Inna nie tylko stylistycznie, ale wyrazowo. Huelgas Ensemble pod dyrekcj\u0105 Paula van Nevela (pierwszy wyst\u0119p na Misteriach Paschaliach) przepi\u0119knie wykona\u0142 dzie\u0142o swojego rodaka – Cipriana de Rore, od kt\u00f3rego narodzin mija w tym roku (prawdopodobnie) p\u00f3\u0142 tysi\u0105clecia.<\/p>\n
<\/p>\n
Cho\u0107 kojarzymy tego kompozytora g\u0142\u00f3wnie z w\u0142oskim madryga\u0142em – we W\u0142oszech zreszt\u0105 sp\u0119dzi\u0142 wi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 swego \u017cycia (szkoda, \u017ce zwiedzaj\u0105c kilka lat temu katedr\u0119 w Parmie<\/a> nie wiedzia\u0142am, \u017ce jest tam pochowany) – to przecie\u017c by\u0142 Flamandem. Zwi\u0105zki Flandrii z po\u0142udniem Europy by\u0142y bliskie i intensywne, tak\u017ce je\u015bli chodzi o sztuk\u0119.<\/p>\n De Rore by\u0142 bardzo odwa\u017cnym i nowatorskim tw\u00f3rc\u0105. Ale jego Pasja<\/em> jest inna. A\u017c trudno uwierzy\u0107, \u017ce napisa\u0142 to ten sam autor, kt\u00f3ry stworzy\u0142 np. co\u015b takiego<\/a>. A tutaj<\/a> jest ca\u0142o\u015b\u0107 Pasji<\/em>, w\u0142a\u015bnie w wykonaniu Huelgas Ensemble. Zupe\u0142nie odmienny \u015bwiat, bardziej spokojny i kontemplacyjny, r\u00f3wny, bez dramat\u00f3w, kt\u00f3re znamy z pasji barokowych. Ju\u017c istnia\u0142a tradycja tenora Ewangelisty i barytona Jezusa, ale, co ciekawe, towarzysz\u0105 tym partiom dodatkowe g\u0142osy wykonywane przez instrumenty; tu zastosowano trzy flety renesansowe (tenorowy, basowy i kontrabasowy) z g\u0142osem Ewangelisty oraz dwa puzony odzywaj\u0105ce si\u0119 z Chrystusem. Ponadto sze\u015bcioosobowy ch\u00f3r, \u015bpiewaj\u0105cy ju\u017c sam. \u017badnych turb, cho\u0107 oczywi\u015bcie te same teksty padaj\u0105, \u017cadnych teatralnych zwrot\u00f3w – wci\u0105\u017c ta sama muzyka, wprawiaj\u0105ca w trans. To na takim w\u0142a\u015bnie rodzaju pasji wzorowa\u0142 si\u0119 kilka wiek\u00f3w p\u00f3\u017aniej Arvo P\u00e4rt<\/a>, kt\u00f3ry w latach 70. studiowa\u0142 muzyk\u0119 \u015bredniowiecza i renesansu.<\/span><\/p>\n To, co pokaza\u0142 Huelgas Ensemble, to by\u0142 perfekcjonizm. Zar\u00f3wno je\u015bli chodzi o samo wykonanie muzyki, jak oddanie odpowiedniego nastroju. Przy tej Pasji<\/em> mo\u017cna by\u0142o po prostu odp\u0142yn\u0105\u0107. Trwa\u0142o to godzin\u0119 i dziesi\u0119\u0107 minut, a nawet tego up\u0142ywu czasu si\u0119 nie odczuwa\u0142o, cho\u0107 z drugiej strony by\u0142o tak, jakby ten czas si\u0119 zatrzyma\u0142. Nagle przy ostatniej dos\u0142ownie wypowiedzi Ewangelisty co\u015b rozb\u0142ys\u0142o – jakby kto\u015b ni z tego, ni z owego, zrobi\u0142 zdj\u0119cie z fleszem – i po chwili hukn\u0119\u0142o. Pierwsza wiosenna burza wstrzeli\u0142a si\u0119 idealnie w kontekst.<\/p>\n A za par\u0119 dni trzeba b\u0119dzie wr\u00f3ci\u0107 do Bacha… Kocham jego Pasj\u0119 Janow\u0105<\/em>, ale dzi\u015b, po wys\u0142uchaniu Cipriano de Rore, na my\u015bl o niej wspominam raczej naiwne malarstwo barokowe z ca\u0142\u0105 mas\u0105 pulchnych anio\u0142k\u00f3w.\u00a0 Przejdzie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Inna nie tylko stylistycznie, ale wyrazowo. Huelgas Ensemble pod dyrekcj\u0105 Paula van Nevela (pierwszy wyst\u0119p na Misteriach Paschaliach) przepi\u0119knie wykona\u0142 dzie\u0142o swojego rodaka – Cipriana de Rore, od kt\u00f3rego narodzin mija w tym roku (prawdopodobnie) p\u00f3\u0142 tysi\u0105clecia.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4866"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4866"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4866\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4869,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4866\/revisions\/4869"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4866"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4866"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4866"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}