Genialne debiutanckie dzie\u0142o 26-letniego\u00a0 Siergieja Eisensteina z 1924 r. znakomicie zilustrowane d\u017awi\u0119kowo przez 25-letniego Pierre’a Jodlowskiego by\u0142o jedynym punktem dzisiejszego programu – i s\u0142usznie, bo nic wi\u0119cej si\u0119 nie da ani przedtem, ani potem.<\/p>\n
<\/p>\n
Cztery lata temu Pierre by\u0142 kompozytorem-rezydentem festiwalu Musica Electronica Nova. Od tej pory jego zwi\u0105zki z Polsk\u0105 si\u0119 pog\u0142\u0119bi\u0142y, nie tylko z powodu korzeni, ale i z innych prywatnych przyczyn, wi\u0119c jest jedn\u0105 nog\u0105 we Francji, jedn\u0105 we Wroc\u0142awiu – mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce ju\u017c troch\u0119 „nasz”.<\/p>\n
Bardzo te\u017c pomaga przy festiwalu w tym roku, b\u0119d\u0105c konsultantem programowym i czuwaj\u0105c nad projekcjami, np. nad wczorajsz\u0105. Dzi\u015b przedstawi\u0142 si\u0119 sam. Najpierw, po po\u0142udniu w kawiarni Cocofli (gdzie w ci\u0105gu roku, jak mi powiedzia\u0142a ew_ka<\/strong>, odbywaj\u0105 si\u0119 co jaki\u015b czas spotkania z kompozytorami zwi\u0105zanymi z Wroc\u0142awiem, organizowane przez tutejszy oddzia\u0142 Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich), opowiedzia\u0142 o pracy nad tym szczeg\u00f3lnym przedsi\u0119wzi\u0119ciem.<\/p>\n Pierre otrzyma\u0142 to zam\u00f3wienie od Cin\u00e9math\u00e8que de Toulouse pi\u0119tna\u015bcie lat temu, kiedy mia\u0142 zaledwie 25 lat. Wyzwanie by\u0142o ogromne – jak ogromne, zda\u0142 sobie w pe\u0142ni spraw\u0119 dopiero podczas pracy, kt\u00f3ra trwa\u0142a w sumie dwa lata – ale stwierdzi\u0142, \u017ce skoro Eisenstein m\u00f3g\u0142 stworzy\u0107 co\u015b takiego w wieku 26 lat, to czemu on nie mia\u0142by si\u0119 z tym dzie\u0142em spr\u00f3bowa\u0107. Jest to film propagandowy, ale niezwyk\u0142y artystycznie, ju\u017c ukazuj\u0105cy najlepsze cechy eisensteinowskiego stylu i monta\u017cu. Opowiada o krwawo st\u0142umionym buncie robotnik\u00f3w z 1905 r. Robota kompozytora by\u0142a \u017cmudna. Na nagrania terenowe pojecha\u0142 do fabryki pod Marsyli\u0105. S\u0105 tam te\u017c d\u017awi\u0119ki elektroniczne i instrumentalne przetworzone. Obr\u00f3bka i monta\u017c – to by\u0142o najbardziej z\u0142o\u017cone. Jako \u017ce nie jest to sensu stricto \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa filmu, Pierre musi za ka\u017cdym razem kontrolowa\u0107 projekcj\u0119 d\u017awi\u0119ku.<\/span><\/p>\n Punktem wyj\u015bcia by\u0142o dla niego zdanie sobie sprawy, \u017ce film sam w sobie – mimo i\u017c niemy – zawiera muzyk\u0119, rytm, plastyczn\u0105 ekspresj\u0119. Powiem wi\u0119cej: ten film, cho\u0107 niemy, krzyczy. Ale, jak s\u0142usznie za\u0142o\u017cy\u0142 kompozytor (mimo i\u017c jest autorem licznych instalacji i projekt\u00f3w z udzia\u0142em wideo, zawsze podkre\u015bla, \u017ce jest kompozytorem, muzykiem, i to muzyka jest dla niego najwa\u017cniejsza), dos\u0142owne ilustrowanie by\u0142oby bana\u0142em. Z jednej strony chcia\u0142 pokaza\u0107 swoj\u0105 samodzielno\u015b\u0107, ale te\u017c z drugiej strony nie chcia\u0142 