Data urodzenia Maurice’a Ravela to 7 marca, czyli tydzie\u0144 po urodzinach Chopina. Dla Ravela to 140. urodziny, wi\u0119c prawie okr\u0105g\u0142e. Dzi\u015b NIFC wi\u0119c, dzi\u0119ki Dang Thai Sonowi, obchodzi\u0142 obie rocznice.<\/p>\n
<\/p>\n
Kilkana\u015bcie lat temu w Dusznikach wietnamski pianista po\u015bwi\u0119ci\u0142 cz\u0119\u015b\u0107 swego recitalu Debussy’emu i wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce impresjonizm bardzo mu odpowiada. Teraz zaj\u0105\u0142 si\u0119 Ravelem. Ale to w\u0142a\u015bciwie nie jest impresjonizm. To bardzo precyzyjna muzyka, krystaliczna wr\u0119cz. I potrzebna tu jest r\u00f3wnie\u017c precyzja wykonania, inaczej efekt si\u0119 zaciera. A z tym by\u0142o r\u00f3\u017cnie.<\/p>\n
Dang rozpocz\u0105\u0142 pierwsz\u0105 po\u0142\u00f3wk\u0119 koncertu w FN, po\u015bwi\u0119con\u0105 wy\u0142\u0105cznie dzie\u0142om Ravela na fortepian solo, od Walc\u00f3w szlachetnych i sentymentalnych<\/em>. Ju\u017c na wej\u015bciu rzuci\u0142 si\u0119 ostro na fortepian (podobnie jak kilka dni temu Blechacz w Beethovenie), a\u017c przez chwil\u0119 pomy\u015bla\u0142am: nowe oblicze Danga. Potem uczucia mia\u0142am nieco mieszane: momentami by\u0142o bardzo \u0142adnie, ale te\u017c zdarza\u0142y si\u0119 niedogrania, a przedostatni z walc\u00f3w by\u0142 kompletnie zamazany. Klarowniejsza – na szcz\u0119\u015bcie – by\u0142a Sonatina<\/em>; potem Igraszki wody<\/em> efektowne i migotliwe, wreszcie La Valse<\/em>, z troch\u0119 zn\u00f3w przeszar\u017cowanymi brzmieniami. S\u0142owem, idealnie nie by\u0142o.<\/p>\n Za to graj\u0105c po przerwie Koncert f-moll<\/em> Chopina z orkiestr\u0105 FN pod batut\u0105 Jacka Kaspszyka (a na bis Mazurka a-moll<\/em> op. 17 nr 4) przypomnia\u0142 nam, za co go kochamy. Ten koncert, kt\u00f3rym zreszt\u0105 wygra\u0142 konkurs ju\u017c 35 lat temu, ma opanowany absolutnie, ka\u017cda nutka by\u0142a na swoim miejscu i ka\u017cda by\u0142a pi\u0119kna. To jednak jest przede wszystkim chopinista.<\/p>\n Po\u0142\u0105czenie Ravela z Chopinem? W programie pomieszczony zosta\u0142 ciekawy i erudycyjny esej, w kt\u00f3rym jego autor\u00a0Marcin Gmys punktuje, jak Ravel docenia\u0142 Chopina. To by\u0142 fakt i trudno mu si\u0119\u00a0dziwi\u0107, ale czy to s\u0142ycha\u0107 w jego muzyce? Zosta\u0142o tu podniesione, \u017ce wolna cz\u0119\u015b\u0107 Koncertu G-dur<\/em><\/a> Ravela urodzi\u0142a si\u0119 z inspiracji woln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Koncertu e-moll<\/em><\/a> Chopina. Hm… na pewno \u0142\u0105czy je tonacja E-dur (nazwana w tek\u015bcie erotyczn\u0105; ja bym j\u0105 raczej nazwa\u0142a romansow\u0105, nokturnow\u0105), ale czy du\u017co wi\u0119cej? Ponadto nie nazwa\u0142abym tej cz\u0119\u015bci z Ravela walcem – nuty,\u00a0pokazane w powy\u017cszym linku, m\u00f3wi\u0105 jednak troch\u0119 co innego…<\/p>\n Na pewno zgoda, \u017ce Chopina i Ravela \u0142\u0105czy to, \u017ce napisali po jednym bolerze (oczywi\u015bcie r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 one popularno\u015bci\u0105) i po jednej fudze; Gmys pisze „do\u015b\u0107 dziwacznej”, ale tu si\u0119 nie do ko\u0144ca zgadzam: fuga Chopina<\/a> jest rzeczywi\u015bcie mo\u017ce jest troch\u0119 dziwaczna i nic o Chopinie nie m\u00f3wi\u00a0(pisana by\u0142a zapewne jako \u0107wiczenie), ale fuga Ravela<\/a> z Le tombeau de Couperin<\/em> nie ma w sobie nic dziwacznego, jest pi\u0119knym, kruchym, typowo Ravelowskim\u00a0bibelocikiem, wspomnieniem o dawnych czasach. Kompozytor pozostawi\u0142 to dzie\u0142ko tylko w wersji fortepianowej, nie transkrybowa\u0142 go na orkiestr\u0119 – nie da\u0142oby si\u0119 tego zrobi\u0107 adekwatnie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Data urodzenia Maurice’a Ravela to 7 marca, czyli tydzie\u0144 po urodzinach Chopina. Dla Ravela to 140. urodziny, wi\u0119c prawie okr\u0105g\u0142e. Dzi\u015b NIFC wi\u0119c, dzi\u0119ki Dang Thai Sonowi, obchodzi\u0142 obie rocznice.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4802"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4802"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4802\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4806,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4802\/revisions\/4806"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4802"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4802"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4802"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}