Festiwal nazywa si\u0119 Mazovia Goes Baroque, ale baroku w tej „ods\u0142onie” nie ma wcale. Jest \u015bredniowiecze, i to w znakomitym wykonaniu.<\/p>\n
Ensemble Peregrina<\/a> wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cy\u0142a Agnieszka Budzi\u0144ska-Bennett<\/a>, o kt\u00f3rej ju\u017c tu wcze\u015bniej wspomina\u0142am. Program Filia praeclara<\/a><\/em>, zaprezentowany tego wieczoru przez czteroosobowy \u017ce\u0144ski zesp\u00f3\u0142, a oparty na zabytkach zachowanych w staros\u0105deckim klasztorze klarysek, zosta\u0142 nagrany na p\u0142yt\u0119, kt\u00f3r\u0105 swego czasu zrecenzowa\u0142am na \u0142amach<\/a>; nie podano w archiwum mojej oceny, a o ile pami\u0119tam, by\u0142a bardzo wysoka – pi\u0119\u0107 gwiazdek. Wspominam w tej recenzji o anielskim brzmieniu g\u0142os\u00f3w; w naturze nie by\u0142o inaczej. Atmosfera pe\u0142na wielkiego spokoju, pogody i \u0142agodno\u015bci; mo\u017cna by\u0142o ca\u0142kowicie si\u0119 zrelaksowa\u0107, odlatuj\u0105c w bli\u017cej nieokre\u015blone regiony. Kto\u015b mi powiedzia\u0142 po koncercie, \u017ce z lekka przysn\u0105\u0142 – my\u015bl\u0119, \u017ce to w\u0142a\u015bnie by\u0142 wynik pe\u0142nego zrelaksowania. Nudne to z pewno\u015bci\u0105 nie by\u0142o, i nawet nie tak jednostajne, bo by\u0142 \u015bpiew i jednog\u0142osowy, i wielog\u0142os, i w niekt\u00f3rych utworach akompaniament liry korbowej (gra\u0142a Agnieszka). G\u0142osy wyr\u00f3wnane barwowo i jako\u015bciowo. Mo\u017ce niekt\u00f3rym wyda\u0142oby si\u0119 to za idealne, za bardzo u\u0142adzone? Mnie pasowa\u0142o.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci wyst\u0105pi\u0142a\u00a0Corina Marti<\/a>, szwajcarska flecistka i – jakby tu rzec – keyboardzistka, bo zajmuje si\u0119 najwcze\u015bniejszymi instrumentami klawiszowymi. Corina jest te\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105, ze swoim m\u0119\u017cem, polskim lutnist\u0105 Micha\u0142em Gondko, zespo\u0142u La Morra<\/a>. Razem wyst\u0105pi\u0105 na kolejnych koncertach, tym razem Corina gra\u0142a solo, na przemian na fletach prostych (w tym podw\u00f3jnym) i na malutkim klawicymbale<\/a>, kt\u00f3ry jednak brzmia\u0142 zaskakuj\u0105co g\u0142o\u015bno, klawesynowo. Gra\u0142a utwory w\u0142oskie z\u00a0prze\u0142omu XIV\u00a0i\u00a0XV wieku – ozdobnie, z improwizacyjnym rozmachem, cho\u0107 momentami by\u0142o to dyskusyjne – saltarella to jednak s\u0105 ta\u0144ce, wi\u0119c raczej chyba powinny by\u0107 rytmiczne. Ale i tak by\u0142o to ujmuj\u0105ce.<\/p>\n Sobotni wiecz\u00f3r – to La Morra oraz Viva Biancaluna Biffi, zachwalana tu przez Wielkiego Wodza<\/strong>. W\u0142a\u015bnie si\u0119 \u0142ami\u0119, bo jednocze\u015bnie s\u0105 ciekawe wyst\u0119py na festiwalu Nowa Muzyka \u017bydowska: Wojtek Mazolewski Bund Band (program specjalnie na ten wiecz\u00f3r, z okazji rocznicy powstania w getcie), Horny Trees, a potem Raphael Rogi\u0144ski solo. Chyba b\u0119d\u0119 rzuca\u0107 monet\u0105… A potem mo\u017cna by jeszcze i\u015b\u0107 na Noc Ta\u0144ca do Skweru na zako\u0144czenie festiwalu mazurkowego. Mo\u017cna si\u0119 bawi\u0107 do sz\u00f3stej rano. Nie wiem, czy wytrwam…<\/p>\n