{"id":5008,"date":"2015-06-09T18:29:55","date_gmt":"2015-06-09T16:29:55","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5008"},"modified":"2015-06-09T18:29:55","modified_gmt":"2015-06-09T16:29:55","slug":"od-moniuszki-do-wagnera","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/06\/09\/od-moniuszki-do-wagnera\/","title":{"rendered":"Od Moniuszki do Wagnera"},"content":{"rendered":"

Pierwsz\u0105 w nowym sezonie<\/a> Teatru Wielkiego-Opery Narodowej premier\u0105 b\u0119dzie Straszny dw\u00f3r<\/em> (8 listopada), ostatni\u0105 – Tristan i Izolda<\/em> (12 czerwca).<\/p>\n

<\/p>\n

Dzie\u0142o Moniuszki wyre\u017cyseruje David Pountney – i to chyba dobry pomys\u0142, bo Brytyjczykowi Polska nie jest ca\u0142kiem obca, re\u017cyserowa\u0142 ju\u017c Kr\u00f3la Rogera<\/em> Szymanowskiego oraz Pasa\u017cerk\u0119<\/em> i Portret<\/em> Weinberga. Na Straszny dw\u00f3r<\/em> ma taki pomys\u0142: akcja libretta rozgrywa si\u0119 w czasach, gdy Polska jest wolna, wi\u0119c mo\u017cna j\u0105 przenie\u015b\u0107 do innych czas\u00f3w wolno\u015bci, czyli lat 20.-30., a zabawowa atmosfera tamtych czas\u00f3w (to jego s\u0142owa) b\u0119dzie pasowa\u0107 do weso\u0142ej tre\u015bci opery. Jego wypowied\u017a odtworzon\u0105 na konferencji dyrektor Waldemar D\u0105browski uzupe\u0142ni\u0142 anegdot\u0105, jak to pokaza\u0142 Pountneyowi to dzie\u0142o, a ten spyta\u0142: No dobrze, ale o czym to jest? Miejmy nadziej\u0119, \u017ce troch\u0119 je od tej pory zrozumia\u0142.<\/p>\n

16 stycznia odb\u0119dzie si\u0119 premiera \u0141askawo\u015bci Tytusa<\/em> Mozarta. Nie ma co si\u0119 zastanawia\u0107, dlaczego wyb\u00f3r pad\u0142 na jedn\u0105 z mniej udanych jego oper; wiadomo: co daj\u0105, to si\u0119 bierze. A jest to koprodukcja z La Monnaie (re\u017c. Ivo van Hove) – tam zosta\u0142a wystawiona dwa lata temu, z przeniesieniem oczywi\u015bcie w bardziej wsp\u00f3\u0142czesne czasy, z posmakiem House of Cards<\/em>. Za to zapowiada si\u0119 znakomicie wokalnie: Anna Bonitatibus, Charles Workman, Ewa Vesin, Katarzyna Trylnik, Anna Bernacka. Przynajmniej b\u0119dzie mo\u017cna ucieszy\u0107 si\u0119 g\u0142osami.<\/p>\n

