Dwa dni festiwalowe, dwa koncerty – mo\u017cna powiedzie\u0107 – ca\u0142kowicie sobie przeciwne w charakterze.<\/p>\n
Pasja Janowa<\/em> z Les Musiciens du Louvre-Grenoble pod Markiem Minkowskim. Bardzo na serio, uczciwie zrobiona, g\u0142\u0119boko prze\u017cyta rzecz. Inna sprawa, \u017ce ja akurat w przeciwie\u0144stwie do entuzjastycznie si\u0119 wypowiadaj\u0105cych pod poprzednim wpisem nie odlecia\u0142am, nie wraca\u0142am do domu zygzakiem, nie czu\u0142am si\u0119 powalona i spa\u0142am tej nocy jak suse\u0142. C\u00f3\u017c, by\u0142a to dla mnie po prostu jedna z propozycji i to wcale nie taka, kt\u00f3ra mi najbardziej odpowiada, cho\u0107 absolutnie doceniam – w\u0142a\u015bnie uczciwy, szczery stosunek do dzie\u0142a. Marc Minkowski by\u0142 absolutnie przekonany do tego, co robi\u0142 (jak zazwyczaj zreszt\u0105) i dzi\u0119ki temu by\u0142 w stanie przekona\u0107 i innych. Dla mnie by\u0142o to bardzo specyficzne wykonanie Bacha, bardzo teatralne i dramatyczne – uosobieniem tego charakteru, personifikacj\u0105 jego wr\u0119cz, by\u0142 Ewangelista Markus Brutscher, bardzo sprawny g\u0142osowo i aktorsko nawet niemal przesadny, wprowadzaj\u0105c bardzo kontrastowe nastroje. Jest takie p\u0119kni\u0119cie w\u00a0Pasji<\/em>, \u017ce im dalej posuwa si\u0119 akcja, im bli\u017cej kulminacji dramatu, tym wi\u0119cej przerywnik\u00f3w kontemplacyjnych, uspokajaj\u0105cych.\u00a0Przy tak udramatyzowanej koncepcji wydaj\u0105 si\u0119 one troch\u0119 sztucznym zatrzymywaniem biegu rzeczy. Ja osobi\u015bcie wol\u0119 zupe\u0142nie inne podej\u015bcie do tego utworu, bardziej kontemplacyjne w\u0142a\u015bnie, a fragmenty bezsprzecznie dramatyczne, bo przecie\u017c i takie s\u0105, zrobione jakby z pewnego dystansu. Bo czym dla nas dzi\u015b jest pasja? Czy mamy j\u0105 ogl\u0105da\u0107 jak w reality show (strasznie realistycznie brzmi u Minkowskiego np. scena biczowania), czy ma by\u0107 dla nas tematem do przemy\u015ble\u0144? No w\u0142a\u015bnie.<\/p>\n I dlatego ten – jak kiedy\u015b wyrazi\u0142 si\u0119 Piotr Kami\u0144ski<\/strong> – Bach „czarnoziemny” o wiele mniej mi odpowiada. A Pasja<\/em> Minkowskiego w\u0142a\u015bnie taka by\u0142a. Ju\u017c sam wst\u0119p wzbudzi\u0142 m\u00f3j protest. Przypomn\u0119 tu link<\/a>, kt\u00f3ry poda\u0142 ju\u017c Brunnet<\/strong> pod poprzednim wpisem. Por\u00f3wnajmy go teraz z innym linkiem<\/a>, kt\u00f3ry tu wcze\u015bniej wrzuci\u0142 PAK<\/strong>. Mo\u017ce jeszcze z tym<\/a>, tym<\/a> i nawet z tym<\/a> (jak lubi\u0119 Herreweghe’a, tak tym razem wykonanie jest dla mnie za wolne). Co jest tu wa\u017cne? S\u0105 smyczki jak chmury k\u0142\u0119bi\u0105ce si\u0119 nad Golgot\u0105 i, na pierwszym planie, instrumenty d\u0119te, kt\u00f3rych linia buduje rysunek dla mnie wstrz\u0105saj\u0105cy. Rytm jest zwykle wyrazisty, ale nie wybijany. Minkowski wybi\u0142 rytm przesadnie, ka\u017c\u0105c jeszcze na „raz” i „trzy” ha\u0142asowa\u0107 klawesynowi, a ca\u0142kowicie niemal schowa\u0142 d\u0119te. Wszystko razem jest od pocz\u0105tku do\u015b\u0107 dono\u015bne i jest jakim\u015b ci\u0119\u017ckim marszem, zapewne na Golgot\u0119 w\u0142a\u015bnie. To dla mnie \u0142opatologia. Gdy wchodzi ch\u00f3r, nie