Sudden Rain<\/em> Aleksandra Nowaka, m\u0142odego zdolnego kompozytora z Katowic. Ale o ile utw\u00f3r Nowaka jest „o czym\u015b”, to utw\u00f3r Zubel jest niemal ca\u0142kowit\u0105 abstrakcj\u0105 i to si\u0119 okaza\u0142o dla re\u017cyserki trudne, o czym sama wcze\u015bniej m\u00f3wi\u0142a.\u00a0Spr\u00f3bowa\u0142a wi\u0119c stworzy\u0107 wsp\u00f3lny mianownik.<\/p>\nTre\u015bci\u0105 utworu Nowaka jest brak porozumienia mi\u0119dzy d\u0142ugoletnim – pozornie dobrym – ma\u0142\u017ce\u0144stwem. Utw\u00f3r Zubel ma tylko jedn\u0105 bohaterk\u0119, gran\u0105 (i \u015bpiewan\u0105!) oczywi\u015bcie przez sam\u0105 kompozytork\u0119; ona z kolei, przemawiaj\u0105c niezrozumia\u0142ym j\u0119zykiem, nie jest w stanie porozumie\u0107 si\u0119 ze \u015bwiatem. Kleczewska przebra\u0142a wszystkich w ciuchy i peruki w stylistyce prze\u0142omu lat 50. i 60. W pierwszej cz\u0119\u015bci, czyli Sudden Rain<\/em>, sceneria przedstawia si\u0119 jak na kinderbalu, we wn\u0119trzu r\u00f3wnie obciachowym jak ubrania. Z szampanem, konfetti i fruwaj\u0105cymi balonikami\u00a0\u015bwi\u0119ci si\u0119 tu rocznic\u0119 \u015blubu g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w; go\u015bcie to ch\u00f3r. Tyle si\u0119 dzieje na scenie, \u017ce czasem trudno si\u0119 przez to przebi\u0107 do g\u0142\u00f3wnego w\u0105tku akcji. Ale para g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w zwraca uwag\u0119 znakomitym \u015bpiewem (m\u0142odzi, nieznani mi wcze\u015bniej soli\u015bci: Ingrida Gapova i Tomasz Piluchowski), ruchem scenicznym za\u015b zajmuje si\u0119 Miko\u0142aj Miko\u0142ajczyk. On tak\u017ce opracowa\u0142 choreografi\u0119 kilkorga tancerzy towarzysz\u0105cych bohaterce Between<\/em>; autorka scenografii i kostium\u00f3w Katarzyna Borkowska ubra\u0142a ich, \u0142\u0105cznie z Agat\u0105 Zubel, w te same stroje, kt\u00f3re w Sudden Rain<\/em> nosz\u0105 g\u0142\u00f3wni bohaterowie.<\/p>\nMuzycznie to dwa zupe\u0142nie odmienne \u015bwiaty. Muzyka Nowaka nie jest nowatorska, obraca si\u0119 wok\u00f3\u0142 paru znanych konwencji, ale jest napisana zgrabnie, wartko si\u0119 toczy. \u015arodki tradycyjne – soli\u015bci, ch\u00f3r i orkiestra (prowadzona przez Marka Mosia). Muzyka Zubel za\u015b – to wy\u0142\u0105cznie g\u0142os i elektronika (na laptopie dzia\u0142a\u0142 partner Agaty z duetu ElettroVoce – Cezary Duchnowski), ale spot\u0119gowane, nawarstwione, niepokoj\u0105ce, pot\u0119\u017cniejsze ni\u017c orkiestra. Troch\u0119 przyd\u0142ugie, ale wci\u0105gaj\u0105ce.<\/p>\n
Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce mia\u0142abym potrzeb\u0119 wys\u0142uchania utworu Nowaka bez warstwy wizualnej – troch\u0119 mi jednak przeszkadza\u0142a. W przypadku Zubel nie k\u0142\u00f3ci\u0142a mi si\u0119 do tego stopnia, a par\u0119 moment\u00f3w z u\u017cyciem kamery (nie b\u0119d\u0119 opowiada\u0107, bo mo\u017ce jeszcze kto\u015b p\u00f3jdzie) nawet mi si\u0119 podoba\u0142o. W ka\u017cdym razie dobrze, \u017ce ten spektakl jest. I tu od razu dodam, \u017ce niestety ostatnia z zak\u0142adanych na ten sezon premier cyklu Terytoria, czyli prawykonanie Qudsja Zaher<\/em> Paw\u0142a Szyma\u0144skiego, zosta\u0142a przesuni\u0119ta a\u017c o dwa lata. Jakie\u015b fatum nad ni\u0105 wisi…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Ostatnia w tym sezonie premiera w ramach cyklu Terytoria w Operze Narodowej – udana. Mo\u017ce nie ca\u0142kiem ol\u015bniewaj\u0105ca, ale warto j\u0105 zobaczy\u0107,\u00a0a zw\u0142aszcza\u00a0jej pos\u0142ucha\u0107. M\u0142odzi kompozytorzy – Aleksander Nowak w pierwszej cz\u0119\u015bci i Agata Zubel w drugiej – stworzyli naprawd\u0119 kawa\u0142 muzyki. Tego wieczoru debiutowa\u0142a w teatrze muzycznym Maja Kleczewska – tutaj jest z ni\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/499"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=499"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/499\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=499"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=499"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=499"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}