{"id":50,"date":"2007-10-07T00:56:08","date_gmt":"2007-10-06T22:56:08","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=50"},"modified":"2007-10-07T00:56:08","modified_gmt":"2007-10-06T22:56:08","slug":"przyszlosciowe-nuty-wierchowe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2007\/10\/07\/przyszlosciowe-nuty-wierchowe\/","title":{"rendered":"Przysz\u0142o\u015bciowe nuty wierchowe"},"content":{"rendered":"

Przez ca\u0142y ten tydzie\u0144 chodz\u0119 wieczorami na Muzyczny Festiwal Polskiego Radia, po\u015bwi\u0119cony w tym roku – jak\u017ce by inaczej – tw\u00f3rcy Kr\u00f3la Rogera<\/em>. Has\u0142o „Szymanowskiego \u015bwiaty dalekie i bliskie” jest ide\u0105 do\u015b\u0107 pojemn\u0105 i mo\u017ce oznacza\u0107 umieszczanie jego muzyki w r\u00f3\u017cnych kontekstach. A \u017ce Szymanowski, jak ju\u017c kiedy\u015b wspominali\u015bmy przy innej okazji, tak\u017ce nale\u017ca\u0142 do tych, kt\u00f3rzy zmieniali w \u017cyciu diametralnie styl, i to par\u0119 razy – kontekst\u00f3w takich jest wiele.<\/p>\n

Jest ten wczesny Szymanowski, p\u00f3\u017anoneoromantyczny w fortepianowych Preludiach<\/em> op. 1, jest ten zapatrzony bez reszty w Richarda Straussa, jak w Uwerturze koncertowej<\/em>, jest potem\u00a0nawr\u00f3cony z wp\u0142yw\u00f3w niemieckich na francuski impresjonizm, ale jednocze\u015bnie wzbogacony zupe\u0142nie indywidualne poprzez egzotyczne podr\u00f3\u017ce. Ten w\u0142a\u015bnie okres, barwny i ol\u015bniewaj\u0105cy, fascynuje ostatnio najbardziej odkrywaj\u0105cych go muzyk\u00f3w i s\u0142uchaczy na Zachodzie. I jest w ko\u0144cu ten Szymanowski, kt\u00f3rego przez lata znali\u015bmy tu najlepiej, ale te\u017c nie do tego stopnia, jak by na to zas\u0142ugiwa\u0142 – ten z czas\u00f3w mieszkania w Atmie. Tego\u00a0chyba jeszcze w \u015bwiecie do ko\u0144ca nie odkryto.<\/p>\n

My na ten okres patrzymy mo\u017ce za bardzo poprzez pryzmat Harnasi\u00f3w<\/em>, baletu, kt\u00f3ry cho\u0107 jest kolorowym i b\u0142yskotliwym freskiem, ale jednak troch\u0119 na szkle malowanym, z dos\u0142ownymi cytatami g\u00f3ralskich pie\u015bni. Szymanowski si\u0119 z tym dzie\u0142em mocowa\u0142, traktowa\u0142 je chwilami jako cha\u0142tur\u0119 pisan\u0105 dla chleba, ale jednak w\u0142o\u017cy\u0142 tam kawa\u0142 siebie, nawet z innych utwor\u00f3w\u00a0– jest tam nawet temat fugi z ostatniej cz\u0119\u015bci przepi\u0119knego II Kwartetu smyczkowego<\/em>.<\/p>\n

Ale ciekawsze\u00a0jest w\u0142a\u015bnie, jak przesi\u0105kni\u0119cie g\u00f3ralsk\u0105 muzyk\u0105\u00a0widoczne jest,\u00a0pozornie ca\u0142kiem bez powodu, w\u00a0takich utworach jak wspomniany kwartet, II Koncert skrzypcowy<\/em>, IV Symfonia „Koncertuj\u0105ca”, Stabat Mater,<\/em>\u00a0czy zw\u0142aszcza formy, kt\u00f3re z g\u00f3ralsk\u0105 tre\u015bci\u0105 s\u0105 wr\u0119cz sprzeczne, jak Mazurki <\/em>i Pie\u015bni kurpiowskie<\/em>. Te ostatnie opieraj\u0105 si\u0119 na autentycznych kurpiowskich melodiach, ale harmonizowane s\u0105 cz\u0119sto w skali g\u00f3ralskiej.<\/p>\n