ma efektu. A powinien wy\u0142oni\u0107 si\u0119 nagle z tych chmur i by\u0107 jednym wielkim wo\u0142aniem. No, tak. Mo\u017ce kto\u015b z Was powiedzie\u0107, \u017ce si\u0119 czepiam. Troch\u0119 tak, bo ka\u017cdy ma sw\u00f3j w\u0142asny idealny obraz dzie\u0142a. Ale w gruncie rzeczy nie jestem przeciwko temu wykonaniu, wzi\u0119\u0142o mnie, i owszem. Tyle \u017ce traktuj\u0119 je, jak ju\u017c powiedzia\u0142am, po prostu jako jedn\u0105 z mo\u017cliwo\u015bci (i niew\u0105tpliwie bardzo\u00a0interesuj\u0105c\u0105) interpretacji tego wieloznacznego i wielkiego dzie\u0142a.<\/p>\n Ale naprawd\u0119 nie ma co narzeka\u0107. Nast\u0119pnego bowiem wieczoru w Wieliczce mieli\u015bmy do czynienia z czym\u015b na sw\u00f3j spos\u00f3b w tym kontek\u015bcie zdumiewaj\u0105cym: z koncertem popowym. Do tego festiwalu, do tego miejsca zw\u0142aszcza (nastrojowa kaplica \u015bw. Kingi, z kt\u00f3rej pami\u0119tamy wydarzenia bardzo g\u0142\u0119bokie i uduchowione) pasowa\u0142 on jak pi\u0119\u015b\u0107 do nosa. Maniera Christiny Pluhar, widz\u0105cej tarantelle nawet tam, gdzie ich nie ma (czy\u017cby efekt trwa\u0142ego uk\u0105szenia tarantuli?), Philippe Jaroussky \u015bpiewaj\u0105cy przepi\u0119knie, ale poddaj\u0105cy si\u0119 b\u0142ahej konwencji upodabniaj\u0105cej do siebie dzie\u0142a religijne i \u015bwieckie i upraszczaj\u0105cej je interpretacyjnie (nawet Monteverdi wydawa\u0142 si\u0119 jaki\u015b prymitywny). Bez w\u0105tpienia \u015bwietni muzycy z Doronem Sherwinem na cynku na czele. Ale by\u0142 to koncert zdecydowanie popowy, co podkre\u015blili jeszcze muzycy przerabiaj\u0105c Monteverdiego na bis w swinguj\u0105ce dowcipasy. Ludno\u015b\u0107 zachwycona, krzyczy „brawo”, zrywa si\u0119 z miejsc. Ja jako\u015b nie, blogowe kole\u017ce\u0144stwo te\u017c. Wyszli\u015bmy z lekka zdegustowani. Pocieszy\u0142y nas plany na przysz\u0142o\u015b\u0107 rozsnute przed nami przez Szanown\u0105 Dyrekcj\u0119 Festiwalow\u0105 \ud83d\ude09 oraz s\u0142uchane po drodze w samochodzie Wariacje na temat Walca Diabellego<\/em> w opracowaniu Uri Caine’a, z udzia\u0142em Concerto K\u00f6ln (tu<\/a> mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 ma\u0142ych pr\u00f3bek). Jaki to wspania\u0142y muzyk, doprawdy… Ju\u017c jestem ciekawa, co zrobi z Chopinem!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dwa dni festiwalowe, dwa koncerty – mo\u017cna powiedzie\u0107 – ca\u0142kowicie sobie przeciwne w charakterze. Pasja Janowa z Les Musiciens du Louvre-Grenoble pod Markiem Minkowskim. Bardzo na serio, uczciwie zrobiona, g\u0142\u0119boko prze\u017cyta rzecz. Inna sprawa, \u017ce ja akurat w przeciwie\u0144stwie do entuzjastycznie si\u0119 wypowiadaj\u0105cych pod poprzednim wpisem nie odlecia\u0142am, nie wraca\u0142am do domu zygzakiem, nie czu\u0142am […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/486"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=486"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/486\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=486"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=486"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=486"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}