{"id":4791,"date":"2015-02-23T23:50:25","date_gmt":"2015-02-23T22:50:25","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4791"},"modified":"2015-02-23T23:50:25","modified_gmt":"2015-02-23T22:50:25","slug":"jedynie-sluszny-zielenski","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/02\/23\/jedynie-sluszny-zielenski\/","title":{"rendered":"Jedynie s\u0142uszny Ziele\u0144ski"},"content":{"rendered":"

Niedawno Wielki W\u00f3dz<\/strong> pyta\u0142 tu o p\u0142yt\u0119 z muzyk\u0105 Miko\u0142aja Ziele\u0144skiego wydan\u0105 przez firm\u0119 K617. Ja p\u0142yt\u0119 dosta\u0142am, przes\u0142ucha\u0142am i si\u0119 zachwycam. Niestety wysz\u0142a jeszcze z dat\u0105 2014, nie mam zatem szans om\u00f3wi\u0107 jej na papierze, ale na szcz\u0119\u015bcie mog\u0119 tutaj.<\/p>\n

<\/p>\n

P\u0142yt\u0119 Ortus de Polonia<\/em>, sk\u0142adaj\u0105c\u0105 si\u0119 z wyboru ze zbior\u00f3w Offertoria totius anni<\/em> i\u00a0Communiones totius anni<\/em>, nagra\u0142y wsp\u00f3lnie francuskie zespo\u0142y Les Travers\u00e9es Baroques (instrumentalny)\u00a0i Fiori Musicali (wokalny) plus soli\u015bci, pod dyrekcj\u0105 Etienne’a Meyera. S\u0105 tu utwory od czterog\u0142osowych (nie\u015bmiertelne Vox in Rama<\/em>) do dwunastog\u0142osowych (Magnificat<\/em>). Jak ju\u017c kiedy\u015b tu wspomina\u0142am<\/a>, o samym Ziele\u0144skim nie wiemy prawie nic, ale na podstawie jego stylistyki z du\u017cym prawdopodobie\u0144stwem mo\u017cna s\u0105dzi\u0107, \u017ce studiowa\u0142 we W\u0142oszech i co\u015b wiedzia\u0142 o polich\u00f3ralno\u015bci weneckiej. Aby zilustrowa\u0107 te zwi\u0105zki, muzycy wpletli pomi\u0119dzy dzie\u0142a Ziele\u0144skiego dwie kompozycje Giovanniego Gabrielego oraz jedn\u0105 Palestriny w opracowaniu instrumentalnym Giovanniego Bassano. Pasuj\u0105 jak ula\u0142.<\/p>\n

Po p\u0142ycie z dzie\u0142ami Marcina Mielczewskiego<\/a> to ju\u017c drugie zetkni\u0119cie francuskich muzyk\u00f3w z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 polsk\u0105, r\u00f3wnie pi\u0119kne i stylowe. R\u00f3\u017cnie to bywa\u0142o z poprzednimi nagraniami Ziele\u0144skiego i jak dot\u0105d trzeba powiedzie\u0107, \u017ce lepsze w nich\u00a0s\u0105 zespo\u0142y zagraniczne. Naj\u0142adniejsze z tych dawniejszych by\u0142o to<\/a>,\u00a0co prawda z udzia\u0142em Polak\u00f3w z Bornus Consort, ale jednak podstaw\u0105 by\u0142 tu esto\u0144ski zesp\u00f3\u0142 Linnamuusikud, a ca\u0142o\u015b\u0107 zainspirowa\u0142\u00a0cz\u0119\u015bciowo wybitny niemiecki kornecista (bydgoszczanin z urodzenia) Holger Eichhorn. Jak ju\u017c przy kornecistach jeste\u015bmy, to w sk\u0142adzie Les Travers\u00e9es Baroques spotykamy inn\u0105 legend\u0119 – Williama Dongois. A jeszcze mo\u017cna przypomnie\u0107, ze lata temu w pami\u0119tnym nagraniu dzie\u0142 wszystkich\u00a0Adama Jarz\u0119bskiego w wykonaniu zespo\u0142u pod wodz\u0105 Lucy van Dael udzia\u0142 bra\u0142 jeszcze inny wspania\u0142y kornecista, Bruce Dickey…<\/p>\n

