…s\u0105 g\u0142\u00f3wnymi bohaterami tegorocznego Festiwalu Beethovenowskiego. Utw\u00f3r ka\u017cdego z nich pojawi\u0142 si\u0119 na dzisiejszym, insuguracyjnym\u00a0koncercie NOSPR, ale nie wszyscy kompozytorzy mieli r\u00f3wne szanse.<\/p>\n
<\/p>\n
Leonard Slatkin jest legend\u0105 dyrygentury, ale jego widok zaskakuje. Kiedy wychodzi na scen\u0119, wygl\u0105da jak urz\u0119dnik, zw\u0142aszcza \u017ce wyst\u0119puje w garniturze, nie w \u017cadnym tam fraku, i figur\u0119 ma do\u015b\u0107 przysadzist\u0105. Kiedy dyrygowa\u0142 pierwszym w kolejno\u015bci utworem – uwertur\u0105 Coriolan<\/em> Beethovena – te\u017c by\u0142o to jako\u015b, by tak rzec, urz\u0119dnicze: niezbyt szybkie, bez wielkich emocji, jak na m\u00f3j gust po prostu nudne. Z kolei Koncert podw\u00f3jny<\/em> Brahmsa z japo\u0144sk\u0105 skrzypaczk\u0105 Sayaka Shoji i niemiecko-japo\u0144skim wiolonczelist\u0105 Danjulo Ishizaka r\u00f3wnie\u017c nie satysfakcjonowa\u0142 do ko\u0144ca. Pi\u0119knie brzmia\u0142y ich instrumenty (skrzypaczka gra na stradivariusie, wiolonczelista – nie wiem, na kt\u00f3rym ze swych instrument\u00f3w dzi\u015b gra\u0142) i wszystko by\u0142o niby w porz\u0105dku, ale te\u017c mi jako\u015b g\u0142\u0119bi brakowa\u0142o.<\/p>\n Jednak, jak si\u0119 okaza\u0142o, Slatkin zachowa\u0142 si\u0119 jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 dyrygent\u00f3w w takim wypadku: pierwszy utw\u00f3r oraz koncert pu\u015bci\u0142 na \u017cywio\u0142, \u017ce niby jako\u015b to b\u0119dzie, a ca\u0142\u0105 prac\u0119 przedkoncertow\u0105 w\u0142o\u017cy\u0142 w popis orkiestry przeznaczony na drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, i to si\u0119 s\u0142ysza\u0142o. IV Symfonia<\/em> Mahlera – to ju\u017c by\u0142a zupe\u0142nie inna jako\u015b\u0107, a i NOSPR poczu\u0142 si\u0119 swobodniej. Ta symfonia\u00a0jest chyba najpogodniejsz\u0105 z Mahlerowskich, ale te\u017c ta pogoda jest specyficzna. Nastr\u00f3j lekki, wiede\u0144ski, szampa\u0144ski nieledwie, krzy\u017cuje si\u0119 z subtelnym sarkazmem. Ale z kolei druga cz\u0119\u015b\u0107, czyli scherzo, kt\u00f3re wed\u0142ug kompozytora ma ilustrowa\u0107 „kostuch\u0119, kt\u00f3ra prosi do ta\u0144ca”, jest \u0142agodne jak na taki temat, nie ma w sobie cienia grozy, tylko co\u015b na kszta\u0142t drugiego dna. Ale tak to ju\u017c jest z Mahlerem: fina\u0142 tej symfonii, w kt\u00f3rym solistka (\u015bwietna Camilla Tilling) lekkim, jasnym, nieledwie dzieci\u0119cym g\u0142osem opowiada naiwno-dzieci\u0119c\u0105 w\u0142a\u015bnie wizj\u0119 \u017cycia w niebie, te\u017c jest do\u015b\u0107 przewrotny, bo tym samym s\u0142odkim g\u0142osikiem mimochodem, z t\u0105 sam\u0105 pogod\u0105, opowiada si\u0119 o prowadzeniu niewinnego jagni\u0105tka na \u015bmier\u0107…<\/p>\n W sumie warto dzi\u015b by\u0142o przyj\u015b\u0107 g\u0142\u00f3wnie dla drugiej cz\u0119\u015bci koncertu. Dodam jednak rzecz przykr\u0105. Przegl\u0105da\u0142am program i jak zwykle b\u0142\u0119d\u00f3w jest tam co niemiara. Ju\u017c pomi\u0144my, \u017ce po polsku nie m\u00f3wi si\u0119 (w \u017cyciorysie), \u017ce kto\u015b studiowa\u0142 z kim\u015b, tylko raczej \u017ce kto\u015b studiowa\u0142 u kogo\u015b. Ale naprawd\u0119 mo\u017cna sprawdzi\u0107, o kim si\u0119 pisze. O skrzypaczce napisane jest, \u017ce wyst\u0105pi\u0142a z Han-Na Changiem, podczas gdy ta znana chi\u0144ska wiolonczelistka i ostatnio coraz cz\u0119\u015bciej dyrygentka jest jednak raczej kobiet\u0105 (w \u017cyciorysie z kolei chi\u0144skiej pianistki Zee Zee, kt\u00f3ra wyst\u0105pi za par\u0119 dni, jest napisane o jej studiach u „Yocheveda Kaplinskiego”, kt\u00f3ry, tak si\u0119 sk\u0142ada, jest r\u00f3wnie\u017c p\u0142ci \u017ce\u0144skiej). Camilla Tilling za\u015b \u015bpiewa\u0142a rol\u0119 „Zerlindy”. Ciekawe, co jeszcze wypatrz\u0119 w wolniejszej chwili.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" …s\u0105 g\u0142\u00f3wnymi bohaterami tegorocznego Festiwalu Beethovenowskiego. Utw\u00f3r ka\u017cdego z nich pojawi\u0142 si\u0119 na dzisiejszym, insuguracyjnym\u00a0koncercie NOSPR, ale nie wszyscy kompozytorzy mieli r\u00f3wne szanse.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4839"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4839"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4839\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4844,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4839\/revisions\/4844"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4839"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4839"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4839"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}