No i po raz pierwszy pos\u0142ucha\u0142am jazzu w nowej sali NOSPR. I to nie byle kogo, bo samego Wayne’a Shortera, kt\u00f3ry ze swoim zespo\u0142em oraz z miejscow\u0105 orkiestr\u0105 (plus niespodzianka, ale o tym potem) zagra\u0142 na wielki fina\u0142 kolejnej Bielskiej Zadymki Jazzowej.<\/p>\n
<\/p>\n
\u015aci\u015ble rzecz bior\u0105c festiwal obejmuje jeszcze jutrzejsz\u0105 imprez\u0119 na Szyndzielni (ciekawe, czy w tym roku te\u017c tak \u015blisko…), ale to w\u0142a\u015bciwie postscriptum. Wst\u0119pne ustalenia natomiast s\u0105, \u017ce od tego roku takie „wielkie fina\u0142y” b\u0119d\u0105 si\u0119 odbywa\u0107 w\u0142a\u015bnie tu. Dyrektor orkiestry Joanna Wnuk-Nazarowa powiedzia\u0142a w s\u0142owie wst\u0119pnym, \u017ce w tej sali wszystko powinno by\u0107 z najwy\u017cszej p\u00f3\u0142ki, a Bielska Zadymka Jazzowa w\u0142a\u015bnie tak\u0105 p\u00f3\u0142k\u0105 jest. No i dzi\u015b to udowodni\u0142a.<\/p>\n
Jeszcze na pocz\u0105tku by\u0142 wst\u0119p – W\u0142odek Pawlik (kt\u00f3ry ze swoim zespo\u0142em mia\u0142 wcze\u015bniej na Zadymce koncert i uhonorowano go na nim Anio\u0142em Jazzu) z grup\u0105 miejscowych muzyk\u00f3w (m.in. bracia Golcowie) i z NOSPR zagrali co\u015b, co zdaje si\u0119 ma by\u0107 hymnem festiwalu. Potem mowy tronowe, wr\u0119czenie kolejnego Anio\u0142a (Anio\u0142em Str\u00f3\u017cem Jazzu zosta\u0142a w tym roku uhonorowana radiowa Dw\u00f3jka, odebra\u0142 rze\u017ab\u0119 Jacek Hawryluk, a Dw\u00f3jka nagrywa\u0142a koncert i odtworzy go zapewne w nied\u0142ugim czasie).\u00a0 Orkiestra zesz\u0142a ze sceny – i wszed\u0142 zestaw, na kt\u00f3ry czekali\u015bmy: Wayne Shorter (saksofon sopranowy), Danilo Perez (fortepian), John Patitucci (kontrabas) i Brian Blade (perkusja).<\/p>\n
Ach, c\u00f3\u017c to by\u0142a za uczta. Shorter jest jak dobre wino: jego utwory s\u0105 coraz lepsze, coraz m\u0105drzejsze. (\u015amieli\u015bmy si\u0119 potem, \u017ce \u017cyczono nam w mowach dobrej zabawy, a zabawa by\u0142a, ale intelektualna.) Smaczne harmonie, wyrafinowane rytmy, wyraziste tematy (jeden z nich wci\u0105\u017c za mn\u0105 chodzi i zastanawiam si\u0119, czy to nie jest jaki\u015b wcze\u015bniejszy standard). Wszystko, jak to u tego mistrza, dok\u0142adnie wykoncypowane i wypisane w nutach, kt\u00f3rych muzycy wnosili na scen\u0119 ca\u0142e pliki, a lider – tylko jedn\u0105 karteczk\u0119 zwini\u0119t\u0105 w tr\u0105bk\u0119, kt\u00f3r\u0105 wsadza\u0142 do czasy g\u0142osowej instrumentu…<\/p>\n
W drugiej cz\u0119\u015bci na scen\u0119 wszed\u0142 NOSPR i pod batut\u0105 Clarka Rundella, a z udzia\u0142em Wayne Shorter Quartet wykonano kolejne utwory mistrza. Pierwsze dwa – co prawda z wi\u0119kszym udzia\u0142em orkiestry ni\u017c kwartetu (niestety), ale bardzo ciekawe, mo\u017ce troch\u0119 \u0142atwiejsze w odbiorze ni\u017c te kwartetowe. W trzecim wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w\u0142a\u015bnie wspomniana wcze\u015bniej niespodzianka, istna wisienka na torcie – Esperanza Spalding. Bez kontrabasu, tylko \u015bpiewaj\u0105ca (ale wida\u0107 by\u0142o, \u017ce brakuje jej instrumentu, wi\u0119c wywija\u0142a r\u0119kami; Shorter zreszt\u0105 ju\u017c wcze\u015bniej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ni\u0105 r\u00f3wnie\u017c jako z kontrabasistk\u0105<\/a>). Kawa\u0142 g\u0142osu, trzeba powiedzie\u0107, wyci\u0105ga wysoko w g\u00f3r\u0119, ale sam utw\u00f3r by\u0142 chyba zbyt przegadany, troch\u0119 w typie muzyki filmowej. A kwartetu by\u0142o w nim jeszcze mniej, wi\u0119c dla mnie dodatkowy minus.<\/p>\n Ale obcowanie z osobowo\u015bci\u0105 Shortera zawsze jest wielk\u0105 frajd\u0105. To jest kto\u015b wyj\u0105tkowy – i nie tylko dlatego, \u017ce ju\u017c ma 81 lat. Cho\u0107 trzeba te\u017c przyzna\u0107, \u017ce jego forma muzyczno-intelektualna jest nieprawdopodobna. Niech nam \u017cyje jak najd\u0142u\u017cej w takiej formie.<\/p>\n A jazz brzmi tu \u015bwietnie. Trzeba zreszt\u0105 powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142o znakomite nag\u0142o\u015bnienie, przygotowane przez go\u015bci.<\/p>\n Tyle niestety mojej Zadymki w tym roku. Na Szyndzielni\u0119 jutro nie wjad\u0119. Wracam – do Chopina.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" No i po raz pierwszy pos\u0142ucha\u0142am jazzu w nowej sali NOSPR. I to nie byle kogo, bo samego Wayne’a Shortera, kt\u00f3ry ze swoim zespo\u0142em oraz z miejscow\u0105 orkiestr\u0105 (plus niespodzianka, ale o tym potem) zagra\u0142 na wielki fina\u0142 kolejnej Bielskiej Zadymki Jazzowej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4800"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4800"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4800\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10616,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4800\/revisions\/10616"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4800"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4800"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4800"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}