{"id":5041,"date":"2015-06-22T01:42:32","date_gmt":"2015-06-21T23:42:32","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5041"},"modified":"2015-06-22T11:20:49","modified_gmt":"2015-06-22T09:20:49","slug":"tell-strzela-lud-strzale-nosi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/06\/22\/tell-strzela-lud-strzale-nosi\/","title":{"rendered":"Tell strzela, lud strza\u0142\u0119 nosi"},"content":{"rendered":"

I ju\u017c za nami ostatnia premiera sezonu 2014\/15. Wilhelm Tell<\/em> Rossiniego w re\u017cyserii Davida Pountneya pokazywany ju\u017c by\u0142 w zesz\u0142ym roku w Cardiff, gdzie re\u017cyser jest dyrektorem. To niestety re\u017cyser nier\u00f3wny, a Tell<\/em> moim zdaniem nale\u017cy do tych mniej przekonuj\u0105cych jego realizacji.<\/p>\n

<\/p>\n

Ju\u017c sama uwertura jest wydziwiona i cokolwiek \u0142opatologiczna. Solistka-wiolonczelistka siedzi po\u015brodku sceny i gra, pozosta\u0142e solowe wiolonczele towarzysz\u0105 jej z kana\u0142u. Gdy rozpoczyna si\u0119 druga, burzliwa cz\u0119\u015b\u0107 uwertury, na scen\u0119 wpadaj\u0105 siepacze, zabieraj\u0105 artystce instrument i wybiegaj\u0105 zabieraj\u0105c j\u0105 ze sob\u0105, a tymczasem zapala si\u0119 g\u00f3rne \u015bwiat\u0142o i dostrzegamy rozt\u0142uczony „wrak” wiolonczeli wisz\u0105cy wysoko w powietrzu, na tle abstrakcyjnego lodowcowego pejza\u017cu wymalowanego na gigantycznej planszy z rusztowaniami z ty\u0142u.<\/p>\n

To jeszcze nic, bo zaraz potem jest co\u015b strasznego. Na dole siedzi Wilhelm Tell z rodzin\u0105, na g\u00f3rze owej planszy pojawia si\u0119 Rybak i… mia\u0142am chwil\u0119, kiedy chcia\u0142am po prostu wyj\u015b\u0107. Na szcz\u0119\u015bcie solista ten (nazwisko zmilczmy) wi\u0119cej ju\u017c si\u0119 nie pojawi\u0142. Nie wiem, dlaczego robi\u0107 krzywd\u0119 \u015bpiewakom, zw\u0142aszcza m\u0142odym, obsadzaj\u0105c ich w rolach, kt\u00f3rym nie s\u0105 w stanie sprosta\u0107.<\/p>\n

Dalsze role ju\u017c by\u0142y jednak lepsze. Tytu\u0142owy bohater (w tej roli m\u0142ody W\u0119gier\u00a0K\u00e1roly\u00a0Szemer\u00e9dy<\/span>) rozkr\u0119ca\u0142 si\u0119 stopniowo, podobnie zreszt\u0105 jak sama posta\u0107, kt\u00f3ra tak naprawd\u0119 na pierwszy plan wychodzi dopiero w III akcie. Stara\u0142a si\u0119 Bernadetta Grabias jako jego \u017cona Hedwige, ale – przyzwyczajona do mniejszej sceny (jest solistk\u0105 Teatru Wielkiego w \u0141odzi) – na wi\u0119kszej niestety zbyt naciska\u0142a, co mia\u0142o nienajlepszy wp\u0142yw na barw\u0119 g\u0142osu. Katarzyna Trylnik jako Jemmy, syn Tella, zuchowato odgrywa\u0142a swoj\u0105 rol\u0119. Z g\u0142os\u00f3w damskich najbardziej interesuj\u0105ca by\u0142a Matylda – Anna Jeru\u0107-Kope\u0107, kt\u00f3ra karier\u0119 rozpocz\u0119\u0142a za granic\u0105, wi\u0119c w Polsce jest ma\u0142o znana; barw\u0119 g\u0142osu ma naprawd\u0119 \u0142adn\u0105, czasem jednak szwankowa\u0142a technika – ozdobniki i biegniki nie zawsze by\u0142y wyraziste.<\/p>\n

