Wpad\u0142am tu jak po ogie\u0144 na zaledwie dwa z dziewi\u0119ciu dni sk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 na tegoroczn\u0105, sz\u00f3st\u0105 edycj\u0119 festiwalu Musica Electronica Nova. Trudno powiedzie\u0107, \u017ce b\u0119d\u0119 mia\u0142a jaki\u015b obraz tego festiwalu, ale zawsze co\u015b.<\/p>\n
<\/p>\n
S\u0142ysz\u0119 zreszt\u0105, \u017ce edycja udana, a do koncertu inauguracyjnego ustawi\u0142a si\u0119 du\u017ca kolejka. Ale w tym roku wiele koncert\u00f3w odbywa si\u0119 w kinie – albo s\u0105 to filmy z muzyk\u0105 na \u017cywo, albo filmy przeplecione muzyk\u0105 na \u017cywo. Albo te\u017c filmy po prostu, w tym z niezmiernie ciekawej dawnej awangardy animacji francuskiej.<\/p>\n
Wa\u017cn\u0105 postaci\u0105 w tym roku, tzw. kompozytorem-rezydentem jest Belg Thierry de Mey, kt\u00f3rego tw\u00f3rczo\u015bci, muzycznej, filmowej i performatywnej, po\u015bwi\u0119cono kilka imprez. Ja trafi\u0142am na ostatni\u0105 z nich – na wieczornym koncercie w Kinie Nowe Horyzonty zosta\u0142 wykonany utw\u00f3r Tippeke – najpro\u015bciej m\u00f3wi\u0105c film z towarzyszeniem d\u017awi\u0119k\u00f3w elektronicznych i naturalnych oraz wiolonczeli na \u017cywo. Na filmie ogl\u0105damy sam\u0105 Ann\u0119 Teres\u0119 De Keersmaeker, kt\u00f3ra wykonuje – s\u0142owem i ta\u0144cem, a raczej dziwn\u0105 rytmiczn\u0105 szamotanin\u0105 w lesie pod Bruksel\u0105 – dzieci\u0119c\u0105 opowiastk\u0119 o ch\u0142opcu Tippeke, kt\u00f3ry nie chcia\u0142 wr\u00f3ci\u0107 do domu. Robi to wra\u017cenie i jest bardzo sp\u00f3jnie po\u0142\u0105czone z d\u017awi\u0119kiem. Nie powiem, \u017cebym bli\u017cej si\u0119 dzi\u0119ki temu zapozna\u0142a z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Thierry’ego de Mey, ale ju\u017c wiem, \u017ce zapewne warto.<\/p>\n
W programie tego koncertu, w cz\u0119\u015bci filmowej, obejrzeli\u015bmy jeszcze film (w trzech cz\u0119\u015bciach) Chorwata Damira O\u010dko, o enigmatycznym tytule The Moon shall never take my voice<\/em>. W du\u017cym skr\u00f3cie opiera si\u0119 to na pantomimie uprawianej przez m\u0142od\u0105 kobiet\u0119 – to podobno zniekszta\u0142cony j\u0119zyk migowy – w kt\u00f3rej ka\u017cdy ruch jest zgrany z d\u017awi\u0119kiem, z muzyk\u0105 instrumentaln\u0105 i elektroniczn\u0105. Pocz\u0105tkowo wydaje si\u0119 to ciekawe, jednak w zbyt du\u017cej ilo\u015bci nu\u017cy.<\/span><\/p>\n O wiele ciekawsze by\u0142y dwie kompozycje polskie, wykonane przez Polish Cello Quartet. I Kwartet smyczkowy na cztery wiolonczele<\/em> Agaty Zubel z\u00a0 2006 r. mo\u017ce troch\u0119 zaskoczy\u0107 znaj\u0105cych tw\u00f3rczo\u015b\u0107 tej kompozytorki; jak na ni\u0105, jest monochromatyczna i z du\u017c\u0105 ilo\u015bci\u0105 d\u017awi\u0119k\u00f3w celowo chropawych. Jak pisze kompozytorka, „utw\u00f3r powsta\u0142 na podstawie pracy dr hab. Ireny Zubel Kszta\u0142towanie struktur przestrzennych w krzemie metod\u0105 trawienia anizotropowego<\/em>„. Nie mam na ten temat zielonego poj\u0119cia, wi\u0119c trudno mi oceni\u0107, co to znaczy. Natomiast u Franciszka Araszkiewicza w utworze Minutki I na kwartet wiolonczelowy, elektronik\u0119 i wideo<\/em> mo\u017cna z grubsza dostrzec, o co chodzi: o bezduszny \u015bwiat korpo.