Mo\u017cna si\u0119 domy\u015bla\u0107, \u017ce to osobisty dramat, jaki spotka\u0142 na pocz\u0105tku tego roku Grigorija Soko\u0142owa (zmar\u0142a mu \u017cona) mia\u0142 wp\u0142yw na jego obecn\u0105 gr\u0119. Jest inna i tak jak zawsze mnie zachwyca\u0142a, tak tym razem po raz pierwszy wzbudzi\u0142a m\u00f3j protest.<\/p>\n
<\/p>\n
Niby wydaje si\u0119, \u017ce to ten sam artysta, o pi\u0119knym d\u017awi\u0119ku i niezwyk\u0142ej subtelno\u015bci. Nie wiem, czy ta subtelno\u015b\u0107 si\u0119 wysublimowa\u0142a, czy jak to okre\u015bli\u0107, ale ca\u0142o\u015b\u0107 koncertu roztapia\u0142a si\u0119 jakby w jakiej\u015b mi\u0119kkiej mgle, pozbawiaj\u0105c kolejne utwory nerwu i charakteru. Owszem, istniej\u0105 dzie\u0142a – lub dzie\u0142ka – o charakterze kontemplacyjnym, do kt\u00f3rych takie w\u0142a\u015bnie podej\u015bcie pasuje, k\u0142opot w tym, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 dzisiejszego programu do nich nie nale\u017ca\u0142a.<\/p>\n
Na pocz\u0105tek Bach, Partita B-dur<\/em>. Rytmiczna, barwna, radosna. W wykonaniu Soko\u0142owa cicha, szemrz\u0105ca, o tempach raczej powolnych (og\u00f3lnie zreszt\u0105 mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce wszystko dzi\u015b by\u0142o zbyt powolne), bez cienia taneczno\u015bci – taki Bach nie mo\u017ce si\u0119 podoba\u0107 wielbicielom interpretacji Piotra Anderszewskiego (i uzgodni\u0142y\u015bmy ju\u017c z Ag\u0105<\/strong>, \u017ce si\u0119 nam obu nie podoba\u0142, cho\u0107 nazwisko PA nie pad\u0142o). Jedyna cz\u0119\u015b\u0107, w kt\u00f3rej adekwatna by\u0142a ta ekspresja, to by\u0142a sarabanda. To, \u017ce Soko\u0142owowi zdarza\u0142o si\u0119 doda\u0107 troch\u0119 nut, to akurat w utworze barokowym nie szkodzi (gorsze by\u0142y zmiany tekstu u Chopina, ale o tym p\u00f3\u017aniej). Ale wci\u0105\u017c s\u0142ycha\u0107, \u017ce na sw\u00f3j spos\u00f3b Soko\u0142ow kontynuuje d\u0142ug\u0105 rosyjsk\u0105 tradycj\u0119 fortepianowego wykonywania Bacha; jeden z moich przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry w og\u00f3le za Soko\u0142owem nie przepada, nazwa\u0142 go najzdolniejszym uczniem XIX wieku – ja bym optowa\u0142a raczej za pierwsz\u0105 po\u0142ow\u0105 XX w., przynajmniej w tej dziedzinie.<\/p>\n Beethoven, Sonata D-dur<\/em> op. 10 nr 3. Jeszcze z gatunku m\u0142odzie\u0144czych i zadziornych. Tymczasem Soko\u0142ow podszed\u0142 do niej jak bez ma\u0142a do ostatnich sonat Schuberta… Pocz\u0105tek I cz\u0119\u015bci powolny, bez energii i napi\u0119cia, kt\u00f3re ta muzyka powinna zawiera\u0107<\/a>. Scherzo i fina\u0142 r\u00f3wnie\u017c dwa razy za wolne. W ten spos\u00f3b tempa wszystkich cz\u0119\u015bci si\u0119 upodobni\u0142y. Po prostu mnie to znudzi\u0142o. Pomy\u015ble\u0107, \u017ce kiedy\u015b pianista gra\u0142 t\u0119 sonat\u0119 tak<\/a>… Mia\u0142 18 lat i ju\u017c wszystko wiedzia\u0142, m\u00f3g\u0142 to tylko zepsu\u0107.