Panowie w sumie byli ciekawsi. Korea\u0144czyk Yosep Kang (Arnold) ma charakterystyczn\u0105 dla azjatyckich tenor\u00f3w jasn\u0105 barw\u0119; bez problem\u00f3w wyci\u0105ga\u0142 wysokie c i okolice. Trudny do rozpoznania by\u0142 Wojtek Gierlach, kt\u00f3ry jako z\u0142y Gesler zosta\u0142 ubrany w zbroj\u0119, posadzony na w\u00f3zek inwalidzki i zrobiony na \u0142yso (\u0142ysk\u0105, nie ogoleniem, ale br\u00f3dk\u0119 musia\u0142 ogoli\u0107) a la Blofeld z Jamesa Bonda<\/em>, znakomicie jednak si\u0119 sprawdza\u0142 w roli psychopatycznego tyrana. Najbardziej zaskakuj\u0105ca by\u0142a niewielka rola Leutholda: gdy wpad\u0142 na scen\u0119, nagle pojawi\u0142a si\u0119 zupe\u0142nie nowa jako\u015b\u0107, klasa dla siebie, i pod wzgl\u0119dem aktorstwa, i g\u0142osu. Kto to by\u0142? Adam Kruszewski.<\/p>\n

Szczeg\u00f3lne uznanie nale\u017cy si\u0119 ch\u00f3rowi przygotowanemu przez Bogdana Gol\u0119 – mia\u0142 bardzo du\u017co roboty, bo przecie\u017c ciemi\u0119\u017cony lud szwajcarski jest jednym z bohater\u00f3w tej opery. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 elementem by\u0142y te\u017c ta\u0144ce zaprojektowane przez Ira\u0144czyka Amira Hosseinpoura – bardzo charakterystyczne, troch\u0119 pantomimiczne, sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 jakby z g\u0119stego ci\u0105gu tik\u00f3w nerwowych – takie na mnie wywar\u0142y wra\u017cenie, cho\u0107 doceniam ich oryginalno\u015b\u0107 (mo\u017ce by\u0142 tam pewien wp\u0142yw Kyliana).<\/p>\n

Do czego nawi\u0105zuj\u0119 w tytule? Oczywi\u015bcie do najs\u0142ynniejszej sceny, kiedy Tell strzela do jab\u0142ka na g\u0142owie syna. Odbywa si\u0119 to w ten spos\u00f3b, \u017ce pomi\u0119dzy nimi, za wielkim sto\u0142em, gromadzi si\u0119 szereg ich pobratymc\u00f3w, podaj\u0105cych sobie powoli strza\u0142\u0119 z r\u0105k do r\u0105k, wreszcie kto\u015b zdejmuje jab\u0142ko z g\u0142owy ch\u0142opaka i wbija w nie strza\u0142\u0119. Oczywi\u015bcie zrozumia\u0142e, \u017ce chodzi o wsparcie moralne, jakie Tell otrzymuje od swoich, ale do\u015b\u0107 to dziwaczne. I to tylko jedna z wielu dziwaczno\u015bci tego spektaklu. Co za\u015b do strony muzycznej, Andriej Jurkewycz mnie nie zachwyci\u0142 – jego Rossini by\u0142 ci\u0119\u017cki jak Czajkowski. Fakt, nie jest to opera buffa, ale mimo to polotu nie powinno jej brakowa\u0107.<\/p>\n

W sumie jednak to dobrze, \u017ce Tella<\/em> w Warszawie wystawiono (pono\u0107 po raz pierwszy od ponad stu lat), cho\u0107by z powodu samej zawarto\u015bci muzycznej – obok chwyt\u00f3w znanych nam z innych dzie\u0142 Rossiniego mamy i nowe, ciekawe, kt\u00f3rych kompozytorowi ju\u017c p\u00f3\u017aniej nie chcia\u0142o si\u0119 niestety rozwija\u0107; wiele tu te\u017c nawi\u0105za\u0144 do melodii szwajcarskich. A emocje s\u0105 naprawd\u0119 intensywne. Mo\u017cemy wreszcie doceni\u0107 warto\u015b\u0107 tego dzie\u0142a na \u017cywo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

I ju\u017c za nami ostatnia premiera sezonu 2014\/15. Wilhelm Tell Rossiniego w re\u017cyserii Davida Pountneya pokazywany ju\u017c by\u0142 w zesz\u0142ym roku w Cardiff, gdzie re\u017cyser jest dyrektorem. To niestety re\u017cyser nier\u00f3wny, a Tell moim zdaniem nale\u017cy do tych mniej przekonuj\u0105cych jego realizacji.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5041"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5041"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5041\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5045,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5041\/revisions\/5045"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5041"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5041"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5041"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}