Pi\u0119kny – i pi\u0119knie skomponowany – by\u0142 pierwszy w tym roku koncert Sinfonii Varsovii w sali Muzeum Historii \u017byd\u00f3w Polskich.<\/p>\n
<\/p>\n
Sala ta jest co prawda niewdzi\u0119czna akustycznie, ale tym razem, siedz\u0105c w pi\u0105tym rz\u0119dzie po\u015brodku, w ko\u0144cu co\u015b s\u0142ysza\u0142am. Ju\u017c my\u015bla\u0142am, \u017ce po prostu trzeba w niej siada\u0107 bli\u017cej, \u017ceby co\u015b us\u0142ysze\u0107, ale okazuje si\u0119, \u017ce pono\u0107 z boku te\u017c jest \u017ale – podczas utworu z fortepianem nie by\u0142o s\u0142ycha\u0107 solisty. D\u017awi\u0119k zbyt suchy, selektywno\u015b\u0107 mo\u017ce si\u0119 niekt\u00f3rym podoba\u0107, ale ja zdecydowanie wol\u0119 inne sale. C\u00f3\u017c ma jednak zrobi\u0107 SV, je\u015bli swojego miejsca mie\u0107 nie b\u0119dzie zapewne jeszcze dobrych kilka lat…<\/p>\n
Podkre\u015blam, \u017ce koncert by\u0142 pi\u0119knie, ze smakiem\u00a0skomponowany, bo to naprawd\u0119 trzeba umie\u0107. A by\u0142 autor tej kompozycji: Maciej Grzybowski. To on wymy\u015bli\u0142, co ma by\u0107 grane i kto ma gra\u0107. Obsadzi\u0142 te\u017c samego siebie, ale przecie\u017c to tylko plus.<\/p>\n
Zacz\u0119\u0142o si\u0119 mi\u0142\u0105 uroczysto\u015bci\u0105: orkiestra otrzyma\u0142a medal od Towarzystwa im. Lutos\u0142awskiego. Dlatego te\u017c Lutos\u0142awski zabrzmia\u0142 na pocz\u0105tek: Chantefleurs et Chantefables<\/em> z Agat\u0105 Zubel. Co tu opowiada\u0107, uroczy utw\u00f3r uroczo wykonany. Po dziesi\u0119cioleciach opowiadania, jak to muzyka m\u00f3wi tylko sama o sobie, kompozytor tworzy utw\u00f3r tak bardzo ilustracyjny, jak tylko mo\u017ce by\u0107, portretuj\u0105c muzycznie \u017c\u00f3\u0142wia, aligatora\u00a0czy miliony motyli. Potem nastr\u00f3j r\u00f3wnie\u017c by\u0142 mi\u0142y: Grzybowski z orkiestr\u0105 zagra\u0142 Ko\u0142ysank\u0119<\/a> i Allegro concertante<\/em> Romana Maciejewskiego. Poprzednim razem wykona\u0142\u00a0je w Warszawie kilka lat temu<\/a>, dzi\u015b zn\u00f3w stylistyka tego\u00a0dyptyku skojarzy\u0142a mi si\u0119 z muzyk\u0105 Aleksandra Tansmana: i harmonika, i faktura, i rytmy. Ale Tansman\u00a0podobnie pisa\u0142 w swinguj\u0105cym Pary\u017cu lat 20<\/a>., Maciejewski za\u015b dopiero w 1944 r., \u017ceby by\u0142o \u015bmieszniej – w Szwecji.<\/p>\n Tansman zreszt\u0105 zabrzmia\u0142 jako pierwszy po przerwie, ale w zupe\u0142nie innej postaci: \u0142agodnej, melancholijnej quasi-stylizacji Wariacji na temat Frescobaldiego<\/em><\/a>, kt\u00f3re powsta\u0142y dla St. Louis Symphony w 1937 r., a w 1943 r. zosta\u0142y przez kompozytora opracowane na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 i w tej wersji by\u0142y te\u017c wykonane dzi\u015b. Po tym wst\u0119pie nast\u0105pi\u0142o dzie\u0142o absolutnie hipnotyczne: Drei Lieder nach Trakl<\/em><\/a> Paw\u0142a Szyma\u0144skiego. Tak jak na zlinkowanym nagraniu, Urszula Kryger zinterpretowa\u0142a je po prostu genialnie. I na koniec pozostali\u015bmy w melancholii, cofaj\u0105c si\u0119 zn\u00f3w do po\u0142owy XX wieku – na scen\u0119 wyszed\u0142 altowiolista Krzysztof Chorzelski i – przepi\u0119knie – wykona\u0142 Lachrymae<\/em><\/a> Benjamina Brittena, r\u00f3wnie\u017c – jak u Tansmana – rodzaj wariacji, ale bardziej lu\u017anych, na temat pie\u015bni Johna Dowlanda, kt\u00f3ra w formie czystej wy\u0142ania si\u0119 w zako\u0144czeniu utworu. W sumie program koncertu do\u015b\u0107 d\u0142ugi, ale zlecia\u0142, ani si\u0119 obejrze\u0107. Zas\u0142uga to r\u00f3wnie\u017c – i w\u0142a\u015bciwie w pierwszym rz\u0119dzie – Ewy Strusi\u0144skiej, szefowej muzycznej Filharmonii Szczeci\u0144skiej, na kt\u00f3rej dyrygowanie wr\u0119cz przyjemnie popatrze\u0107: i precyzyjne, i estetyczne. Brawo!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pi\u0119kny – i pi\u0119knie skomponowany – by\u0142 pierwszy w tym roku koncert Sinfonii Varsovii w sali Muzeum Historii \u017byd\u00f3w Polskich.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4715"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4715"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4715\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4718,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4715\/revisions\/4718"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4715"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4715"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4715"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}