Warto by\u0142o zajrze\u0107 dzi\u015b do Studia im. Lutos\u0142awskiego, gdzie mo\u017cna by\u0142o spotka\u0107 si\u0119 z dwoma muzycznymi \u015bwiatami: szalonymi b\u0142aze\u0144stwami Marcina Maseckiego i jazzow\u0105 poezj\u0105 braci Olesi\u00f3w z Christopherem Dellem.<\/p>\n
<\/p>\n
Nowy projekt Maseckiego, Mazurki<\/em> (wydany w\u0142a\u015bnie na p\u0142ycie przez For Tune), to typowe dla niego dekonstrukcje, opieraj\u0105ce si\u0119 na udawaniu nieudolno\u015bci. Niewykluczone, \u017ce je\u015bli kto\u015b us\u0142ysza\u0142 \u00f3w koncert lub us\u0142yszy p\u0142yt\u0119 bez kontekstu, pomy\u015bli, \u017ce Masecki nie umie gra\u0107 – i w\u0142a\u015bnie o to chodzi. Marcin wyznaje estetyk\u0119 b\u0142\u0119du, niedoskona\u0142o\u015bci, a jednocze\u015bnie bezpretensjonalno\u015bci. „Normalne” granie \u015bmiertelnie go nudzi. Bawi si\u0119 wi\u0119c efektami, kt\u00f3re pozornie przypadkowo bior\u0105 si\u0119 z takiego grania, jest jak dzieciak pierwszy raz dopuszczony do klawiatury (w\u0142a\u015bciwie do dw\u00f3ch klawiatur – pianina i elektronicznego keyboardu, w kt\u00f3re czasem b\u0119bni\u0142 nawet jednocze\u015bnie), a w przypadku „mazurk\u00f3w” – troch\u0119 jak pijany w drebiezgi ch\u0142op, kt\u00f3remu si\u0119 ju\u017c w ta\u0144cu nogi pl\u0105cz\u0105. Bo podstawowe rytmy coraz to si\u0119 przewijaj\u0105 (acz celowo nier\u00f3wno), motywy i transowo\u015b\u0107 s\u0105 wzi\u0119te z ludowych mazurk\u00f3w. Tutaj pr\u00f3bka<\/a>. Chopina tu nie ma. Z jednym wyj\u0105tkiem (kt\u00f3rego niestety nie ma na p\u0142ycie) – zagranym na bis dowcipnie zdekonstruowanym Mazurkiem a-moll<\/em><\/a> op. 68 nr 2. W sumie:\u00a0rzecz \u015bci\u015ble dla amator\u00f3w\u00a0Maseckiego i jego swoistego poczucia muzycznego humoru. Polonezy<\/em> by\u0142y zreszt\u0105 du\u017co \u015bmieszniejsze, zw\u0142aszcza \u017ce „jest w orkiestrach d\u0119tych jaka\u015b si\u0142a”.<\/p>\n Ciekawe swoj\u0105 drog\u0105, \u017ce jazzmani ostatnio si\u0119gaj\u0105 po polskie motywy ludowe ju\u017c\u00a0nie poprzez pryzmat Chopina, lecz bezpo\u015brednio. Podobnie by\u0142o z niedawno wydan\u0105, o wiele bardziej artystowsk\u0105 p\u0142yt\u0105 15 Studies for the Oberek<\/em> Pianohooligana, czyli Piotra Orzechowskiego.<\/p>\n Bracia Marcin (kontrabas) i Bart\u0142omiej (perkusja) Olesiowie, mistrzowie brzmieniowych subtelno\u015bci, grywaj\u0105 czasem z wybitnym wibrafonist\u0105 Christopherem Dellem, tworz\u0105c trio AHEAD. Ich najnowszy program to Komeda Ahead<\/em>. Powszechnie znane, przebojowe tematy Komedy rozsnuwaj\u0105 we w\u0142asne fascynuj\u0105ce krajobrazy muzyczne. By\u0142o pi\u0119knie. Tutaj pr\u00f3bka<\/a>, tu druga<\/a>.\u00a0Dell, muzyk o bardzo ciekawym \u017cyciorysie<\/a>, na wygl\u0105d sprawia wra\u017cenie – jakie\u017c mylne – jakiego\u015b pracownika umys\u0142owego na emeryturze. A temperament ma niesamowity. W sumie wydaje si\u0119, \u017ce Komeda by si\u0119 z takiej interpretacji swoich temat\u00f3w ucieszy\u0142. Ten program te\u017c wyszed\u0142 na p\u0142ycie, ale jeszcze jej nie widzia\u0142am.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Warto by\u0142o zajrze\u0107 dzi\u015b do Studia im. Lutos\u0142awskiego, gdzie mo\u017cna by\u0142o spotka\u0107 si\u0119 z dwoma muzycznymi \u015bwiatami: szalonymi b\u0142aze\u0144stwami Marcina Maseckiego i jazzow\u0105 poezj\u0105 braci Olesi\u00f3w z Christopherem Dellem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4796"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4796"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4796\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4797,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4796\/revisions\/4797"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4796"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4796"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4796"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}