22 marca wejdzie praska Salome w re\u017cyserii Mariusza Treli\u0144skiego, o kt\u00f3rej tu wspominali\u015bmy swego czasu, wrzucaj\u0105c czeskie recenzje; re\u017cyser dopowiedzia\u0142, \u017ce przedstawi\u0142 ten spektakl jako rzecz o dysfunkcyjnej rodzinie, jak w Teoremacie<\/em> Pasoliniego. Zobaczymy; cieszy mnie, \u017ce b\u0119dzie dyrygowa\u0107 Stefan Soltesz; mo\u017ce on i niesympatyczny, jak niekt\u00f3rzy twierdz\u0105, ale bardzo skuteczny. Poprowadzi r\u00f3wnie\u017c Tristana i Izold\u0119, kt\u00f3ry w Warszawie zostanie wystawiony miesi\u0105c po premierze w Baden-Baden i trzy przed Met (ale w tych dw\u00f3ch miejscach zadyryguje Simon Rattle), a w sierpniu za rok pojawi si\u0119 w Pekinie, gdzie z kolei za pulpitem stanie Myung Whun Chung. Z premier operowych wymienione jest tylko jedno w cyklu Terytoria<\/em>: La voix humaine<\/em> Poulenca, tyle \u017ce tajemnic\u0105 jest, kto b\u0119dzie to realizowa\u0142 i wykonywa\u0142 (Treli\u0144ski t\u0142umaczy\u0142, \u017ce byli um\u00f3wieni z re\u017cyserem – nie poda\u0142 nazwiska – kt\u00f3ry jednak, jak si\u0119 okaza\u0142o, ma inne zaj\u0119cia w tym terminie. Mo\u017ce dadz\u0105 to komu\u015b m\u0142odemu.<\/p>\n

Co do baletu, mo\u017cemy si\u0119 spodziewa\u0107 rozwini\u0119cia cyklu szekspirowskiego – o Poskromienie z\u0142o\u015bnicy<\/em> w choreografii Johna Cranko (27 listopada) i Burz\u0119<\/em> (tu ciekawy zestaw muzyczny, od Purcella po Michela van der Aa) zrealizowan\u0105 przez Krzysztofa Pastora w zesz\u0142ym roku w Amsterdamie (warszawska premiera 9 kwietnia). Po tej premierze Polski Balet Narodowy zrealizuje w ko\u0144cu Festiwal Szekspirowski na 400. rocznic\u0119 \u015bmierci dramatopisarza (do\u0142\u0105czy do tych dw\u00f3ch spektakli Romeo i Julia<\/em>, Sen nocy letnie<\/em>j i Hamlet<\/em>).<\/p>\n

Wydarzenia koncertowe: poza jak zwykle bardzo ciekawymi Preludiami premierowymi m.in. jubileusz Jerzego Maksymiuka (trudno uwierzy\u0107 – 80 lat!), Yehudi Menuhina (stulecie urodzin – specjalny koncert Sinfonii Varsovii), Pasji<\/em> Pendereckiego, a tak\u017ce go\u015bcinny wyst\u0119p National Symphony Orchestra z Waszyngtonu pod batut\u0105 Christopha Eschenbacha i z udzia\u0142em wiolonczelisty\u00a0Daniela M\u00fcllera-Schotta<\/span> (19 lutego; Adagio<\/em> Pendereckiego, Koncert<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka, VII Symfonia<\/em> Beethovena). Szalone Dni Muzyki – 25-27 wrze\u015bnia. W maju IX Konkurs Moniuszkowski.<\/span><\/p>\n

Kiedy si\u0119 spojrzy na repertuar, wydaje si\u0119, \u017ce og\u00f3lnie przedstawie\u0144 jest troch\u0119 wi\u0119cej. Z ciekawostek: Powder her face<\/em> wraca na dwa spektakle w pa\u017adzierniku, Jolanta<\/em> z Zamkiem Sinobrodego<\/em> – trzy spektakle w lutym (niestety nadal z Nadj\u0105 Michael; Sinobrody jeszcze nieznany). Z wi\u0119kszych nazwisk pojawia si\u0119 Andrzej Dobber w Aidzie<\/em> i Holendrze<\/em> (w tym ostatnim w roli tytu\u0142owej), pojawia si\u0119 w jednej z obsad Rigoletta<\/em> Aleksandra Kurzak jako Gilda – ciekawe. Zreszt\u0105 obejrzyjcie sami na stronie teatru.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pierwsz\u0105 w nowym sezonie Teatru Wielkiego-Opery Narodowej premier\u0105 b\u0119dzie Straszny dw\u00f3r (8 listopada), ostatni\u0105 – Tristan i Izolda (12 czerwca).<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5008"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5008"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5008\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5009,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5008\/revisions\/5009"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5008"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5008"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5008"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}