Wczoraj w ci\u0105gu dnia odrobin\u0119 si\u0119 rozpogodzi\u0142o, przynajmniej nie pada\u0142o, wi\u0119c na zwiedzanie by\u0142o w sam raz. Troch\u0119 nas wozili busikiem po r\u00f3\u017cnych okolicach (wi\u0119cej, gdy wrzuc\u0119 zdj\u0119cia), ale dla celu wycieczki najwa\u017cniejsze by\u0142o obejrzenie Schiller-Theater, kt\u00f3ry po adaptacji ma si\u0119 sta\u0107 na trzy lata przytuliskiem dla remontowanej Staatsoper Unter den Linden. Sam teatr zosta\u0142 kilka lat temu zamkni\u0119ty z przyczyn polityczno-oszcz\u0119dno\u015bciowych,\u00a0jednak budynek – nowoczesny, powsta\u0142y w 1950 r. (ale w zachodnim stylu)\u00a0na miejsce zburzonego podczas wojny – jest w znakomitym stanie (odbywa\u0142y si\u0119 tam r\u00f3\u017cne go\u015bcinne spektakle), wi\u0119c co teraz trzeba by\u0142o zrobi\u0107, to zaadaptowa\u0107 na oper\u0119: zrobi\u0107 kana\u0142, przebudowa\u0107 widowni\u0119, dobudowa\u0107 pomieszczenie magazynowe itp. To wszystko si\u0119 w\u0142a\u015bnie robi, ma by\u0107 gotowe na lato, a oficjalne otwarcie planowane jest 3 pa\u017adziernika. Niestety\u00a0b\u0119dzie tam\u00a0ponad trzysta miejsc mniej ni\u017c we w\u0142a\u015bciwej siedzibie Staatsoper (czyli ko\u0142o tysi\u0105ca).<\/p>\n
Pikanterii sprawie dodaje fakt, \u017ce Schiller-Theater jest na Bismarckstrasse. Tak, tak, na tej samej ulicy, co Deutsche Oper Berlin. Kilkana\u015bcie gmach\u00f3w dalej. Czy\u00a0kiedy te dwa wa\u017cne teatry b\u0119d\u0105\u00a0tak blisko siebie, zaszkodz\u0105 sobie nawzajem? Jest nadzieja, \u017ce nie. Deutsche Oper ma du\u017c\u0105 i wiern\u0105 publiczno\u015b\u0107, a za Barenboimem na pewno te\u017c ludzie przyjad\u0105, cho\u0107 w inne miejsce. Teraz zreszt\u0105 Staatsoper jest blisko Komische Oper… Ale przez d\u0142u\u017cszy czas nie b\u0119dzie – gdy Staatsoper wr\u00f3ci na swoje miejsce, do Schiller-Theater przeniesie si\u0119 na czas swojej renowacji w\u0142a\u015bnie Komische Oper. To ju\u017c postanowione.<\/p>\n
O historii Deutsche Oper us\u0142yszeli\u015bmy troch\u0119 od pani dyrektor Kirsten Harms (kt\u00f3ra jest te\u017c re\u017cyserk\u0105, podobno \u015bwietn\u0105, ja jej spektakli nie znam). \u017be powsta\u0142a na pocz\u0105tku XX wieku, by mo\u017cna by\u0142o gra\u0107 dzie\u0142a potrzebuj\u0105ce wielkiej orkiestry – Wagnera, Richarda Straussa itp. (Staatsoper uznano za ma\u0142\u0105). Podczas wojny zosta\u0142a zburzona. A gdy podzielono Berlin i zar\u00f3wno Staatsoper, jak Komische Oper znalaz\u0142y si\u0119 po wschodniej stronie, tym bardziej trzeba by\u0142o zbudowa\u0107 co\u015b dla Zachodniego. W 1961 r. otwarto nowoczesny, du\u017cy teatr, najwi\u0119kszy w Berlinie (widownia ma 1865 miejsc) i ze znakomit\u0105 akustyk\u0105.<\/p>\n
