…jest muzyka Purcella. Tak przynajmniej stwierdzi\u0142a Rachel Podger na koncercie z zespo\u0142em Brecon Baroque w Filharmonii Wroc\u0142awskiej. I, nie powiem, stara\u0142a si\u0119 to udowodni\u0107 z powodzeniem.<\/p>\n
<\/p>\n
Brecon Baroque odwiedzi\u0142 Wratislawi\u0119 dwa i p\u00f3\u0142 roku temu<\/a>. Jak wspomnia\u0142am w \u00f3wczesnym wpisie, sk\u0142ad zespo\u0142u jest zmienny. Jednak i wtedy, i dzi\u015b gra\u0142 w nim klawesynista Marcin \u015awi\u0105tkiewicz, zaprzyja\u017aniony muzycznie od dawna z Rachel; grywaj\u0105 te\u017c w duecie (prawie dwa lata temu grali w Katowicach<\/a>). Pojawia\u0142 si\u0119 te\u017c na jej p\u0142ytach. A dzi\u015b gra\u0142 w zespole jeszcze drugi Polak – wiolonczelista Tomasz Pokrzywi\u0144ski, tak\u017ce muzycznie z Rachel zaprzyja\u017aniony; co wi\u0119cej, w zesz\u0142ym roku wsp\u00f3lnie debiutowali na Promsach<\/a>. Ju\u017c dawno m\u00f3wi\u0142am, \u017ce ci dwaj muzycy stanowi\u0105 jedno z lepszych continu\u00f3w, jakie znam; nic dziwnego, \u017ce s\u0105 doceniani.<\/p>\n Od Purcella wi\u0119c dzi\u015b si\u0119 zacz\u0119\u0142o, i rzeczywi\u015bcie by\u0142 grany z tak\u0105 czu\u0142o\u015bci\u0105, \u017ce pie\u015bci\u0142 uszy. Najpierw muzyka instrumentalna z The Fairy Queen<\/em> (z wetkni\u0119t\u0105 do \u015brodka, ale \u015bwietnie pasuj\u0105c\u0105 pi\u0119kn\u0105 Pawan\u0105 B-dur<\/em>), potem w mniejszym sk\u0142adzie dwa utwory typu ground<\/em> (po naszemu basso ostinato<\/em>): IV Sonata a 4 g-moll<\/em> oraz Three Parts on a Ground<\/em> – w tym ostatnim utworze termin parts<\/em> oznacza\u0142 oczywi\u015bcie nie cz\u0119\u015bci, lecz g\u0142osy, czyli troje skrzypiec, kt\u00f3re prze\u015bciga\u0142y si\u0119 efektownie w wirtuozerii. I zn\u00f3w powr\u00f3ci\u0142a reszta zespo\u0142u plus jeszcze dwie oboistki i zagrali par\u0119 fragment\u00f3w z Kr\u00f3la Artura<\/em>. Ju\u017c z powrotem same smyczki da\u0142y na koniec tej cz\u0119\u015bci w\u0142oski przerywnik, a raczej kontynuacj\u0119 tematu ground<\/em>, czyli La Foli\u0119<\/em> Geminianiego (wed\u0142ug Corellego), zinterpretowan\u0105 przez solistk\u0119 i reszt\u0119 bardzo teatralnie, efektownie.<\/p>\n Wi\u0119cej r\u00f3wnowagi by\u0142o w cz\u0119\u015bci drugiej, haendlowskiej. Tu wi\u0119cej mia\u0142y do powiedzenia oboje, zw\u0142aszcza solistka Alexandra Bellamy w Koncercie obojowym g-moll\u00a0<\/em> (kiedy s\u0142ucham oboju barokowego, zapominam, \u017ce tak w og\u00f3le to ja oboju nie lubi\u0119…). Ponadto Sonata a 5 B-dur<\/em> oraz Concerto grosso B-dur<\/em> op. 3 nr 2. Haendel by\u0142 grany w spos\u00f3b mo\u017ce troch\u0119 bardziej stateczny, ale te\u017c ze s\u0142yszaln\u0105 ujmuj\u0105c\u0105 rado\u015bci\u0105 grania. I na bis jeszcze jeden ground<\/em> Purcella, tym razem z Tymona Ate\u0144czyka<\/em>.<\/p>\n Rachel zagra jeszcze pojutrze w koncertowym wykonaniu Acisa i Galatei<\/em> Haendla, pod batut\u0105 Roberta Hollingwortha, z solistami, ch\u00f3rem i orkiestr\u0105 festiwalow\u0105. Bo jak Akademia, to kursy. Prowadz\u0105cymi s\u0105, poza wymienionymi (Rachel prowadzi\u0142a pr\u00f3by sekcyjne skrzypiec, alt\u00f3wek, oboj\u00f3w i flet\u00f3w), Alison McGillivray (wiolonczele, kontrabasy), Peter Harvey i Gillian Webster (wokali\u015bci, Marcin \u015awi\u0105tkiewicz (klawesyn, organy), Agnieszka Frank\u00f3w-\u017belazny (ch\u00f3r festiwalowy) i Jaros\u0142aw Thiel (prowadzi\u0142 jedn\u0105 z pr\u00f3b orkiestry festiwalowej). Ten ostatni poprowadzi jutro Wroc\u0142awsk\u0105 Orkiestr\u0119 Barokow\u0105 z udzia\u0142em Julii Lezhnevej, a WOB ma te\u017c drugi, wi\u0119kszy projekt – Salomona<\/em> na zako\u0144czenie, w niedziel\u0119, pod batut\u0105 Paula McCreesha. Mi\u0142o, \u017ce dawny szef Wratislavii ch\u0119tnie tu wraca.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" …jest muzyka Purcella. Tak przynajmniej stwierdzi\u0142a Rachel Podger na koncercie z zespo\u0142em Brecon Baroque w Filharmonii Wroc\u0142awskiej. I, nie powiem, stara\u0142a si\u0119 to udowodni\u0107 z powodzeniem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4765"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4765"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4765\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4766,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4765\/revisions\/4766"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4765"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4765"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4765"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}