{"id":5018,"date":"2015-06-12T00:24:36","date_gmt":"2015-06-11T22:24:36","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5018"},"modified":"2015-06-12T00:24:36","modified_gmt":"2015-06-11T22:24:36","slug":"flamenco-u-mozarta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/06\/12\/flamenco-u-mozarta\/","title":{"rendered":"Flamenco u Mozarta"},"content":{"rendered":"<p>Suknie w grochy i z falbanami, buciki do ta\u0144ca, czerwone kamizelki i ubiory toreadora, czerwie\u0144, czer\u0144 i magenta. Jak Sewilla, to Sewilla! W nowym <em>Weselu Figara<\/em> w Warszawskiej Operze Kameralnej.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>Troch\u0119 bi\u0142y te kolory po oczach, powtarza\u0142y si\u0119 te\u017c w dekoracjach, kt\u00f3re przypomina\u0142y troch\u0119 scenografie telewizyjne lat 70. Ale w sumie mia\u0142o to jaki\u015b sens.<\/p>\n<p>Najwa\u017cniejsza jednak jest w tym wieczorze muzyka &#8211; i trudno si\u0119 dziwi\u0107, duet Mozart-Da Ponte jest jednym z tych, kt\u00f3rzy potrafi\u0105 przy\u0107mi\u0107 reszt\u0119 element\u00f3w spektaklu. Wszystkie gagi, riposty, puenty wywo\u0142ywa\u0142y na widowni salwy \u015bmiechu, jakby s\u0142ysza\u0142a to po raz pierwszy. (Nie wykluczam, \u017ce i tacy byli na sali, cho\u0107 zapewne raczej w mniejszo\u015bci.)<\/p>\n<p>A g\u0142osy by\u0142y w wi\u0119kszo\u015bci znakomicie dobrane. Przede wszystkim dwie g\u0142\u00f3wne panie: Marta Boberska jako Zuzanna i Anna Miko\u0142ajczyk jako Hrabina. Zuzanna ciep\u0142a i dowcipna, Hrabina cierpi\u0105ca i dramatyczna, ale te\u017c maj\u0105ca przeb\u0142yski humoru. One zdominowa\u0142y ca\u0142o\u015b\u0107, wspania\u0142e r\u00f3wnie\u017c aktorsko. Figaro &#8211; Artur Janda mo\u017ce zbyt by\u0142 wystylizowany na po\u015bredni\u0105 posta\u0107 mi\u0119dzy kelnerem a toreadorem, ale g\u0142osowo \u015bwietny, zw\u0142aszcza w arii w ostatnim akcie. Co do Andrzeja Klimczaka jako Hrabiego, tu sprawa jest bardziej z\u0142o\u017cona. Na konferencji wspomina\u0142, \u017ce to by\u0142o dla niego nie\u0142atwe zadanie przestawi\u0107 si\u0119 z Figara. Momentami to w\u0142a\u015bnie rola Hrabiego bardziej pasuje do jego emploi, czyli r\u00f3l zimnych drani. Jednak re\u017cyser Wasyl Wowkun postanowi\u0142, \u017ce Hrabia b\u0119dzie te\u017c amantem, autentycznie podkochuj\u0105cym si\u0119 w Zuzannie. I niestety jako amant Klimczak mniej przekonuje&#8230; My\u015bl\u0119 zreszt\u0105, \u017ce dla mnie to te\u017c mo\u017ce by\u0107 kwestia przyzwyczajenia. Ale aria w III akcie by\u0142a naprawd\u0119 przyzwoita.<\/p>\n<p>Osobny rozdzia\u0142 to Cherubino. W pierwszej obsadzie t\u0119 rol\u0119 za\u015bpiewa\u0142 Jan Jakub Monowid. Widzia\u0142am, \u017ce bardzo si\u0119 podoba\u0142, ja jednak mia\u0142am troch\u0119 mieszane odczucia &#8211; zbyt falsetowo \u015bpiewa\u0142, co by\u0142o r\u00f3wnie nienaturalne jak g\u0142os kobiecy. G\u0142os ch\u0142opaczka przed mutacj\u0105 raczej nie przypomina falsetu. Za to jako posta\u0107 robi bardziej naturalne wra\u017cenie, co jest oczywiste, bo gdy przebiera si\u0119 za dziewczyn\u0119, to jest ch\u0142opakiem przebranym za dziewczyn\u0119, a nie dziewczyn\u0105 w roli ch\u0142opaka przebran\u0105 za dziewczyn\u0119&#8230;<\/p>\n<p>Zbigniew Graca prowadz\u0105c ca\u0142o\u015b\u0107 stara si\u0119 s\u0142ucha\u0107 \u015bpiewak\u00f3w, cho\u0107 by\u0142y miejsca, gdzie si\u0119 mocno rozje\u017cd\u017ca\u0142o (jest w <em>Weselu<\/em> par\u0119 takich moment\u00f3w, gdzie trzeba szczeg\u00f3lnie pilnowa\u0107 zgrania). Z\u0142\u00f3\u017cmy to jednak na karb premiery. Tak czy owak &#8211; wybra\u0107 si\u0119 warto. Trudno mi oczywi\u015bcie powiedzie\u0107 co\u015b na temat drugiej obsady.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Suknie w grochy i z falbanami, buciki do ta\u0144ca, czerwone kamizelki i ubiory toreadora, czerwie\u0144, czer\u0144 i magenta. Jak Sewilla, to Sewilla! W nowym Weselu Figara w Warszawskiej Operze Kameralnej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5018"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5018"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5018\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5019,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5018\/revisions\/5019"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5018"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5018"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5018"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}