{"id":456,"date":"2010-02-04T01:19:32","date_gmt":"2010-02-04T00:19:32","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=456"},"modified":"2010-02-04T01:20:16","modified_gmt":"2010-02-04T00:20:16","slug":"bach-dla-higieny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2010\/02\/04\/bach-dla-higieny\/","title":{"rendered":"Bach dla higieny"},"content":{"rendered":"

Ten tytu\u0142 mo\u017cna zrozumie\u0107 tak: ile\u017c mo\u017cna tego Chopina, potrzebna jaka\u015b odtrutka. Ale te\u017c t\u0119 odtrutk\u0119 stosowa\u0142 te\u017c sam Chopin – bardzo mia\u0142 zdrowe muzyczne odruchy. Mianowicie, jak wiadomo z przekaz\u00f3w, rozpoczyna\u0142 dzie\u0144 od przegrywania sobie Bacha, zw\u0142aszcza preludi\u00f3w i fug z Das Wohltemperierte Klavier<\/em>.<\/p>\n

Na Folle Journ\u00e9e w Nantes poranki\u00a0umila\u0142 Bachem m.in. Pierre Hanta\u00ef (jest nadzieja, \u017ce przyjedzie i do Warszawy). C\u00f3\u017c to by\u0142a za przyjemno\u015b\u0107! Takie uporz\u0105dkowanie \u015bwiata; wszystkie klocki wskakiwa\u0142y na swoje miejsce. Salka (niewielka) by\u0142a wyciemniona, \u015bwiat\u0142o pada\u0142o tylko na klawesynist\u0119. Pan Hanta\u00ef (kt\u00f3ry na oko wygl\u0105da jak skromny urz\u0119dnik, ale pozory myl\u0105) powiedzia\u0142 przed wyst\u0119pem, \u017ce Chopin bra\u0142 sobie te kawa\u0142ki Bacha dowolnie, jak popad\u0142o, wi\u0119c i on nie poda\u0142 w programie, kt\u00f3re preludia i fugi b\u0119dzie gra\u0142. Pewnie za\u0142o\u017cy\u0142 sobie jak\u0105\u015b kolejno\u015b\u0107, mia\u0142 w kilku miejscach pozak\u0142adane nuty, ale to w\u0142a\u015bciwie nieistotne. Og\u00f3lnie tylko by\u0142o wiadomo, \u017ce bierze na tapet\u0119 II tom.<\/p>\n

S\u0142ucha\u0142am tego z ogromn\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 nie tylko dlatego, \u017ce bardzo mi si\u0119 jego gra podoba, ale i dlatego, \u017ce automatycznie nasuwa\u0142y mi si\u0119 wspomnienia, jak sobie gra\u0142am te preludia i fugi w domu dla siebie, co mi si\u0119 podoba\u0142o, a co nie, kt\u00f3re wola\u0142am i dlaczego. I teraz nawet, jak – coraz rzadziej – zdarza mi si\u0119 usi\u0105\u015b\u0107 do klawiatury, pierwsze, co mi wchodzi pod palce, to niekt\u00f3re fragmenty W.K<\/em>. Tak\u017ce z II tomu, np. E-dur<\/a> czy a-moll<\/a>, czy te\u017c Es-dur <\/a>z I tomu, kt\u00f3re uwielbiam po prostu (oczywi\u015bcie gra\u0142am to zupe\u0142nie inaczej ni\u017c piani\u015bci w przyk\u0142adach, mo\u017ce troch\u0119 bli\u017cszy mojemu spojrzeniu jest Gouldowy E-dur). No i te, kt\u00f3re „oficjalnie” gra\u0142am w szkole, jak na przyk\u0142ad to<\/a>. Takie sobie wi\u0119c uprawia\u0142am na tym koncercie mi\u0142e muzyczne „magdalenkowanie”.<\/p>\n

I tak si\u0119 zastanawia\u0142am nad tym, \u017ce zwykle I tom bardziej jest ceniony od drugiego, cz\u0119\u015bciej jest grywany i wi\u0119cej tam hicior\u00f3w. Wydawa\u0142o mi\u00a0si\u0119 czasem, \u017ce ten II tom to ju\u017c troch\u0119 wymuszony, wycha\u0142turzony, ju\u017c troch\u0119 brak\u0142o Bachowi inwencji, ju\u017c te tematy nie takie wyraziste jak w pierwszym tomie – cho\u0107 nie zawsze. Ale wiele jest moment\u00f3w, nawet w fugach (np. g-moll), w kt\u00f3rych coraz mniej jest polifonii, a coraz wi\u0119cej homofonii – jak to wyt\u0142umaczy\u0107 nieznaj\u0105cym termin\u00f3w? Tak jakby z kilku linii tocz\u0105cych si\u0119 r\u00f3wnolegle (na tym w\u0142a\u015bnie polifonia polega) zrobi\u0142a si\u0119, jak u klasyk\u00f3w, melodia i akompaniament. I brzmia\u0142o mi to swego czasu jak uproszczenie, mia\u0142am jakby cie\u0144 pretensji do Bacha, \u017ce poszed\u0142 ju\u017c na tak\u0105 \u0142atwizn\u0119. Dopiero du\u017co p\u00f3\u017aniej zrozumia\u0142am, \u017ce w\u0142a\u015bnie to by\u0142o wypadem w przysz\u0142o\u015b\u0107, \u017ce przecie\u017c nowoczesne by\u0142o w\u0142a\u015bnie klasyczne spojrzenie. Carl Philipp Emanuel pono\u0107 nazywa\u0142 tat\u0119 „star\u0105 peruk\u0105”… Ot\u00f3\u017c peruk\u0105 by\u0142a w\u0142a\u015bnie ta polifonia, to ona by\u0142a wtedy przestarza\u0142a. Punkt widzenia zale\u017cy od punktu s\u0142yszenia?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ten tytu\u0142 mo\u017cna zrozumie\u0107 tak: ile\u017c mo\u017cna tego Chopina, potrzebna jaka\u015b odtrutka. Ale te\u017c t\u0119 odtrutk\u0119 stosowa\u0142 te\u017c sam Chopin – bardzo mia\u0142 zdrowe muzyczne odruchy. Mianowicie, jak wiadomo z przekaz\u00f3w, rozpoczyna\u0142 dzie\u0144 od przegrywania sobie Bacha, zw\u0142aszcza preludi\u00f3w i fug z Das Wohltemperierte Klavier. Na Folle Journ\u00e9e w Nantes poranki\u00a0umila\u0142 Bachem m.in. Pierre Hanta\u00ef […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/456"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=456"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/456\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=456"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=456"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=456"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}