{"id":4879,"date":"2015-04-03T23:17:30","date_gmt":"2015-04-03T21:17:30","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4879"},"modified":"2015-04-03T23:17:30","modified_gmt":"2015-04-03T21:17:30","slug":"znow-o-pragnieniu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/04\/03\/znow-o-pragnieniu\/","title":{"rendered":"Zn\u00f3w o pragnieniu"},"content":{"rendered":"

Lubi\u0119 ten nurt na Misteriach Paschaliach: poznawanie nieznanych wcze\u015bniej muzycznych l\u0105d\u00f3w. Zw\u0142aszcza takich, kt\u00f3re warto poznawa\u0107, a do nich nale\u017cy La sete di Cristo<\/em> Bernarda Pasquiniego.<\/p>\n

<\/p>\n

Oratorium pochodz\u0105cego z Ferrary, a dzia\u0142aj\u0105cego w Rzymie cenionego bardzo w swoich czasach (II po\u0142owa XVII w.) tw\u00f3rcy po\u015bwi\u0119cone jest tematowi, kt\u00f3ry ju\u017c wywo\u0142ali\u015bmy tu par\u0119 dni temu: owemu s\u0142owu Chrystusa na krzy\u017cu: „Pragn\u0119”, nad kt\u00f3rym rozwodz\u0105 si\u0119 cztery osoby „kibicuj\u0105ce” jego umieraniu: Maria, Jan, J\u00f3zef z Arymatei i Nikodem. Nie ma tam mowy o skwa\u015bnia\u0142ym winie, jest tylko o wodzie, \u017ce „stworzy\u0142 morza i rzeki, a teraz nie ma nic do picia”. Za to jest motyw wieloznaczno\u015bci: w pewnym momencie J\u00f3zef zaczyna si\u0119 zastanawia\u0107, czy mo\u017ce przez owo „Pragn\u0119” Chrystus nie chcia\u0142 powiedzie\u0107, \u017ce pragnie np. wi\u0119cej cierpie\u0107. Te rozwa\u017cania o pragnieniu zreszt\u0105 s\u0105 dopiero w drugiej cz\u0119\u015bci, a w pierwszej lamenty i wyrzekania na pod\u0142y lud, kt\u00f3ry nie mia\u0142 nad nim lito\u015bci. Po raz kolejny zdumiewa\u0142am si\u0119, jak \u0142atwo by\u0142o egzegetom oddzieli\u0107 Jezusa od spo\u0142eczno\u015bci \u017cydowskiej, tak jakby on sam nie by\u0142 \u017bydem. By\u0142 jak najbardziej, dysputowa\u0142 w synagodze, ale w pewnym momencie jego s\u0142owa zacz\u0119\u0142y by\u0107 odbierane jako coraz bardziej obrazoburcze. Zosta\u0142 wi\u0119c uznany za blu\u017anierc\u0119, kt\u00f3ry si\u0119 wywy\u017csza nazywaj\u0105c si\u0119 synem Boga, ale zarazem za nieformalnego przyw\u00f3dc\u0119 z charyzm\u0105, kt\u00f3rego obecno\u015b\u0107 mog\u0142a zagrozi\u0107 zniewolonej przez Cesarstwo Rzymskie spo\u0142eczno\u015bci – jego buntowniczo\u015b\u0107, czy to prawdziwa, czy rzekoma, mog\u0142a \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 na \u017byd\u00f3w kolejne prze\u015bladowania. Dlatego sta\u0142 si\u0119 niebezpieczny.<\/p>\n

Ale mo\u017ce odejd\u017amy od tekstu, kt\u00f3ry zreszt\u0105 jest strasznie grafoma\u0144ski, i przejd\u017amy do muzyki, kt\u00f3ra bynajmniej taka nie jest – nie ma (w przeciwie\u0144stwie do tekstu) och\u00f3w i ach\u00f3w, to przemowa skromna i bezpo\u015brednia (stylistycznie wyczuwa si\u0119 jeszcze pewne wp\u0142ywy np. Carissimiego). Dzie\u0142o przebiega wartko, bez rozgadywania si\u0119, trwa godzin\u0119 i pi\u0119tna\u015bcie minut (grane by\u0142o bez przerwy). Ujmuj\u0105co wykona\u0142a je Academia Montis Regalis pod dyrekcj\u0105 Alessandra de Marchi. Ciekawe, \u017ce w zespole gra\u0142o kilkoro Polak\u00f3w: w skrzypcach Judyta Tupczy\u0144ska, Kasia Solecka i Mateusz Ma\u0142ecki, w wiolonczelach Maria Misiarz. A ze znajomych jeszcze na jednej z teorb gra\u0142 Simone Vallerotonda.<\/p>\n

W\u015br\u00f3d \u015bpiewak\u00f3w te\u017c by\u0142o paru znajomych. Przede wszystkim Jose Maria Lo Monaco, kt\u00f3ra jest ju\u017c weterank\u0105 tego festiwalu – pierwszy raz przyjecha\u0142a jeszcze jako nastolatka. Bardzo pi\u0119knie si\u0119 rozwija, cho\u0107 w jej karierze zdarzaj\u0105 si\u0119 ju\u017c r\u00f3\u017cne r\u00f3\u017cno\u015bci<\/a>… Jej partia w tym oratorium by\u0142a najbardziej wyeksponowana. Drugim znajomym by\u0142 tenor Carlo Vincenzo Allemano (J\u00f3zef), te\u017c dzi\u015b w bardzo dobrej formie; godnie uzupe\u0142niali sk\u0142ad tenor Anicio Zorzi Giustiniani (Jan) i bas Luigi de Donato (Nikodem). No i jeszcze jeden polski akcent – Sebastian Szumski w roli Chrystusa, co prawda presti\u017cowej, ale ma\u0142o forsownej – tylko dwa s\u0142owa, a w\u0142a\u015bciwie jedno powt\u00f3rzone (czyli owo „pragn\u0119”), i to gdzie\u015b z balkonu. Ale to, co zabrzmia\u0142o, dobrze zabrzmia\u0142o. Szkoda, \u017ce nie wi\u0119cej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Lubi\u0119 ten nurt na Misteriach Paschaliach: poznawanie nieznanych wcze\u015bniej muzycznych l\u0105d\u00f3w. Zw\u0142aszcza takich, kt\u00f3re warto poznawa\u0107, a do nich nale\u017cy La sete di Cristo Bernarda Pasquiniego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4879"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4879"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4879\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4880,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4879\/revisions\/4880"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4879"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4879"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4879"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}