Pod zalinkowanym powy\u017cej wpisem sprzed trzech i p\u00f3\u0142 lat toczyli\u015bmy sobie dyskusj\u0119 o stylowo\u015bci wykona\u0144 tej muzyki. PMac pisa\u0142 wtedy: „Tylko coro cappella (jak \u015brodkowy w Magnificacie<\/em>) zapisany w kluczach \u201cwokalnych\u201d m\u00f3g\u0142 by\u0107 obsadzony w ca\u0142o\u015bci wokalnie, jako \u201cSATB\u201d, coro grave i coro acuto by\u0142y w zasadzie ZAWSZE solowe, z instrumentami”.\u00a0Ot\u00f3\u017c w tym wykonaniu Magnificat<\/em> wi\u0119cej jest g\u0142os\u00f3w obsadzonych wokalnie (cho\u0107 nie wszystkie jednak), ale jest ono nie mniej stylowe. Wszystkie g\u0142osy w ka\u017cdym razie s\u0105 obsadzone instrumentalnie i tak powinno by\u0107. A poza wszystkim wykonanie jest pi\u0119kne i ew_ka<\/strong>, kt\u00f3ra te par\u0119 lat temu stwierdzi\u0142a, \u017ce trzyma kciuki za jakie\u015b zacne nagranie Ziele\u0144skiego, b\u0119dzie ju\u017c mia\u0142a czym zape\u0142ni\u0107 miejsce na swojej p\u00f3\u0142ce, kt\u00f3re dla niego trzyma. P\u0142yta jest opatrzona esejem dr hab. Barbary Przybyszewskiej-Jarmi\u0144skiej, specjalistki od tej epoki (wydrukowanym r\u00f3wnie\u017c w oryginalnej polskiej wersji).<\/p>\n

Entuzjastyczn\u0105 recenzj\u0119 napisa\u0142 Denis Morrier w „Diapason”, przyznaj\u0105c nagraniu pi\u0119\u0107 punkt\u00f3w (wspomina te\u017c o zbiorze „dzie\u0142 wszystkich” wydanym przez Dux pod wodz\u0105 Stanis\u0142awa Ga\u0142o\u0144skiego, wyra\u017caj\u0105c si\u0119 o nim elegancko „niestety bardzo nier\u00f3wny”). P\u0142yta bardzo si\u0119 te\u017c spodoba\u0142a w radiu France Musique, kt\u00f3re zamierza j\u0105 eksponowa\u0107, jak powiedzia\u0142a na antenie Dw\u00f3jki<\/a> Magdzie \u0141o\u015b Judith Pacquier z Les Travers\u00e9es Baroques.<\/p>\n

Przy wydaniu p\u0142yty „macza\u0142 palce” Instytut Adama Mickiewicza. Nie pierwsza to i nie ostatnia taka inicjatywa. Ten sam francuski zesp\u00f3\u0142 zajmuje si\u0119 w\u0142a\u015bnie gda\u0144szczaninem Kasparem Foersterem, Gorczyckim zajmie si\u0119 (po P\u0119kielu) The Sixteen, a ta\u0144ce polskie rozsiane po tabulaturach europejskich nagrywa Micha\u0142 Gondko, dla kt\u00f3rego w og\u00f3le b\u0119dzie to pracowity rok (trzy p\u0142yty w planie).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Niedawno Wielki W\u00f3dz pyta\u0142 tu o p\u0142yt\u0119 z muzyk\u0105 Miko\u0142aja Ziele\u0144skiego wydan\u0105 przez firm\u0119 K617. Ja p\u0142yt\u0119 dosta\u0142am, przes\u0142ucha\u0142am i si\u0119 zachwycam. Niestety wysz\u0142a jeszcze z dat\u0105 2014, nie mam zatem szans om\u00f3wi\u0107 jej na papierze, ale na szcz\u0119\u015bcie mog\u0119 tutaj.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4791"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4791"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4791\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4792,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4791\/revisions\/4792"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4791"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4791"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4791"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}