<\/p>\n To koncert wieczorny. Ale wcze\u015bniej jeszcze w Studiu im. Zbyszka Cybulskiego by\u0142a bardzo ciekawa impreza towarzysz\u0105ca. Zwykle koncerty terenowych oddzia\u0142\u00f3w Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich kojarzy\u0142y si\u0119 z wykonaniami utwor\u00f3w wyci\u0105gni\u0119tych z szuflad przez zas\u0142u\u017conych dzia\u0142aczy zwi\u0105zkowych. Tu by\u0142o to zupe\u0142nie co\u015b innego – ale nie zapominajmy, \u017ce jeste\u015bmy we Wroc\u0142awiu, gdzie w\u015br\u00f3d artyst\u00f3w, a szczeg\u00f3lnie muzyk\u00f3w, \u017cywy jest duch wsp\u00f3\u0142pracy.<\/p>\n Pretekstem do tego koncertu by\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 Dzieci\u0119cej Wytw\u00f3rni Filmowej, kt\u00f3re Alicja Jodko przy pomocy m\u0119\u017ca Mariusza prowadzi przy za\u0142o\u017conej przez nich ponad 20 lat temu Galerii Entropia. Powstaj\u0105 tam filmy animowane, bardziej czy mniej zespo\u0142owo tworzone metod\u0105 animacji poklatkowej. Pisze Alicja Jodko: „Preferujemy w DWF technik\u0119 poklatkow\u0105 i prac\u0119 grupow\u0105 rozumiej\u0105c, \u017ce bezpo\u015bredni kontakt z tworzywem i wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie bez rywalizacji s\u0105 przyjemno\u015bciami, kt\u00f3rych wsp\u00f3\u0142czesne dzieci zaznaj\u0105 w coraz mniejszym stopniu”. Oj, tak, tak… A jak to jest tw\u00f3rcze zaj\u0119cie, mo\u017cna by\u0142o oceni\u0107 ogl\u0105daj\u0105c te filmy. Ile\u017c dzieciaki maj\u0105 wyobra\u017ani i gdzie si\u0119 to p\u00f3\u017aniej gubi…<\/p>\n Do ka\u017cdego z film\u00f3w m\u0142odzi (w tym studenci) kompozytorzy wroc\u0142awscy dorobili muzyk\u0119. Najdojrzalsza i najbardziej zwi\u0105zana z filmem by\u0142a muzyka Cezarego Duchnowskiego, ale og\u00f3lnie po\u0142\u0105czenie by\u0142o wi\u0119cej ni\u017c udane, bo i muzyka wydoby\u0142a z filmu r\u00f3\u017cne aspekty, kt\u00f3rych mo\u017ce bez niej by si\u0119 nie zauwa\u017cy\u0142o. Tw\u00f3rcy DWF o tym pami\u0119taj\u0105 i to ju\u017c nie pierwszy raz, kiedy pod filmy swoich podopiecznych podk\u0142adaj\u0105 muzyk\u0119 – najcz\u0119\u015bciej zajmowa\u0142 si\u0119 tym zesp\u00f3\u0142 Ma\u0142e Instrumenty.<\/p>\n Wspania\u0142a to jest sprawa i jak\u017ce rozwijaj\u0105ca. Taki rozw\u00f3j przyda\u0142by si\u0119 ka\u017cdemu dziecku, niekoniecznie temu, kt\u00f3re \u015bwiadomie chce zosta\u0107 w przysz\u0142o\u015bci artyst\u0105. Nie musi. To mu dobrze zrobi na rozw\u00f3j og\u00f3lny.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wpad\u0142am tu jak po ogie\u0144 na zaledwie dwa z dziewi\u0119ciu dni sk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 na tegoroczn\u0105, sz\u00f3st\u0105 edycj\u0119 festiwalu Musica Electronica Nova. Trudno powiedzie\u0107, \u017ce b\u0119d\u0119 mia\u0142a jaki\u015b obraz tego festiwalu, ale zawsze co\u015b.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4967"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4967"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4967\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4970,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4967\/revisions\/4970"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4967"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4967"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4967"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}