Pierwsze wra\u017cenie z koncertu w „Ajsie” (bo krakowianie tak odmieniaj\u0105 skr\u00f3t ICE, robi\u0105c z niego angielski „l\u00f3d”): NOSPR to to nie jest, zdecydowanie. Ale dobrze, \u017ce jest.<\/p>\n
<\/p>\n
Mo\u017ce du\u017cym orkiestrom \u0142atwiej si\u0119 w tym wn\u0119trzu przebi\u0107. Capella Cracoviensis po pierwsze gra na instrumentach o bardziej nik\u0142ym przecie\u017c od wsp\u00f3\u0142czesnych brzmieniu, po drugie wyst\u0105pi\u0142a w sk\u0142adzie jednak do\u015b\u0107 kameralnym: ch\u00f3r 22 osoby, orkiestra 30 os\u00f3b, i to jeszcze z jakimi\u015b dziwnymi ustawieniami: dwa kontrabasy nie ko\u0142o siebie, lecz po r\u00f3\u017cnych stronach (a przecie\u017c i tak graj\u0105 razem), podobnie fagoty – osobno, po obu stronach organ\u00f3w.<\/p>\n
Miejsce mia\u0142am wyznaczone na pierwszym balkonie, kt\u00f3ry i tak jest ju\u017c do\u015b\u0107 wysoko. W por\u00f3wnaniu jednak do \u015bwietnej katowickiej „\u017cylety” – d\u017awi\u0119k jak w wacie, cho\u0107 proporcje w porz\u0105dku. Jednak dystans zbyt du\u017cy. Na drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 (przerwa by\u0142a w po\u0142owie drugiej cz\u0119\u015bci oratorium, po ch\u00f3rze Lift up your heads<\/em>; na pocz\u0105tek drugiej cz\u0119\u015bci koncertu zosta\u0142 wstawiony fragment Koncertu nr 7 na dwoje organ\u00f3w<\/em>, z Marcinem \u015awi\u0105tkiewiczem i Janem Tomaszem Adamusem – zarazem dyrygentem ca\u0142o\u015bci – jako solistami) przenios\u0142am si\u0119 wi\u0119c pi\u0119tro ni\u017cej, ale do 16 rz\u0119du, wi\u0119c te\u017c ju\u017c do\u015b\u0107 wysoko. Dystans si\u0119 zmniejszy\u0142 i by\u0142o ju\u017c du\u017co lepiej, ale wci\u0105\u017c brzmienie nie zachwyca\u0142o. C\u00f3\u017c, NOSPR nas kompletnie rozpu\u015bci\u0142 (pisz\u0119 „nas”, bo wymienia\u0142am zdania z wieloma osobami), ale te\u017c rozpu\u015bci\u0142 jeszcze czym\u015b innym: urod\u0105 wn\u0119trza, przeznaczonego wy\u0142\u0105cznie dla muzyki i nie pozwalaj\u0105cego o niej zapomnie\u0107. Sala „Ajsu” ma urod\u0119… no c\u00f3\u017c, kongresow\u0105, a o estetyce chyba w og\u00f3le nie my\u015blano, zwa\u017cywszy ba\u0142agan kolorystyczny – z przodu fotele czerwone, a od kt\u00f3rego\u015b rz\u0119du ni z tego, ni z owego fioletowe, a jedno z drugim przera\u017aliwie si\u0119 gryzie. Cho\u0107 panie solistki kolorystycznie si\u0119 dopasowa\u0142y: sopranistka by\u0142a w czerwonej sukni, a mezzosopranistka – w fioletowej…<\/p>\n To teraz o wykonaniu. Soli\u015bci, trzeba powiedzie\u0107, byli tu najs\u0142abszym ogniwem, i pod wzgl\u0119dem intonacyjnym, i barwowym, i technicznym – wyj\u0105tkiem by\u0142 tenor Robert Murray. Ale ch\u00f3r by\u0142 rewelacyjny, a i w orkiestrze wyczuwa\u0142o si\u0119 zaanga\u017cowanie. Jan Tomasz Adamus dawa\u0142 tempa \u017cywe, energiczne, muzyka p\u0142yn\u0119\u0142a wartko, bez najmniejszych d\u0142u\u017cyzn, ujmuj\u0105cy te\u017c by\u0142 absolutny brak pompatyczno\u015bci, a zamiast niej rado\u015b\u0107 i lekko\u015b\u0107, jak w s\u0142ynnym Hallelujah<\/em>, wykonanym tak\u017ce na bis – jeszcze l\u017cej i weselej. Pokrzepiaj\u0105ce, \u017ce wiele os\u00f3b jednak nie uleg\u0142o idiotycznemu terrorowi wstawania podczas tego fragmentu, kt\u00f3ry to obyczaj nie wiadomo sk\u0105d si\u0119 wzi\u0105\u0142 w\u0142a\u015bciwie, czy ze snobizmu, bo kto\u015b us\u0142ysza\u0142, \u017ce Anglicy wstaj\u0105, czy z powodu jakiej\u015b fa\u0142szywej pobo\u017cno\u015bci – a to przecie\u017c nie obrz\u0105dek ani nie hymn narodowy. Zreszt\u0105 do takiego w\u0142a\u015bnie wykonania jak Capelli, „nietotalitarnego”, w og\u00f3le to nie pasuje.<\/p>\n W sumie jednak wra\u017cenia pozytywne – krakowianom du\u017ca sala si\u0119 nale\u017ca\u0142a od dawna, a\u00a0 na t\u0142umn\u0105 publiczno\u015b\u0107 Mesjasza<\/em> przyjemnie by\u0142o spojrze\u0107. Cho\u0107 wiadomo, \u017ce po pierwsze temat samograj, a po drugie wielu ludzi przysz\u0142o tak\u017ce z ciekawo\u015bci, obejrze\u0107 nowe miejsce – ale jest nadzieja, \u017ce ludzie b\u0119d\u0105 tu przychodzi\u0107. \u017beby tylko mieli na co.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pierwsze wra\u017cenie z koncertu w „Ajsie” (bo krakowianie tak odmieniaj\u0105 skr\u00f3t ICE, robi\u0105c z niego angielski „l\u00f3d”): NOSPR to to nie jest, zdecydowanie. Ale dobrze, \u017ce jest.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4684"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4684"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4684\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4686,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4684\/revisions\/4686"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4684"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4684"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4684"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}