{"id":4906,"date":"2015-04-20T17:30:02","date_gmt":"2015-04-20T15:30:02","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4906"},"modified":"2015-04-20T17:30:02","modified_gmt":"2015-04-20T15:30:02","slug":"powietrze-teatr-swiatlo-i-cien","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/04\/20\/powietrze-teatr-swiatlo-i-cien\/","title":{"rendered":"Powietrze, teatr, \u015bwiat\u0142o i cie\u0144"},"content":{"rendered":"

Na Festiwalu Prawykona\u0144 na tych par\u0119 utwor\u00f3w, kt\u00f3re rzeczywi\u015bcie porusza\u0142y, mo\u017cna by\u0142o si\u0119 doczeka\u0107 ostatniego dnia, na koncercie zamykaj\u0105cym (tym razem w wykonaniu AUKSO).<\/p>\n

<\/p>\n

Air<\/em> na zesp\u00f3\u0142 instrumentalny i media elektroniczne katowiczanina Stanis\u0142awa Bromboszcza to dzie\u0142o wyrafinowane, wysmakowane i zapraszaj\u0105ce do kontemplacji. Tym bardziej, \u017ce muzycy graj\u0105 przy niemal wyciemnionej sali, muzyka instrumentalna splata si\u0119 organicznie z brzmieniami elektronicznymi, a w ko\u0144c\u00f3wce dochodzi jeszcze obraz: ukazuj\u0105cy si\u0119 na ekranie wiersz e.e. cummingsa<\/a>. Nie w ca\u0142o\u015bci, lecz stopniowo, po s\u0142owie czy kawa\u0142ku s\u0142owa pojawiaj\u0105cych si\u0119 i znikaj\u0105cych. Osobi\u015bcie zrezygnowa\u0142abym z t\u0142umaczenia polskiego, pokazanego po angielskim oryginale, a nast\u0119pnie odczytanego (t\u0142umaczenie nie jest w stanie odda\u0107 wielu niuans\u00f3w, zw\u0142aszcza w przypadku poezji konkretnej, do kt\u00f3rego to gatunku ten wiersz si\u0119 zalicza), ale rozumiem, \u017ce autor chcia\u0142 da\u0107 przeb\u0142ysk zrozumienia odbiorcy nieznaj\u0105cemu angielskiego. By\u0142a to w ka\u017cdym razie muzyka, kt\u00f3ra wci\u0105ga\u0142a i poci\u0105ga\u0142a. Cho\u0107 nie wszystkich – podobno pewien pan po nim demonstracyjnie cisn\u0105\u0142 programem i wyszed\u0142 w sali. Znamienne jest to, \u017ce ja tego nie zauwa\u017cy\u0142am, cho\u0107 zdarzy\u0142o si\u0119 to pono\u0107 blisko mnie…<\/p>\n

Zupe\u0142nie inny by\u0142 Retaeh<\/em> r\u00f3wnie\u017c katowickiego kompozytora Marka Grucki – rodzaj koncertu fortepianowego (solist\u0105 by\u0142 Piotr Sa\u0142ajczyk) zainspirowanego jednym z ostatnich rozdzia\u0142\u00f3w Wilka stepowego<\/em> Hermanna Hessego, rozgrywaj\u0105cym si\u0119\u00a0 w Teatrze Magicznym. W istocie, niema\u0142o by\u0142o teatru w tej muzyce, kt\u00f3ra mog\u0142aby ilustrowa\u0107 jaki\u015b film ekspresjonistyczny. Tylko, jak stwierdzi\u0142 siedz\u0105cy obok 60jerzy<\/strong>, przyda\u0142by si\u0119 tu pianista „z pazurem”.<\/p>\n

Fina\u0142ow\u0105 Muzyk\u0119 \u015bwiat\u0142a i p\u00f3\u0142cienia<\/em> Krzysztofa Meyera osobi\u015bcie nazwa\u0142abym raczej muzyk\u0105 mg\u0142y i p\u00f3\u0142mroku – sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z charakterystycznych, w\u0142a\u015bnie jakby zamglonych brzmie\u0144 we wsp\u00f3\u0142brzmieniach wynikaj\u0105cych ze szczeg\u00f3lnej skali, ni to cyga\u0144skiej, ni to perskiej, w ka\u017cdym razie egzotycznej, zabarwionych subteln\u0105 perkusj\u0105. Wr\u00f3cili\u015bmy wi\u0119c na koniec do kontemplacji.<\/p>\n