Nadal dzi\u015b trzonem repertuaru jest opera niemiecka (w\u0142a\u015bnie niedawno by\u0142y Dni Wagnerowskie, impreza cykliczna), ale jest i operowa klasyka belcanta i w\u0142a\u015bnie na tak\u0105 trafili\u015bmy. Nasi gospodarze t\u0142umacz\u0105, \u017ce zaprosili nas specjalnie nie na jakie\u015b wydarzenia czy premiery, tylko na trzy szeregowe przedstawienia, \u017ceby\u015bmy mogli zobaczy\u0107, jak wygl\u0105da codzienno\u015b\u0107 tych teatr\u00f3w. Ju\u017c wida\u0107, \u017ce w ka\u017cdym inaczej. W Komische Oper widzia\u0142am wolne miejsca (pani dyrektor Harms twierdzi, \u017ce zwykle jest tam bardziej eksperymentalnie i \u017ce ludzie przychodz\u0105 tam na nowinki); na \u0141ucji<\/em> (spektakl grany od 30 lat!) sala by\u0142a pe\u0142niusie\u0144ka; publiczno\u015b\u0107 g\u0142\u00f3wnie w okolicach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tki i wi\u0119cej, ogromnie entuzjastyczna. Inscenizacja Filippa Sanjusta tradycyjna do b\u00f3lu, demonstracyjnie teatralna (malowane tekturowe kurtyny itp.), \u015bpiewacy poubierani w koronkowe ko\u0142nierze itp. Oczywiste, \u017ce chodzi\u0142o przede wszystkim o g\u0142osy. G\u0142\u00f3wn\u0105 gwiazd\u0105 wieczoru mia\u0142a by\u0107 Diana Damrau, niestety si\u0119 przezi\u0119bi\u0142a. Zamiast niej wyst\u0105pi\u0142a m\u0142oda kuba\u0144ska \u015bpiewaczka Eglise Gutierrez<\/a>, o do\u015b\u0107 ciekawej mezzosopranowej barwie, kt\u00f3ra zw\u0142aszcza za scen\u0119 szale\u0144stwa dosta\u0142a ogromne brawa, a i przez koleg\u00f3w solist\u00f3w by\u0142a bardzo serdecznie przyj\u0119ta – wida\u0107 rzeczywi\u015bcie wskoczy\u0142a w ostatniej chwili. Jej ukochanym Edgardem by\u0142 Roberto Alagna, kt\u00f3ry nie spad\u0142 poni\u017cej pewnego poziomu, ale g\u0142os mia\u0142 jakby troch\u0119 zm\u0119czony (a ja ci\u0105gle mam w uszach s\u0142yszanego w Warszawie Becza\u0142\u0119…), a z\u0142ym bratem Enrikiem – bardzo przyzwoity bu\u0142garski baryton Vladimir Stoyanov<\/a>. Ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a prowadzona w raczej powolnych tempach, co jest dobre dla \u015bpiewu, ale\u00a0gorsze dla\u00a0akcji. W sumie jednak wra\u017cenia raczej pozytywne. Szkoda jednak, \u017ce nie widzia\u0142am czego\u015b bardziej dla tej sceny typowego. C\u00f3\u017c, Wagner czeka mnie dzi\u015b, w ca\u0142kiem innym miejscu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wczoraj w ci\u0105gu dnia odrobin\u0119 si\u0119 rozpogodzi\u0142o, przynajmniej nie pada\u0142o, wi\u0119c na zwiedzanie by\u0142o w sam raz. Troch\u0119 nas wozili busikiem po r\u00f3\u017cnych okolicach (wi\u0119cej, gdy wrzuc\u0119 zdj\u0119cia), ale dla celu wycieczki najwa\u017cniejsze by\u0142o obejrzenie Schiller-Theater, kt\u00f3ry po adaptacji ma si\u0119 sta\u0107 na trzy lata przytuliskiem dla remontowanej Staatsoper Unter den Linden. Sam teatr zosta\u0142 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/480"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=480"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/480\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=480"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=480"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=480"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}