{"id":4864,"date":"2015-03-31T00:18:25","date_gmt":"2015-03-30T22:18:25","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4864"},"modified":"2015-03-31T00:18:25","modified_gmt":"2015-03-30T22:18:25","slug":"ofiara-na-poczatek-festiwalu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/03\/31\/ofiara-na-poczatek-festiwalu\/","title":{"rendered":"Ofiara na pocz\u0105tek festiwalu"},"content":{"rendered":"

Isacco figura del Redentore<\/em>\u00a0Niccol\u00f2<\/span> Jommellego – ju\u017c w tytule wypowiedziana jest nadinterpretacja historii ofiary Abrahama, kt\u00f3rej o ma\u0142o co nie z\u0142o\u017cy\u0142 ze swojego syna. Ale tak to w\u00f3wczas widziano.<\/p>\n

<\/p>\n

Pietro Metastasio – kt\u00f3\u017c z us\u0142ug tego librecisty nie korzysta\u0142. Z opowie\u015bci o Abrahamie i Izaaku – tak\u017ce m.in. Carl Ditters von Dittersdorf i Josef Myslive\u010dek<\/span>. To w miar\u0119 wierne oddanie akcji biblijnej, cho\u0107 z paroma istotnymi r\u00f3\u017cnicami. Przede wszystkim rozbudowana zosta\u0142a posta\u0107 Sary – potrzebny by\u0142 dramatyzm. W\u0142a\u015bciwie ona jest tu protagonistk\u0105: wci\u0105\u017c znajduje si\u0119 na miejscu i prze\u017cywa, podczas gdy Abraham, Izaak i niejaki Gamari (trudno powiedzie\u0107, kim jest ten ostatni – okre\u015blany jest do\u015b\u0107 dwuznacznie) wychodz\u0105 na rzeczon\u0105 ofiar\u0119. A jak to z Sar\u0105 – wed\u0142ug Ksi\u0119gi Rodzaju – by\u0142o? Tu ode\u015bl\u0119 do znakomitego wywodu mojej siostry<\/a>, omawiaj\u0105cej midrasze wok\u00f3\u0142 zwi\u0105zania Izaaka i \u015bmierci Sary – bo wedle komentator\u00f3w je\u015bli opisy danych wydarze\u0144 w Torze s\u0105siaduj\u0105 ze sob\u0105, to co\u015b w tym jest. U Metastasia jest jakby cie\u0144 tej interpretacji, tj. Sara po us\u0142yszeniu pomy\u015blnej wie\u015bci (\u017ce Izaak jednak \u017cyje) mdleje, ale z tego omdlenia si\u0119 budzi i mamy happy end. Tyle \u017ce podczas tego happy endu Abraham nagle ma wizj\u0119 zupe\u0142nie innej ofiary w tym samym miejscu, kt\u00f3r\u0105 sk\u0142ada sam syn w imieniu ojca – z mojego punktu widzenia strasznie to sztuczne, ale zapewne by\u0142 to warunek opowiedzenia tej historii przez chrze\u015bcijanina… Dzi\u0119ki temu zreszt\u0105 Isacco<\/em> – i dotyczy to zreszt\u0105 wszystkich dzie\u0142 napisanych do tego tekstu Metastasia – wykonywany by\u0142 z upodobaniem w Wielkim Tygodniu.<\/p>\n

Dzie\u0142o Jommellego, kompozytora dzia\u0142aj\u0105cego ju\u017c na pograniczu klasycyzmu, pe\u0142ne jest szlachetnej prostoty, co mo\u017cna wi\u0105za\u0107 zar\u00f3wno z klasycyzmem, jak i z nawi\u0105zaniem stylistycznym do wczesnego baroku, swoist\u0105 archaizacj\u0105. To ujmuje. Ujmowa\u0142o te\u017c wykonanie – pierwszy wyst\u0119p zespo\u0142u I Barocchisti pod kierunkiem Diego Fasolisa by\u0142 niezmiernie udany.\u00a0 Znakomity by\u0142 komplet solist\u00f3w. Pierwszy raz s\u0142ysza\u0142am kontratenora z Ukrainy – Yuriy Mynenko wykona\u0142 z wyczuciem i swobod\u0105 rol\u0119 tytu\u0142ow\u0105. Jego ojcem Abrahamem by\u0142 tenor grecki Vassilis Kavayas. Reszta to ju\u017c W\u0142osi: mezzosopranistka Lucia Cirillo (bardzo ekspresyjna Sara), bas Carlo Lepore (Gamari) i znana nam dobrze Roberta Mameli, dzi\u015b w znakomitej formie, wi\u0119c szkoda, \u017ce mia\u0142a do za\u015bpiewania tak ma\u0142o, tylko dwa recytatywy i jedn\u0105 ari\u0119 – by\u0142a Anio\u0142em, ale takim ostrym, zawzi\u0119tym, starotestamentowym, przekazuj\u0105cym najpierw kategoryczne rozkazy, a p\u00f3\u017aniej pomy\u015bln\u0105 nowin\u0119.<\/p>\n

Ofiara na pocz\u0105tek festiwalu zosta\u0142a z\u0142o\u017cona – teraz b\u0119dzie ju\u017c tylko coraz lepiej? Pogoda niestety nie b\u0119dzie w tym tygodniu ol\u015bniewaj\u0105ca. Miejmy nadziej\u0119, \u017ce muzyka nam to wynagrodzi.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Isacco figura del Redentore\u00a0Niccol\u00f2 Jommellego – ju\u017c w tytule wypowiedziana jest nadinterpretacja historii ofiary Abrahama, kt\u00f3rej o ma\u0142o co nie z\u0142o\u017cy\u0142 ze swojego syna. Ale tak to w\u00f3wczas widziano.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4864"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4864"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4864\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4865,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4864\/revisions\/4865"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4864"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4864"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4864"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}