Trudno to sobie wyobrazi\u0107, ale Marcin Wasilewski Trio – wcze\u015bniej Simple Acoustic Trio – obchodzi dwudziestolecie! Cho\u0107 muzycy dopiero zbli\u017caj\u0105 si\u0119 do czterdziestki. Ale wcze\u015bnie zacz\u0119li. W ramach tournee promocyjnego swojej najnowszej p\u0142yty nagranej dla ECM zagrali w\u0142a\u015bnie w Filharmonii Narodowej.<\/p>\n
<\/p>\n
Nowa p\u0142yta zespo\u0142u, Spark of Life<\/em>, nagrana z go\u015bcinnie wyst\u0119puj\u0105cym szwedzkim saksofonist\u0105 Joakimem Milderem, jest bardzo ECM-owska, czyli \u0142agodna i mi\u0142a w s\u0142uchaniu, jak utw\u00f3r tytu\u0142owy (na pocz\u0105tku tego trailera<\/a>). Z\u0142agodzona nawet w \u017cywszych utworach, jak opracowanie rockowej starutkiej piosenki<\/a>, (w trailerze od 1’45”) albo tego przeboju<\/a>. Ale na koncercie oczywi\u015bcie wszystko gra si\u0119 \u017cywiej.<\/p>\n Temperatura podnosi\u0142a si\u0119 bardzo stopniowo, a dwa najlepsze utwory muzycy zostawili na koniec. Jednym z nich by\u0142 temat Herbiego Hancocka Actual Proof<\/em><\/a> (w trailerze od 3’10” – du\u017ca r\u00f3\u017cnica w por\u00f3wnaniu z wykonaniem koncertowym) –\u00a0jego jako\u015b\u0107\u00a0jest oczywi\u015bcie zas\u0142ug\u0105 samego Hancocka, kt\u00f3ry ma prawdziwy talent do tworzenia chwytliwych i dynamicznych temat\u00f3w, ale tak\u017ce muzyk\u00f3w z Tria Marcina Wasilewskiego, kt\u00f3rzy – z liderem na czele – dynamiki tym razem jeszcze dodali.<\/p>\n To by\u0142 efektowny koniec koncertu (nie licz\u0105c bisu – ko\u0142ysanki z Rosemary’s Baby<\/em>), ale przed nim\u00a0zagrano jeszcze co\u015b bardzo interesuj\u0105cego. Pod utworem Largo<\/em> kryje si\u0119 temat z II cz\u0119\u015bci II Sonaty fortepianowej<\/em> Gra\u017cyny Bacewicz – tej samej, kt\u00f3r\u0105 wykonywa\u0142 i nagra\u0142 kilka lat temu Krystian Zimerman – i kto b\u0119dzie s\u0142ucha\u0142 p\u0142yty, ten mo\u017ce zauwa\u017cy, \u017ce na pocz\u0105tku nie ma du\u017cych zmian. Przecie\u017c akordy, na kt\u00f3rych ta muzyka si\u0119 opiera, s\u0105 absolutnie jazzowe<\/a>. Ta sonata powsta\u0142a w 1953 r., w samym \u015brodku socrealizmu, i nikt tej jazzowo\u015bci nie zauwa\u017cy\u0142 (a czy sama kompozytorka mog\u0142a by\u0107 tego \u015bwiadoma? Trudno powiedzie\u0107). Zreszt\u0105 w finale sonaty jest przepisowy oberek, wi\u0119c nie budzi\u0142a podejrze\u0144.<\/p>\n Dzi\u015b coraz cz\u0119\u015bciej bior\u0105 na warsztat utwory Bacewicz\u00f3wny polscy jazzmani: w 2009 r. Krzysztof Herdzin (Fantazja na temat IV Kwartetu smyczkowego Gra\u017cyny Bacewicz<\/em><\/a> – wyda\u0142o j\u0105 Polskie Radio), a wcze\u015bniej bracia Olesiowie na tej p\u0142ycie<\/a> (na tym filmiku\u00a0to co prawda nie Bacewicz, lecz Penderecki). Muzyka XX wieku, zw\u0142aszcza ta z kr\u0119gu neoklasycznego, ma to i owo z jazzem wsp\u00f3lnego: w\u0142a\u015bnie harmonie oraz zdecydowany rytm. Cho\u0107 to drugie akurat nie w przypadku lirycznego utworu wykorzystanego na p\u0142ycie Marcin Wasilewski Trio.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Trudno to sobie wyobrazi\u0107, ale Marcin Wasilewski Trio – wcze\u015bniej Simple Acoustic Trio – obchodzi dwudziestolecie! Cho\u0107 muzycy dopiero zbli\u017caj\u0105 si\u0119 do czterdziestki. Ale wcze\u015bnie zacz\u0119li. W ramach tournee promocyjnego swojej najnowszej p\u0142yty nagranej dla ECM zagrali w\u0142a\u015bnie w Filharmonii Narodowej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4558"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4558"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4558\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4559,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4558\/revisions\/4559"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4558"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4558"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4558"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}