Dzi\u015b na Pozna\u0144 Baroque mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 ni mniej ni wi\u0119cej, tylko kaprysy Paganiniego. Nie na skrzypcach – na flecie. Wszystko przez to, \u017ce Cezary Zych nam\u00f3wi\u0142 Alexisa Kossenk\u0119, \u017ceby ten da\u0142 recital tym razem na flecie wsp\u00f3\u0142czesnym.<\/p>\n
<\/p>\n
– Mo\u017cecie si\u0119 zdziwi\u0107, \u017ce po 14 latach grania w Poznaniu na flecie barokowym, drewnianym, staj\u0119 przed wami dzi\u015b z fletem z\u0142otym, wsp\u00f3\u0142czesnym – t\u0142umaczy\u0142 si\u0119 artysta. Podkre\u015bli\u0142 te\u017c, \u017ce ka\u017cdy instrument m\u00f3wi innym j\u0119zykiem, wi\u0119c gdy za namow\u0105 Cezarego wr\u00f3ci\u0142 do fletu, na kt\u00f3rym gra\u0142 w m\u0142odo\u015bci, a na kt\u00f3rym dzi\u015b ju\u017c w\u0142a\u015bciwie nie grywa (a przecie\u017c mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce wci\u0105\u017c jest m\u0142ody), pr\u00f3bowa\u0142 wr\u00f3ci\u0107 do j\u0119zyka tego instrumentu, zarazem maj\u0105c na uwadze j\u0119zyk, dla kt\u00f3rego zosta\u0142y napisane utwory barokowe – czyli j\u0119zyk traverso. Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 recitalu bowiem po\u015bwi\u0119ci\u0142 barokowi w\u0142a\u015bnie: zagra\u0142 dwie Fantazje<\/em> Telemanna, fis-moll<\/a> i h-moll<\/a>,\u00a0 oraz Partit\u0119 a-moll<\/em><\/a> Bacha. I rzeczywi\u015bcie ukszta\u0142towanie d\u017awi\u0119kowe, artykulacja, wszystko to by\u0142o wyraziste i retoryczne.<\/p>\n Ale prawdziwym przebojem okaza\u0142a si\u0119 druga cz\u0119\u015b\u0107 koncertu, w kt\u00f3rej Kossenko wyszed\u0142 poza barok. G\u0142\u00f3wn\u0105 jej zawarto\u015bci\u0105 by\u0142 wyb\u00f3r ze skrzypcowych Kaprys\u00f3w<\/em> Paganiniego we fletowej transkrypcji Julesa Hermana.\u00a0Tutaj pr\u00f3bka<\/a> w wykonaniu Patricka Gallois, kt\u00f3ry nagra\u0142 z nimi p\u0142yt\u0119, ale w por\u00f3wnaniu z nim Kossenko zaprezentowa\u0142 w tych utworkach nie tylko czyst\u0105 wirtuozeri\u0119, ale po prostu wspania\u0142\u0105 muzyk\u0119 – \u015bpiewa\u0142 na flecie mo\u017ce nawet pi\u0119kniej ni\u017c niekt\u00f3rzy skrzypkowie na swoich instrumentach. Co wi\u0119cej, przeplata\u0142 te kaprysy etiudami du\u0144skiego flecisty i kompozytora Joachima Andersena<\/a>, kt\u00f3rego wcze\u015bniej nie zna\u0142am, a kt\u00f3ry okaza\u0142 si\u0119 prawdziwym poet\u0105 fletu (niestety na tubie nie znalaz\u0142am tych, kt\u00f3re Kossenko gra\u0142, np. wariacji na temat pie\u015bni szwedzkiej – op. 21 nr 4, albo Pastorale<\/em> – op. 21 nr 13). I to wszystko, ten d\u0142ugi program, wykona\u0142 tak pi\u0119knie muzyk, kt\u00f3ry rzeczywi\u015bcie niemal nie tyka si\u0119 dzi\u015b wsp\u00f3\u0142czesnego fletu, a zreszt\u0105 po prostu nie ma na to czasu: przede wszystkim prowadzi Les Ambassadeurs (najnowsza p\u0142yta<\/a> otrzyma prawdopodobnie Diapason de l’ann\u00e9e<\/em><\/span>), a jak ju\u017c gra, to wci\u0105\u017c na cichutko i skromnie brzmi\u0105cym traverso. Po prostu jest genialny. We Francji mia\u0142by przechlapane, bo stanowi\u0142by zbyt wielk\u0105 konkurencj\u0119 dla t\u0142um\u00f3w flecist\u00f3w w tym kraju, wi\u0119c bardzo dobrze, \u017ce pocz\u0105tki kariery mia\u0142 w Polsce (dzi\u0119ki Cezaremu Zychowi, za co mu chwa\u0142a) – teraz mu nikt nie podskoczy.<\/p>\n Koncert by\u0142 rejestrowany przez radio, wi\u0119c zapewne zostanie odtworzony. Miejmy nadziej\u0119, bo tego wyst\u0119pu s\u0142ucha\u0142o ju\u017c stosunkowo ma\u0142o ludzi – weekendowy entuzjazm poznaniak\u00f3w wystarczy\u0142 na jeden koncert, ten o 18., no i prawdopodobnie dziwna polityka biletowa wielu zniech\u0119ci\u0142a, tak jak Beat\u0119<\/strong>. Jednak i na pierwszym koncercie by\u0142y pojedyncze wolne miejsca, cho\u0107 rzeczywi\u015bcie ma\u0142o. Gra\u0142 m\u0142odziutki zesp\u00f3\u0142 Nevermind (w Filharmonii Narodowej zagra 19 lutego); kiedy kole\u017canka z Radia Merkury spyta\u0142a znanego nam ju\u017c klawesynist\u0119 Jeana Rondeau, dlaczego taka nazwa, odpar\u0142: bo my jeste\u015bmy jeszcze takie nic. Wszyscy rzeczywi\u015bcie maj\u0105 po dwadzie\u015bcia kilka lat – poza klawesynist\u0105 gra w nim jeszcze flecistka Anna Besson (powiedzia\u0142a publiczno\u015bci, \u017ce z j\u0119zyka polskiego zna tylko „dzie\u0144 dobry”, „dzi\u0119kuj\u0119” i „jestem nienormalna” – o ile te dwa pierwsze zwroty poznaj\u0105 wszyscy, to ten ostatni si\u0119 wyr\u00f3\u017cnia), skrzypek Louis Creac’h i gambista Robin Pharo. Grali Couperina (Fran\u00e7ois), Rameau, Marina Marais i Telemanna i by\u0142o to granie mo\u017ce jeszcze troch\u0119 szkolne, ale \u015bwie\u017ce – wida\u0107, \u017ce m\u0142odych muzyk\u00f3w to naprawd\u0119 bawi i \u017ce ju\u017c s\u0105 \u015bwietnie zgrani. Jutro (a w\u0142a\u015bciwie ju\u017c dzi\u015b) zagraj\u0105 Bacha.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u015b na Pozna\u0144 Baroque mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 ni mniej ni wi\u0119cej, tylko kaprysy Paganiniego. Nie na skrzypcach – na flecie. Wszystko przez to, \u017ce Cezary Zych nam\u00f3wi\u0142 Alexisa Kossenk\u0119, \u017ceby ten da\u0142 recital tym razem na flecie wsp\u00f3\u0142czesnym.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4605"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4605"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4605\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4606,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4605\/revisions\/4606"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4605"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4605"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4605"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}