Dwa p\u00f3\u0142recitale po po\u0142udniu, jeden wieczorem – dzi\u015b na Festiwalu Beethovenowskim brzmia\u0142 tylko fortepian solo. Jak by\u0142o? R\u00f3\u017cnie…<\/p>\n
<\/p>\n
Popo\u0142udniowy koncert przyni\u00f3s\u0142 zapewne niekt\u00f3rym s\u0142uchaczom wiele emocji, poniewa\u017c wyst\u0105pi\u0142a dw\u00f3jka kandydat\u00f3w do ekipy na Konkurs Chopinowski, oboje popierani przez impresariat Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena. M\u0142odzi soli\u015bci dostali wi\u0119c szans\u0119 specjaln\u0105.<\/p>\n
Z Juli\u0105 Kociuban impresariat wsp\u00f3\u0142pracuje od dawna. Pianistka z Krakowa zrobi\u0142a w ostatnich latach widoczne post\u0119py, co zapewne wi\u0105\u017ce si\u0119 ze zmian\u0105 \u015brodowiska i pedagoga – studiuje teraz w Salzburgu u prof. Paw\u0142a Gili\u0142owa, dawnego laureata Konkursu Chopinowskiego (IV nagroda w 1975 r.). Jej gra nabra\u0142a wi\u0119cej niuans\u00f3w i kolor\u00f3w, cho\u0107 wci\u0105\u017c widoczne s\u0105 tendencje, kt\u00f3re mo\u017cna by\u0142o od dawna zaobserwowa\u0107: do grania z temperamentem, bardzo mocnego (czasem za bardzo). Ponadto troch\u0119 mnie zaniepokoi\u0142a inna tendencja – do przyspieszania, co by\u0142o szczeg\u00f3lnie s\u0142yszalne w Wielkim Polonezie<\/em> Chopina i w drugiej cz\u0119\u015bci oraz finale Sonaty<\/em> op. 27 nr 1 Beethovena. Brzmi to niestety do\u015b\u0107 nerwowo i lepiej by\u0142oby si\u0119 tego pozby\u0107 przed konkursem… Najlepsza z programu by\u0142a II Sonata<\/em> Gra\u017cyny Bacewicz, kt\u00f3ra chyba najbardziej le\u017cy w temperamencie pianistki (cho\u0107 trudno poradzi\u0107, \u017ce z ty\u0142u g\u0142owy ma si\u0119 jednak wykonanie Krystiana Zimermana…). Na bis – sprawnie wykonana Etiuda e-moll<\/em> op. 25 nr 5.<\/p>\n Drugiego z naszych kandydat\u00f3w, Szymona Nehringa,\u00a0s\u0142ysza\u0142am dzi\u015b na \u017cywo po raz pierwszy, raczej s\u0142ysza\u0142am o nim, i to\u00a0bardzo pozytywnie. Jest studentem bydgoskiej uczelni u prof. Stefana Wojtasa. Jest bardzo jeszcze m\u0142odziutki – co wida\u0107 i s\u0142ycha\u0107. Po tych s\u0142yszanych superlatywach niestety rozczarowa\u0142am si\u0119. Dobra technika palcowa, jednak brak si\u0142y d\u017awi\u0119ku i opanowania formy, czasami te\u017c wpadki pami\u0119ciowe. Trzy sonaty Scarlattiego jako\u015b blade, je\u015bli chodzi o brzmienie; Fantazja f-moll<\/em> Chopina te\u017c ma\u0142o wyrazista i bez owego bohaterskiego charakteru, kt\u00f3ry jest podstaw\u0105 zrozumienia tego dzie\u0142a; troch\u0119 lepiej\u00a0Wariacje b-moll<\/em> Szymanowskiego (ale tu z kolei ma si\u0119 w pami\u0119ci naprawd\u0119 dobre wykonanie Rafa\u0142a Blechacza). Dwa bisy: Etiuda F-dur<\/em> op. 10 nr 8, wykonana sprawnie, cho\u0107\u00a0bez wdzi\u0119ku, i Mazurek D-dur<\/em> op. 44 nr 2. W sumie – obojgu naszym pianistom nale\u017cy \u017cyczy\u0107, by zmobilizowali si\u0119, a dzisiejszy dzie\u0144 okaza\u0142 si\u0119 tylko mniej udanym epizodem. Oboje maj\u0105 dane, trzeba tylko je wykorzysta\u0107.<\/p>\n