W tych samych czasach, kiedy powstawa\u0142 pierwszy polski teatr publiczny – Teatr Narodowy, czyli w Polsce kr\u00f3la Stasia dos\u0142ownie w ostatnich latach przed pierwszym rozbiorem, w latach 1765-66, przebywa\u0142 w Warszawie legendarny uwodziciel. Chcia\u0142 si\u0119 tu zaczepi\u0107, ale nie wysz\u0142o. I o tym Polski Balet Narodowy stworzy\u0142 spektakl.<\/p>\n
<\/p>\n
Tw\u00f3rc\u0105 libretta, opartego na faktach znanych z pami\u0119tnik\u00f3w Casanovy, ale potraktowanych do\u015b\u0107 lu\u017ano, by\u0142 Pawe\u0142 Chynowski, wybitny znawca baletu i swego czasu kierownik literacki TWON. To ju\u017c pi\u0105te bodaj jego libretto baletowe. Zrobione zgrabnie, cho\u0107 par\u0119 zastrze\u017ce\u0144 mo\u017cna wysun\u0105\u0107. Bardzo odpowiednio by\u0142a dobrana muzyka – co prawda Mozart w czasie pobytu Casanovy w Warszawie mia\u0142 9 lat, ale ograniczono si\u0119 w wi\u0119kszo\u015bci do kompozycji m\u0142odzie\u0144czych, powsta\u0142ych kilka lat p\u00f3\u017aniej (z wyj\u0105tkiem granej na ko\u0144cu s\u0142ynnej wolnej cz\u0119\u015bci Koncertu fortepianowego C-dur<\/em> KV 467) – m.in. Mitridate re di Ponto<\/em>, Il re pastore<\/em>, Lucio Silla<\/em>, Betulia liberata<\/em>. S\u0105 te\u017c utwory taneczne z za\u0142o\u017cenia: ta\u0144ce niemieckie i fragmenty Les petits riens<\/em>. Z p\u00f3\u017aniejszych jest te\u017c Maurerische Trauermusik<\/em>, czyli maso\u0144ska muzyka \u017ca\u0142obna – ilustruje scen\u0119 spotkania w lo\u017cy maso\u0144skiej. Muzyka og\u00f3lnie nie brzmi najlepiej, bo z kana\u0142u, zdarzaj\u0105 si\u0119 te\u017c kiksy waltorni – jednak w sumie zwraca\u0142o si\u0119 raczej uwag\u0119 na stron\u0119 wizualn\u0105.<\/p>\n Temat wizyty Casanovy w Warszawie by\u0142 szczeg\u00f3lnie wdzi\u0119czny dla baletu, poniewa\u017c w\u0142a\u015bnie z baletem zadawa\u0142 si\u0119 on przede wszystkim, uwodz\u0105c po drodze kolejne primadonny. Ko\u0144czy si\u0119 to pojedynkiem z ksi\u0119ciem Branickim, w kt\u00f3rym obaj zostaj\u0105 ranni, a Casanova l\u0105duje w klasztorze, gdzie niekt\u00f3re siostrzyczki tak\u017ce ulegaj\u0105 jego urokowi. W tym punkcie jest nie\u015bcis\u0142o\u015b\u0107, poniewa\u017c rzeczywi\u015bcie pojedynek mia\u0142 miejsce i Casanova trafi\u0142 po nim do klasztoru, ale nie \u017ce\u0144skiego. Po tym epizodzie musia\u0142 opu\u015bci\u0107 Warszaw\u0119.<\/p>\n Sceny rywalizacji tancerek s\u0105 bardzo wdzi\u0119czne do zilustrowania w balecie. Szczeg\u00f3lnie dwie solistki si\u0119 wybija\u0142y: Aleksandra Liashenko (niestety ta najlepsza chyba tancerka naszego zespo\u0142u opuszcza go z ko\u0144cem sezonu i przenosi si\u0119 do Niemiec) i Yuka Ebihara. A w roli tytu\u0142owej bryluje przystojny Vladimir Yaroshenko. Z m\u0119skiej strony te\u017c ma wielu godnych partner\u00f3w. A uzupe\u0142nieniem tancerzy jest \u015bpiewaczka – Joanna Wo\u015b, kt\u00f3ra wykonuje arie akurat w momentach kolejnych podboj\u00f3w Casanovy.<\/p>\n Spektakl jest elegancki r\u00f3wnie\u017c w warstwie scenograficznej i kostiumowej, kt\u00f3r\u0105 stworzy\u0142 W\u0142och – jak sam m\u00f3wi, wenecki krajan Casanovy – Gianni Quaranta,scenograf nie tylko teatralny, ale i filmowy – laureat Oscara za Pok\u00f3j z widokiem<\/em> i Cezara za Farinellego<\/em>. Dekoracje maj\u0105 du\u017cy wdzi\u0119k, s\u0105 zrobione z prawdziwym gustem i wywo\u0142uj\u0105 brawa na widowni.<\/p>\n Mi\u0142y i bezproblemowy wiecz\u00f3r.<\/p>\n PS. Og\u0142oszenie programu na nast\u0119pny sezon TWON ma si\u0119 odby\u0107 8 czerwca. Na razie dyrektor Waldemar D\u0105browski rzuci\u0142 tylko jesienn\u0105 premier\u0105 Strasznego dworu<\/em> w re\u017cyserii Davida Pountneya. Sk\u0105din\u0105d s\u0142ysz\u0119, \u017ce rzecz ma si\u0119 rozgrywa\u0107 w latach 20. Hmm… ciekawostka.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W tych samych czasach, kiedy powstawa\u0142 pierwszy polski teatr publiczny – Teatr Narodowy, czyli w Polsce kr\u00f3la Stasia dos\u0142ownie w ostatnich latach przed pierwszym rozbiorem, w latach 1765-66, przebywa\u0142 w Warszawie legendarny uwodziciel. Chcia\u0142 si\u0119 tu zaczepi\u0107, ale nie wysz\u0142o. I o tym Polski Balet Narodowy stworzy\u0142 spektakl.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4990"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4990"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4990\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4992,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4990\/revisions\/4992"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4990"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4990"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4990"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}