Podczas trzech koncert\u00f3w dnia wczorajszego mo\u017cna by\u0142o wys\u0142ucha\u0107 bardzo r\u00f3\u017cnych rzeczy.\u00a0 Przyk\u0142adowo – d\u017awi\u0119ku zardzewia\u0142ej korby „przet\u0142umaczonego” na kwartet smyczkowy i… koncertu fortepianowego niemal w stylu Rachmaninowa.<\/p>\n
<\/p>\n
Pierwszy z wymienionych przyk\u0142ad\u00f3w dotyczy utworu Rafa\u0142a Augustyna Monadologia. III Kwartet smyczkowy<\/em>, na kt\u00f3ry sk\u0142ada\u0142o si\u0119 dziewi\u0119\u0107 „monad”, zamkni\u0119tych w sobie miniatur-obrazk\u00f3w muzycznych. Ta korba by\u0142a jednym z nich (pod tytu\u0142em …nie ma jak korba…<\/em>), ale by\u0142 te\u017c np. Poziom w pionie<\/em>, Alla Campanella<\/em>, Krajobraz z Nieobecnym<\/em>. Kompozytor w om\u00f3wieniu wspomnia\u0142, \u017ce „to idea wszelkich Livres<\/em>„, maj\u0105c oczywi\u015bcie na my\u015bli Lutos\u0142awskiego; i on tak\u017ce po\u0142\u0105czy\u0142 poszczeg\u00f3lne cz\u0119\u015bci \u0142\u0105cznikami z muzyk\u0105 „oczekiwania na dalszy ci\u0105g”, a cz\u0119\u015bci mo\u017cna zamienia\u0107 – jak w Preludiach i fudze<\/em> Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n Kwartet \u015al\u0105ski, kt\u00f3ry by\u0142 wykonawc\u0105 tego utworu, gra\u0142 te\u017c dzie\u0142a Marcina Bortnowskiego (ku d\u017awi\u0119kom nocy<\/em> – z akordeonem), Zbigniewa Bagi\u0144skiego (V Kwartet smyczkowy<\/em>) i Joanny Szyma\u0142y (Kwintet na klarnet i kwartet smyczkowy<\/em>). Og\u00f3lnie muzyka, \u017ce tak powiem, w g\u00f3rnej strefie stan\u00f3w \u015brednich; dzie\u0142o Szyma\u0142y, studiuj\u0105cej jeszcze (tzw. studia III stopnia), mo\u017ce troch\u0119 zbyt konwencjonalne, ale sprawnie napisane.<\/p>\n To by\u0142o po po\u0142udniu. Na po\u0142udniowym koncercie kameralnym jeden utw\u00f3r mnie rozbawi\u0142: Mechanofaktura<\/em> Artura Zagajewskiego (wyk. Kwartludium), oparta na do\u015b\u0107 prostym pomy\u015ble wyraziste przecinania si\u0119 r\u00f3\u017cnych p\u0142aszczyzn o fakturze jednorodnej, ziarnistej. Reszta koncertu niespecjalnie zaczepia\u0142a si\u0119 o pami\u0119\u0107.<\/p>\n Wieczorem – troch\u0119 mocnych orkiestrowych wra\u017ce\u0144 (NOSPR pod batut\u0105 Jose Florencio). Symfonia zbior\u00f3w<\/em> Cezarego Duchnowskiego by\u0142a ciekawsza w za\u0142o\u017ceniu ni\u017c w brzmieniu; chodzi\u0142o o nawi\u0105zanie do mechanizm\u00f3w spo\u0142ecznych wykszta\u0142caj\u0105cych si\u0119 w naszej epoce 2.0, kiedy to grupy zainteresowa\u0144 (tu: grupy instrument\u00f3w) \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 nie przymierzaj\u0105c jak na naszym blogu: ludzie z r\u00f3\u017cnych miejsc, r\u00f3\u017cnych zawod\u00f3w. Tu takich grup by\u0142o kilkana\u015bcie, ka\u017cda gra\u0142a swoja muzyk\u0119 (zupe\u0142nie jak na blogu par\u0119 temat\u00f3w dyskutowanych jest r\u00f3wnolegle); chwilami wymaga\u0142o to trzech dyrygent\u00f3w. Z uzupe\u0142nieniem elektroniki, w tym sygna\u0142\u00f3w imituj\u0105cych dzwonienie kom\u00f3rek.<\/p>\n Hierofania<\/em> Zbigniewa Bargielskiego, cho\u0107 mia\u0142a ko\u0142o 20 minut, by\u0142a najkr\u00f3tszym utworem koncertu; gra\u0142 nietypowy sk\u0142ad instrumentalny – d\u0119te, kontrabasy i du\u017co perkusji. \u00d3w\u017ce koncert, kt\u00f3ry wymieni\u0142am w pierwszym zdaniu, to by\u0142 Koncert fortepianowy Kraftfelder<\/em> op. 11 (tak!) Romana Czury. Podobno by\u0142 to r\u00f3wnie\u017c utw\u00f3r dodekafoniczny – seria by\u0142a zapewne skrz\u0119tnie zakamuflowana…<\/p>\n Zaciekawi\u0142 mnie utw\u00f3r ostatni: Kompozycja z ruchomym t\u0142em<\/em> Zofii Dowgia\u0142\u0142o, kompozytorki-harfistki-filozofki. By\u0142o tego mo\u017ce zbyt wiele, pomys\u0142\u00f3w na dwadzie\u015bcia utwor\u00f3w, ale s\u0142yszalne by\u0142y wysokie umiej\u0119tno\u015bci operowania orkiestr\u0105; co mnie szczeg\u00f3lnie zainteresowa\u0142o, to fakt, \u017ce tu – co chyba nie miewa\u0142o wcze\u015bniej miejsca – rozwini\u0119ta zosta\u0142a idea orkiestry impresjonistycznej, takiej post-debussy’owskiej.<\/p>\n Dzi\u015b dwa koncerty symfoniczne: zaraz jeszcze raz NOSPR, a wieczorem AUKSO.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Podczas trzech koncert\u00f3w dnia wczorajszego mo\u017cna by\u0142o wys\u0142ucha\u0107 bardzo r\u00f3\u017cnych rzeczy.\u00a0 Przyk\u0142adowo – d\u017awi\u0119ku zardzewia\u0142ej korby „przet\u0142umaczonego” na kwartet smyczkowy i… koncertu fortepianowego niemal w stylu Rachmaninowa.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4903"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4903"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4903\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4905,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4903\/revisions\/4905"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4903"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4903"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4903"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}