
{"id":4917,"date":"2015-04-28T23:39:09","date_gmt":"2015-04-28T21:39:09","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4917"},"modified":"2015-04-28T23:39:09","modified_gmt":"2015-04-28T21:39:09","slug":"maur-ktory-nie-jest-maurem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/04\/28\/maur-ktory-nie-jest-maurem\/","title":{"rendered":"Maur, kt\u00f3ry nie jest Maurem"},"content":{"rendered":"<p>Nie mia\u0142abym pretensji o to, \u017ce Jackowi Laszczkowskiemu nie pomalowano twarzy na czarno, gdyby z tekstu Szekspira\/Boito\/Verdiego wykre\u015blono odpowiednie passusy, np. o szerokich ustach czy ciemnej sk\u00f3rze, czy wr\u0119cz padaj\u0105ce co jaki\u015b czas okre\u015blenie \u201eMaur\u201d.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>Maur jest zreszt\u0105 chyba raczej Arabem, ale to jest najmniej istotne. Wa\u017cne, \u017ce jest inny, \u017ce si\u0119 odr\u00f3\u017cnia, i \u017ce cho\u0107 faworyzowany za dzielno\u015b\u0107 przez w\u0142adze, przez koleg\u00f3w nie b\u0119dzie przyjmowany jak r\u00f3wny. Takie by\u0142o za\u0142o\u017cenie Szekspira. Marek Weiss przesun\u0105\u0142 akcenty w inn\u0105 stron\u0119, o kt\u00f3rej zreszt\u0105 te\u017c jest w tek\u015bcie mowa. Otello w jednym momencie sam m\u00f3wi, \u017ce si\u0119 starzeje, a w samym finale, \u017ce to jego koniec. Zosta\u0142 wi\u0119c przez re\u017cysera potraktowany jako po prostu posta\u0107 schodz\u0105ca ze szczyt\u00f3w s\u0142awy, podgryzana przez m\u0142ode wilki. Domy\u015blam si\u0119, \u017ce \u015bwietnie to gra w pierwszej obsadzie, w kt\u00f3rej wszyscy staj\u0105cy przeciwko bohaterowi s\u0105 m\u0142odzi, \u0142\u0105cznie z Jagonem \u2013 Tomaszem Rakiem. Ja jednak trafi\u0142am na Leszka Skrl\u0119 jako Jagona, kt\u00f3ry do tej koncepcji zupe\u0142nie nie pasuje, jest blady, nie m\u00f3wi\u0105c o tym, \u017ce nie bardzo wyrabia si\u0119 g\u0142osowo, a partia, jak wiadomo, daj Bo\u017ce zdrowie.<\/p>\n<p>Jacek Laszczkowski te\u017c dzi\u015b mia\u0142 momenty niezbyt dobre, tak\u017ce pod wzgl\u0119dem intonacji, co mnie troch\u0119 zdziwi\u0142o, bo takich problem\u00f3w u niego nie pami\u0119tam. Mo\u017ce mia\u0142 gorszy dzie\u0144, by\u0142 zm\u0119czony. Ale wiadomo, czemu zosta\u0142 do tej roli wybrany \u2013 przede wszystkim z powodu wybitnych zdolno\u015bci aktorskich. Otello ma tu prze\u017cywa\u0107, by\u0107 emocjonalny, no i taki jest. Jago Leszka Skrli nie jest tu niestety \u017cadn\u0105 przeciwwag\u0105. Ale dobrym kontrapunktem jest Katarzyna Ho\u0142ysz jako Desdemona \u2013 niemal archetypiczna w tej roli.<\/p>\n<p>Antura\u017c jest raczej neutralny, stroje podobnie (bardzo proste, wsp\u00f3\u0142czesne, z wyj\u0105tkiem Otella \u2013 bia\u0142e, damskie mo\u017ce zbyt pla\u017cowe, ale w ko\u0144cu jeste\u015bmy na gor\u0105cym Cyprze) i w\u0142a\u015bciwie nie zwracamy ju\u017c na nie uwagi, bo te\u017c i nie ma na co. Od emocji jest rzeczywi\u015bcie g\u0119sto. Tadeusz Koz\u0142owski jako muzyczny szef spektaklu tak\u017ce si\u0119 do tego przyczynia. W sumie \u2013 jednak warto.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Nie mia\u0142abym pretensji o to, \u017ce Jackowi Laszczkowskiemu nie pomalowano twarzy na czarno, gdyby z tekstu Szekspira\/Boito\/Verdiego wykre\u015blono odpowiednie passusy, np. o szerokich ustach czy ciemnej sk\u00f3rze, czy wr\u0119cz padaj\u0105ce co jaki\u015b czas okre\u015blenie \u201eMaur\u201d.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4917"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4917"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4917\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4918,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4917\/revisions\/4918"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4917"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4917"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4917"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}