zdominowa\u0107 Eisensteina. Opowiedzia\u0142 o paru zastosowanych przez siebie chwytach, np. o antycypacji – d\u017awi\u0119k (np. zegara czy syreny fabrycznej, imitowanej zreszt\u0105 przez przetworzone d\u017awi\u0119ki puzonu) pojawia si\u0119 wcze\u015bniej ni\u017c obraz. Albo o pod\u0142o\u017ceniu odpowiedniego d\u017awi\u0119ku tylko pod jeden gest – pod kolejne takie same ju\u017c nie ma potrzeby. W ko\u0144cu \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa si\u0119 usamodzielnia, a w ostatnich scenach rzezi ju\u017c przedstawia w\u0142asn\u0105 rze\u017a, na swojej p\u0142aszczy\u017anie. Ten d\u017awi\u0119k te\u017c krzyczy. Cho\u0107 w wielu miejscach jest dyskretny. Tutaj<\/a> malutka pr\u00f3bka. Tutaj<\/a> – niestety tylko dla frankofon\u00f3w – Pierre m\u00f3wi troch\u0119 o dziele. Ca\u0142y Strajk<\/em> mo\u017cna te\u017c obejrze\u0107 tutaj<\/a>, ale z inn\u0105 muzyk\u0105. Jednak my\u015bl\u0119, \u017ce nawet z wy\u0142\u0105czonym d\u017awi\u0119kiem robi wra\u017cenie. Siedzia\u0142y\u015bmy z ew_k\u0105<\/strong> co jaki\u015b czas u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 na r\u00f3\u017cne propagandowe chwyty, ale jednak wbite w fotele.<\/p>\n Niestety moja kr\u00f3tka obecno\u015b\u0107 na tym festiwalu dobieg\u0142a ko\u0144ca, rano ruszam do Katowic. B\u0119d\u0105cym we Wroc\u0142awiu polecam dalsze imprezy MEN, zw\u0142aszcza pokazy filmowe – awangard\u0119 francusk\u0105 animowan\u0105 z lat 60., ilustrowan\u0105 muzyk\u0105 z pami\u0119tnego studia Groupe de Recherches Musicales, we czwartek filmy ze wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 muzyk\u0105 polsk\u0105 – dwa teledyski do utwor\u00f3w Katarzyny G\u0142owickiej i Artura Zagajewskiego oraz film 15 stron \u015bwiata<\/em> z muzyk\u0105 Eugeniusza Rudnika, w pi\u0105tek Chronopolis<\/em> Piotra Kamlera z muzyk\u0105 Luca Ferrariego (Piotr Kamler<\/a>, kt\u00f3ry b\u0119dzie na pokazie osobi\u015bcie, to fascynuj\u0105ca posta\u0107 zbyt s\u0142abo znana w jego rodzinnej Polsce), wreszcie w sobot\u0119, na zako\u0144czenie, pokaz s\u0142ynnego Cz\u0142owieka z kamer\u0105<\/em> Dzigi Wiertowa z muzyk\u0105 klasyka muzyki konkretnej, Pierre’a Henry’ego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Genialne debiutanckie dzie\u0142o 26-letniego\u00a0 Siergieja Eisensteina z 1924 r. znakomicie zilustrowane d\u017awi\u0119kowo przez 25-letniego Pierre’a Jodlowskiego by\u0142o jedynym punktem dzisiejszego programu – i s\u0142usznie, bo nic wi\u0119cej si\u0119 nie da ani przedtem, ani potem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4971"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4971"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4971\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4974,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4971\/revisions\/4974"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4971"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4971"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4971"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n<\/span><\/p>\n