<\/p>\n Chopin, Sonata h-moll<\/em>. Nie egzaltuj\u0119 si\u0119 tym tak jak 60jerzy<\/strong><\/a> w Krakowie, w ka\u017cdym razie wstrz\u0105su nie prze\u017cy\u0142am, tylko lekk\u0105 irytacj\u0119, ale na pocz\u0105tku przyjmowa\u0142am rzecz z dobrodziejstwem inwentarza (wspomnian\u0105 wcze\u015bniej zmian\u0119 paru takt\u00f3w tekstu wzi\u0119\u0142am pocz\u0105tkowo za wpadk\u0119 pami\u0119ciow\u0105, niestety w powt\u00f3rzeniu by\u0142o tak samo, nie mog\u0119 si\u0119 wi\u0119c zgodzi\u0107, \u017ce „wyegzekwowa\u0142, co by\u0142o w nutach”; tutaj <\/a>te\u017c kto\u015b to zauwa\u017cy\u0142 w komentarzu, chodzi o 3:38 – 3:42). W\u0142a\u015bciwie dopiero przetworzenie zawiera\u0142o akcj\u0119, dramat, na kt\u00f3ry tak ju\u017c czeka\u0142am – i to by\u0142 jedyny moment, kiedy si\u0119 doczeka\u0142am, rzeczywi\u015bcie by\u0142a pi\u0119kna. Ale potem zn\u00f3w dwa razy za wolne scherzo, w niewielkiej r\u00f3\u017cnicy z powoln\u0105 III cz\u0119\u015bci\u0105, wreszcie fina\u0142, te\u017c w zwolnionym tempie, a w ko\u0144c\u00f3wce pianista mnie niestety zaskoczy\u0142 nie\u0142adnym szorstkim forte.<\/p>\n Wygl\u0105da na to, \u017ce ze swoim odbiorem by\u0142am w mniejszo\u015bci, bo by\u0142 entuzjazm i stojak, i okrzyki „Geniusz!” – a ja nic, pozosta\u0142am ch\u0142odna. Po raz pierwszy na jego wyst\u0119pie. Tradycyjnie by\u0142o sze\u015b\u0107 bis\u00f3w, w tym wi\u0119kszo\u015b\u0107 schubertowskich. Najpierw dwa Impromptus<\/em> z op. 90: nr 2 (wolniej i mniej potoczy\u015bcie ni\u017c tutaj<\/a>) i nr 4 (podobna r\u00f3\u017cnica<\/a>), potem Klavierst\u00fcck Es-dur <\/em>– ju\u017c bardziej zli\u017cony do tego<\/a>, ale mniej ekspresji, bardziej kontemplacyjnie – i to jeszcze mog\u0142am przyj\u0105\u0107. Potem dwa Mazurki<\/em> Chopina, kt\u00f3re nijak nie chcia\u0142y by\u0107 \u017cadnymi mazurkami, a nawet kujawiakami (ten<\/a> i ten<\/a>) – po prostu by\u0142y sobie powolnymi miniaturami. I na koniec, w charakterze ko\u0142ysanki – \u0142adny\u00a0walc Aleksandra Gribojedowa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mo\u017cna si\u0119 domy\u015bla\u0107, \u017ce to osobisty dramat, jaki spotka\u0142 na pocz\u0105tku tego roku Grigorija Soko\u0142owa (zmar\u0142a mu \u017cona) mia\u0142 wp\u0142yw na jego obecn\u0105 gr\u0119. Jest inna i tak jak zawsze mnie zachwyca\u0142a, tak tym razem po raz pierwszy wzbudzi\u0142a m\u00f3j protest.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4624"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4624"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4624\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4632,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4624\/revisions\/4632"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4624"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4624"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4624"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}