f3rego dzie\u0142a wykonano na dw\u00f3ch pierwszych koncertach w sali NOSPR – to ju\u017c przejdzie do historii.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4516"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4516"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4516\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4520,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4516\/revisions\/4520"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4516"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4516"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4516"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}