{"id":4942,"date":"2015-05-09T00:15:16","date_gmt":"2015-05-08T22:15:16","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=4942"},"modified":"2015-05-09T00:15:34","modified_gmt":"2015-05-08T22:15:34","slug":"dowland-chopin-inni-i-ades","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/05\/09\/dowland-chopin-inni-i-ades\/","title":{"rendered":"Dowland, Chopin, inni i… Thomas Ad\u00e8s"},"content":{"rendered":"

Preludium premierowe przed Powder her face<\/em> by\u0142o \u015bwietne. Znakomicie skomponowane jako koncert, znakomicie wykonane, z udzia\u0142em zreszt\u0105 samego kompozytora.<\/p>\n

<\/p>\n

Wszed\u0142 na scen\u0119 razem z Ew\u0105 Leszczy\u0144sk\u0105 i lutnist\u0105 Janem \u010ci\u017em\u00e1\u0159em, zasiad\u0142 przy fortepianie i poczeka\u0142, a\u017c wsp\u00f3\u0142wchodz\u0105cy wykonaj\u0105 jedn\u0105 z najpi\u0119kniejszych i najsmutniejszych pie\u015bni Johna Dowlanda In darkness let me dwell<\/em>. Wykonanie by\u0142o ujmuj\u0105ce, z naturalnie ukazywanymi emocjami zawartymi w utworze. Bezpo\u015brednio po nim Ad\u00e8s rozpocz\u0105\u0142 sw\u00f3j minirecital od swojego m\u0142odzie\u0144czego (1992) utworu Darkness visible<\/em><\/a>, swoistego przekomponowania tej pie\u015bni; zabiegi dokonane na materiale z Dowlanda przypominaj\u0105 nieco to, co z muzyk\u0105 baroku robi Pawe\u0142 Szyma\u0144ski.<\/span><\/p>\n

Ad\u00e8s og\u00f3lnie lubi odnosi\u0107 si\u0119 do tradycji. Zaskakuj\u0105ce s\u0105 Mazurki<\/em>, skomponowane dla Emanuela Axa na Rok Chopinowski 2000. Znajdziemy w nich ca\u0142kiem niema\u0142o chopinowskich gest\u00f3w<\/a>, przypominaj\u0105 si\u0119 te\u017c przy tym mazurki dwudziestowieczne (Szymanowski, Maciejewski, Tansman), ale te\u017c pojawiaj\u0105 si\u0119 chwyty lubiane przez Ad\u00e8sa – g\u0119sta, rozedrgana trylami i biegnikami, skomplikowana rytmicznie pianistyka. W zagranych na koniec tego wyst\u0119pu wcze\u015bniejszych o par\u0119 lat Traces Overhead<\/em><\/a> mamy r\u00f3wnie\u017c podobne, a nawet jeszcze bardziej skomplikowane faktury – ich skomplikowanie, tak\u017ce rytmiczne, mo\u017cna prze\u015bledzi\u0107 w nutach.<\/span><\/p>\n

Przy skomplikowanym fortepianie zostali\u015bmy – zasiad\u0142 w tym momencie do niego Maciej Grzybowski, a do\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 Agata Zubel, by wykona\u0107 scenk\u0119 Life Story<\/em><\/a>. Podobnie jak zalinkowana \u015bpiewaczka, i Agata nawi\u0105zywa\u0142a w swym wykonaniu do piosenkarskich do\u015bwiadcze\u0144, cho\u0107 nie by\u0142o to mo\u017ce a\u017c tak wyraziste. Ale kompozytorowi, kt\u00f3ry usiad\u0142 w pierwszym rz\u0119dzie, bardzo si\u0119 podoba\u0142o, u\u015bmiecha\u0142 si\u0119 i po wykonaniu wyca\u0142owa\u0142 \u015bpiewaczk\u0119. „Chyba nie odnajdziemy w tym dziele \u015bladu ironii” – napisa\u0142 w swoim sk\u0105din\u0105d bardzo ciekawym om\u00f3wieniu w programie Marcin Gmys, ale patrz\u0105c na u\u015bmiech Ad\u00e8s<\/span>a mia\u0142am jednak pewne w\u0105tpliwo\u015bci. Temat (wzi\u0119ty z poematu Tennessee Williamsa pod tym samym tytu\u0142em) jest co prawda bardzo osobisty i dla kompozytora, poniewa\u017c dotyczy mi\u0142o\u015bci homoseksualnej, ale czy to znaczy, \u017ce nie mo\u017cna go \u0142\u0105czy\u0107 z ironi\u0105?<\/p>\n

Grzybowski zosta\u0142 na scenie, do\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 kwartet smyczkowy z\u0142o\u017cony z muzyk\u00f3w Opery Narodowej i razem wykonali Kwintet fortepianowy<\/em><\/a> (2000). I tu mamy wiele rozmaitego rodzaju nawi\u0105za\u0144 do tradycji, rozp\u0142ywaj\u0105cych si\u0119 w skomplikowaniu i nieregularno\u015bci – to po\u0142\u0105czenie to jakby podpis Ad\u00e8s<\/span>a. Bardzo ciekawe by\u0142o spotka\u0107 si\u0119 z r\u00f3\u017cnymi twarzami (koncert, w nawi\u0105zaniu do tytu\u0142u jutrzejszej premiery, nazywa\u0142 si\u0119 Ad\u00e8s and his face<\/em>, ale w\u0142a\u015bciwie powinno by\u0107 faces<\/em>) tego kompozytora, do\u015b\u0107 rzadko jak dot\u0105d wykonywanego w Polsce. Jego Totentanz<\/em><\/a> po\u015bwi\u0119cony Lutos\u0142awskiemu niespecjalnie mnie zachwyci\u0142; dzisiejszy wiecz\u00f3r mnie zaciekawi\u0142. Czekam na premier\u0119.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Preludium premierowe przed Powder her face by\u0142o \u015bwietne. Znakomicie skomponowane jako koncert, znakomicie wykonane, z udzia\u0142em zreszt\u0105 samego kompozytora.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4942"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4942"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4942\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4944,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4942\/revisions\/4944"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4942"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4942"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4942"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}