I co ciekawe? Kiedy poproszono m\u0142odych artyst\u00f3w o osobiste, tw\u00f3rcze\u00a0odniesienie si\u0119 do muzyki Szymanowskiego – a wyb\u00f3r pad\u0142 na zespo\u0142y ElettroVoce i Kwadrofonik – oba wzi\u0119\u0142y na warsztat w\u0142a\u015bnie utwory z tego czasu. Przed paroma godzinami wr\u00f3ci\u0142am z tego bardzo wdzi\u0119cznego\u00a0koncertu. ElettroVoce<\/a> – to Agata Zubel (\u015bpiew) i Cezary Duchnowski (komputer, fortepian i inne klawiszowce), oboje s\u0105 tak\u017ce kompozytorami i grywaj\u0105 muzyk\u0119 w\u0142asn\u0105 i koleg\u00f3w. Kwadrofonik to zesp\u00f3\u0142 powsta\u0142y z dw\u00f3ch duet\u00f3w: Lutos\u0142awski Piano Duo i perkusyjnego Hob Beats Duo; zacz\u0119li wsp\u00f3\u0142prac\u0119 od klasycznej ju\u017c Sonaty na dwa fortepiany i perkusj\u0119<\/em> Bart\u00f3ka i Makrokosmosu<\/em> Crumba, potem zaj\u0119li si\u0119 w\u0142asnymi opracowaniami melodii ludowych i za to dostali Grand Prix na festiwalu Nowa Tradycja – mo\u017cna tej ich produkcji pos\u0142ucha\u0107 tu<\/a>, tu<\/a>\u00a0i tu<\/a>.<\/p>\n

ElettroVoce opracowa\u0142o przepi\u0119knie kilka Pie\u015bni kurpiowskich<\/em> – Agata \u015bpiewa\u0142a bia\u0142ym g\u0142osem, prawdziwie folkowo, Czarek czarowa\u0142 u\u017cywaj\u0105c kontrolera do gier komputerowych i wysz\u0142o z tego co\u015b bardzo czystego i jasnego. Kwadrofonik najpierw bawi\u0142 si\u0119 kilkoma Mazurkami<\/em>, robi\u0105c w\u0142asne wariacje na temat raczej ich harmonii ni\u017c rytmu, a potem zagra\u0142 fragmenty w\u0142asnej transkrypcji Harnasi\u00f3w<\/em>.<\/p>\n

Czemu w\u0142a\u015bnie temat g\u00f3ralski okaza\u0142 si\u0119 dla m\u0142odych najbardziej inspiruj\u0105cy? Mo\u017ce dlatego, \u017ce jest jak szeroko otwarte okno; wcze\u015bniejszy Szymanowski w swej intensywno\u015bci bywa duszny. Ludowo\u015b\u0107 przemawia jakby bardziej bezpo\u015brednio do dzisiejszej publiczno\u015bci, tak\u017ce dzi\u0119ki modzie na folk. Cho\u0107 s\u0105 i tacy, kt\u00f3rzy chc\u0105 widzie\u0107 w niej bana\u0142. Ale z drugiej strony czy mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107 wsp\u00f3\u0142czesne inspiracje Pie\u015bni\u0105 o Nocy<\/em> czy Kr\u00f3lem Rogerem<\/em>?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przez ca\u0142y ten tydzie\u0144 chodz\u0119 wieczorami na Muzyczny Festiwal Polskiego Radia, po\u015bwi\u0119cony w tym roku – jak\u017ce by inaczej – tw\u00f3rcy Kr\u00f3la Rogera. Has\u0142o „Szymanowskiego \u015bwiaty dalekie i bliskie” jest ide\u0105 do\u015b\u0107 pojemn\u0105 i mo\u017ce oznacza\u0107 umieszczanie jego muzyki w r\u00f3\u017cnych kontekstach. A \u017ce Szymanowski, jak ju\u017c kiedy\u015b wspominali\u015bmy przy innej okazji, tak\u017ce nale\u017ca\u0142 do […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/50"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=50"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/50\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=50"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=50"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=50"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}