{"id":4579,"date":"2014-11-02T01:14:12","date_gmt":"2014-11-02T00:14:12","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4579"},"modified":"2014-11-02T02:12:40","modified_gmt":"2014-11-02T01:12:40","slug":"carmen-z-dawnych-demoludow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2014\/11\/02\/carmen-z-dawnych-demoludow\/","title":{"rendered":"Carmen z dawnych demolud\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Tak jako\u015b wysz\u0142o w transmitowanym dzi\u015b z Met spektaklu: Carmen z Gruzji, Don\u00a0Jos\u00e9 z \u0141otwy, Escamillo z Baszkirii, Mica\u00ebla z Rumunii. Ale to by\u0142a prawdziwa Carmen.<\/em><\/p>\n

<\/p>\n

W roli tytu\u0142owej – Anita Rachvelishvili<\/a>, zmys\u0142owa Konczak\u00f3wna z marcowego Kniazia Igora<\/em> tak\u017ce z Met, rol\u0119 Carmen wykonywa\u0142a wcze\u015bniej w La Scali, tam te\u017c studiowa\u0142a. Ma 30 lat, i\u015bcie rubensowskie kszta\u0142ty, ale\u00a0niew\u0105tpliw\u0105 urod\u0119 i charyzm\u0119. Gdy Joyce DiDonato, kt\u00f3ra prowadzi\u0142a transmisj\u0119, powiedzia\u0142a do niej w wywiadzie: – Ty jeste\u015b Carmen! – ona odpar\u0142a: – Tak, mamy podobne charaktery. To si\u0119 daje zauwa\u017cy\u0107, \u017ce ta rola jest jej wyj\u0105tkowo bliska.<\/p>\n

Partnerowa\u0142 jej r\u00f3wnie\u017c nie od dzi\u015b wyst\u0119puj\u0105cy w Met Aleksandrs Antonenko<\/a>, \u0141otysz, s\u0105dz\u0105c po nazwisku – o korzeniach ukrai\u0144skich. Gabarytami do siebie pasowali; g\u0142osowo jest to artysta sprawny, aparycyjnie m\u00f3g\u0142 pasowa\u0107 do takiej koncepcji: prosty facet ze wsi (tak przecie\u017c jest), kt\u00f3rego Carmen uwodzi tylko dlatego,\u00a0\u017ce wydaje si\u0119 niedost\u0119pny, ale szybko traci do niego serce, w\u0142a\u015bciwie ju\u017c od momentu capstrzyku. Przyzwyczaili\u015bmy si\u0119 do przystojniak\u00f3w w tej roli<\/a>, ale zawsze wtedy jest dysonans poznawczy, jak Carmen mog\u0142a takiego przystojniaka nie chcie\u0107<\/a>… W tym spektaklu Escamillo – Ildar Abdrazakov, kt\u00f3ry w Kniaziu Igorze<\/em> wykonywa\u0142 rol\u0119 tytu\u0142ow\u0105 – jest bardziej przystojny od Jos\u00e9go; g\u0142osowo w porz\u0105dku, cho\u0107 nic nadzwyczajnego.<\/p>\n

I wreszcie prawdziwy kwiat przedstawienia: Anita Hartig<\/a> jako Mica\u00ebla. Chyba nie s\u0142ysza\u0142am lepszej (nie licz\u0105c wykona\u0144 historycznych). Podobnie jak Anita-Carmen, jej imienniczka w swoj\u0105 rol\u0119 wczuwa si\u0119 absolutnie, ca\u0142\u0105 dusz\u0105. Jakie\u017c pi\u0119kne prowadzenie frazy, jakie emocje, po prostu da\u0142a tej nudnawej i przes\u0142odzonej zwykle postaci nowe \u017cycie. Tutaj niewielka pr\u00f3bka<\/a> z Opery Wiede\u0144skiej.<\/p>\n

Inscenizacja Richarda Eyre (tego samego, kt\u00f3ry re\u017cyserowa\u0142 Wesele Figara<\/em> – poprzedni spektakl transmitowany z Met) jest zrobiona ca\u0142kowicie „po bo\u017cemu”,\u00a0a jest tu troch\u0119 ujmuj\u0105cych pomys\u0142\u00f3w, jak np. para taneczna „streszczaj\u0105ca akcj\u0119”\u00a0na wst\u0119pie orkiestrowym czy scena flamenco, rozpoczynaj\u0105ca II akt (troch\u0119 zapewne zainspirowana pami\u0119tn\u0105 adaptacj\u0105 Saury). Tutaj fragment fina\u0142u<\/a>, kt\u00f3ry mo\u017ce nie jest najciekawszym momentem tego spektaklu. Zreszt\u0105 to ta sama realizacja, w kt\u00f3rej jaki\u015b czas temu ogl\u0105dali\u015bmy Elin\u0119 Garan\u010d\u0119. Ciekawie jest zreszt\u0105 por\u00f3wna\u0107 jedn\u0105<\/a> i drug\u0105<\/a> pani\u0105.<\/p>\n

Ale og\u00f3lnie – warto si\u0119 wybra\u0107. A polecam mieszka\u0144com miast, w kt\u00f3rych z powodu szczeg\u00f3lnej daty nie by\u0142o transmisji, lecz b\u0119dzie retransmisja. W Warszawie kino Praha zdecydowa\u0142o si\u0119 na bezpo\u015bredni przekaz, Teatr Studio retransmituje w niedziel\u0119, ale zdaje si\u0119, \u017ce bilety wykupione.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tak jako\u015b wysz\u0142o w transmitowanym dzi\u015b z Met spektaklu: Carmen z Gruzji, Don\u00a0Jos\u00e9 z \u0141otwy, Escamillo z Baszkirii, Mica\u00ebla z Rumunii. Ale to by\u0142a prawdziwa Carmen.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4579"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4579"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4579\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4586,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4579\/revisions\/4586"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4579"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4579"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4579"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}