Bo wcze\u015bniej by\u0142a jeszcze Elegia<\/em> na wiolonczel\u0119 i orkiestr\u0119 Miko\u0142aja G\u00f3reckiego (z solist\u0105 Tomaszem Strahlem). Ca\u0142kowicie neo-neoromantyczny, hollywoodzki wr\u0119cz temat z wariacjami. – Ja wiem, \u017ce jad\u0119 po bandzie<\/em> – m\u00f3wi kompozytor – wiem, co ludzie sobie my\u015bl\u0105<\/em>. Ale w Stanach my\u015bl\u0105 inaczej, a on pisze jednak na tamtejszy rynek – wida\u0107 warto. Da\u0142o si\u0119 nawiasem m\u00f3wi\u0105c zauwa\u017cy\u0107 na tym festiwalu, \u017ce kompozytorzy coraz cz\u0119\u015bciej si\u0119gaj\u0105 po \u015brodki wr\u0119cz demonstracyjnie tradycyjne, mo\u017cna by rzec filmowe – wyj\u0105tkowo du\u017co by\u0142o takich przyk\u0142ad\u00f3w. Jednego z nich pos\u0142uchali\u015bmy r\u00f3wnie\u017c w po\u0142udnie: The Motor Poem (Quo vadis homine)<\/em> na orkiestr\u0119 Zbigniewa S\u0142owika, ilustruj\u0105cy nieudane \u017cycie i \u015bmier\u0107 cz\u0142owieka wiecznie si\u0119 spiesz\u0105cego. Czytaj\u0105c om\u00f3wienie utworu mo\u017cna by\u0142o si\u0119 zastanawia\u0107, czy kompozytor nie robi sobie za przeproszeniem jaj, ale zdaje si\u0119, \u017ce to jednak by\u0142o na serio… To, co tw\u00f3rcy byli uprzejmi napisa\u0107 w programie o sobie i swoich dzie\u0142ach, to osobny rozdzia\u0142.<\/p>\n

Innym trendem, cho\u0107 mniej ekspansywnym, by\u0142y utwory bliskie ciszy, jak Sfex<\/em> na akordeon i wiolonczel\u0119 Jana Duszy\u0144skiego (\u015bwietne wykonanie Magdaleny Bojanowicz i Macieja Fr\u0105ckiewicza) czy erschallen<\/em> Andrzeja Kwieci\u0144skiego na kontrabas i orkiestr\u0119, kt\u00f3ry niespodziewanie okaza\u0142 si\u0119 symfoni\u0105 kaszlu dobiegaj\u0105cego przestrzennie ze wszystkich stron. Bo NOSPR ma rzeczywi\u015bcie fantastyczn\u0105 akustyk\u0119. Na widowni niestety r\u00f3wnie\u017c…<\/p>\n

Po zako\u0144czonym ostatnim koncercie kolega spyta\u0142 mnie: – No i co?<\/em> Odpowiedzia\u0142am: – Pstro<\/em>, i nie mia\u0142a to by\u0107 oczywi\u015bcie odpowied\u017a nieuprzejma, lecz obrazowa. – Raczej szaro-pstro<\/em> – odpar\u0142 kolega, i chyba s\u0142usznie. Ale to przecie\u017c normalne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na Festiwalu Prawykona\u0144 na tych par\u0119 utwor\u00f3w, kt\u00f3re rzeczywi\u015bcie porusza\u0142y, mo\u017cna by\u0142o si\u0119 doczeka\u0107 ostatniego dnia, na koncercie zamykaj\u0105cym (tym razem w wykonaniu AUKSO).<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4906"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4906"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4906\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4907,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4906\/revisions\/4907"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4906"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4906"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4906"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}