205 rocznica nie jest jaka\u015b bardzo okr\u0105g\u0142a, ale jednak troch\u0119. Jest wi\u0119c kolejny pretekst, by nagrywa\u0107 Chopina, i ju\u017c si\u0119 par\u0119 nagra\u0144, w tym nietypowych, pojawi\u0142o.<\/p>\n
<\/p>\n
Jest oczywi\u015bcie nowy, a raczej staronowy, bo b\u0119d\u0105cy zapisem recitalu salzburskiego sprzed prawie siedmiu lat, album Soko\u0142owa, pierwszy w DG. Na pierwszej z p\u0142yt albumu znajduj\u0105 si\u0119 co prawda dwie sonaty Mozarta w tonacji F-dur (KV 280 i 332), ale drug\u0105 wype\u0142niaj\u0105 wszystkie Preludia<\/em> z op. 28, no i oczywi\u015bcie ca\u0142y rytua\u0142 sze\u015bciu bis\u00f3w, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych dwa do\u015b\u0107 dziwne mazurki. Po tylu latach, gdy s\u0142uchanie go by\u0142o dost\u0119pne w\u0142a\u015bciwie tylko na \u017cywo, dziwnie si\u0119 go s\u0142ucha z p\u0142yty.\u00a0Po pierwsze owe preludia, jak pami\u0119tam, nie ca\u0142kiem mnie zachwyci\u0142y swego czasu (kilka z nich zw\u0142aszcza zosta\u0142o zinterpretowanych do\u015b\u0107 kontrowersyjnie),\u00a0po drugie – na \u017cywo jednak on ma ogromn\u0105 charyzm\u0119, kt\u00f3rej w takim stopniu z „konserwy” si\u0119 nie odbiera. Mo\u017cna nawet snu\u0107 z lekka z\u0142o\u015bliwe my\u015bli o specyficznej rosyjskiej szkole i o inspiracji wiadomo kim (ten kto\u015b w\u0142a\u015bnie obchodzi\u0142by setne urodziny…). Ale jak za Chopinem Richtera nie przepada\u0142am, tak i za Chopinem Soko\u0142owa te\u017c niespecjalnie, cho\u0107 to wykonanie jest jako\u015b g\u0142adsze od tego, kt\u00f3re zaprezentowa\u0142 niegdy\u015b w Warszawie.<\/p>\n Druga Chopinowska p\u0142yta, jaka dotar\u0142a do mnie ostatnio, to p\u0142yta wiolonczelowo-fortepianowa. Sol Gabetta i Bertrand Chamayoux zaprezentowali cz\u0119\u015b\u0107 tego repertuaru – Sonat\u0119 g-moll<\/em> i Grand Duo Concertant<\/em> – na zesz\u0142orocznej Wratislavii. Te utwory uzupe\u0142nili jeszcze na p\u0142ycie (wydanej przez SONY) m\u0142odzie\u0144czymi Introdukcj\u0105 i Polonezem C-dur<\/em>, transkrypcjami Etiudy cis-moll<\/em> op. 25 nr 7 (G\u0142azunowa) i Nokturnu F-dur<\/em> op. 15 nr 1 (Auguste’a Franchomme’a, tego samego, dla kt\u00f3rego napisana zosta\u0142a Sonata<\/em>; nie wiem, czemu nie podano, \u017ce w \u015brodku zosta\u0142 wstawiony jeszcze Nokturn g-moll<\/em> op. 37 nr 1), a na koniec Nokturn<\/em> op. 14 nr 1… samego Franchomme’a. Program dobrany bardzo starannie, porz\u0105dnie wykonany. I mo\u017ce tylko brakowa\u0142o mi jakiej\u015b iskry – ale pewnie za du\u017co ostatnio s\u0142ucha\u0142am nagra\u0144 Marthy z Misch\u0105 z warszawskiego festiwalu sprzed pi\u0119ciu lat, kt\u00f3re (ju\u017c nied\u0142ugo, ju\u017c nied\u0142ugo…) uka\u017c\u0105 si\u0119 na p\u0142ycie NIFC.<\/p>\n Trzecia z p\u0142yt to ju\u017c co\u015b ca\u0142kiem dziwnego – troch\u0119 rodzaj crossoveru<\/em>, troch\u0119 dzia\u0142ania w duchu Marcina Maseckiego, ale du\u017co \u0142agodniejszego. Mam na my\u015bli zw\u0142aszcza mi\u0142o\u015b\u0107 wykonawc\u00f3w do rozklekotanego fortepianu. Ca\u0142o\u015b\u0107 wymy\u015bli\u0142 islandzki artysta z pogranicza popu – \u00d3lafur Arnalds, a do wsp\u00f3\u0142pracy nam\u00f3wi\u0142 niez\u0142\u0105 pianistk\u0119, Alice Sar\u0119 Ott, ponadto kwintet smyczkowy z\u0142o\u017cony z islandzkich muzyk\u00f3w oraz norwesk\u0105 skrzypaczk\u0119 Mari Samuelsen, kt\u00f3ra solo (bez akompaniamentu, za to z pog\u0142osem) wykonuje transkrypcj\u0119 Nokturnu cis-moll<\/em> op. posth. dokonan\u0105 przez Nathana Milsteina. Arnalds wszystko zaaran\u017cowa\u0142 i skomponowa\u0142 \u0142\u0105czniki oparte na motywach r\u00f3wnie\u017c wzi\u0119tych z Chopina – g\u0142\u00f3wnie z element\u00f3w akompaniamentu (np. z Nokturnu Des-dur<\/em> albo \u015brodkowego fragmentu wolnej cz\u0119\u015bci Sonaty h-moll<\/em>). Nawet daje si\u0119 to s\u0142ucha\u0107, jest w tym jaki\u015b nastr\u00f3j. Jeden z utwor\u00f3w grany jest z gwarem kawiarnianym, co z kolei mo\u017ce przypomina\u0107 zabawy Uriego Caine’a z Wagnerem w Wenecji<\/a>… Jednym s\u0142owem, nic specjalnie nowego, ale nawet przyjemne. Tutaj trailer<\/a>, a tutaj jeden z utwor\u00f3w<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" 205 rocznica nie jest jaka\u015b bardzo okr\u0105g\u0142a, ale jednak troch\u0119. Jest wi\u0119c kolejny pretekst, by nagrywa\u0107 Chopina, i ju\u017c si\u0119 par\u0119 nagra\u0144, w tym nietypowych, pojawi\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4835"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4835"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4835\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4838,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4835\/revisions\/4838"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4835"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4835"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4835"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}