{"id":5082,"date":"2015-07-20T23:43:57","date_gmt":"2015-07-20T21:43:57","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5082"},"modified":"2015-07-20T23:43:57","modified_gmt":"2015-07-20T21:43:57","slug":"spozniony-wieczor-francuski","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/07\/20\/spozniony-wieczor-francuski\/","title":{"rendered":"Sp\u00f3\u017aniony wiecz\u00f3r francuski"},"content":{"rendered":"

Po raz drugi pokaza\u0142a si\u0119 dzi\u015b na Ogrodach Muzycznych m\u0142oda portugalska sopranistka Raquel Camarinha<\/a> z pianist\u0105 ameryka\u0144skim Jayem Gottliebem. Trzy lata temu wykonali ca\u0142y cykl Harawi<\/em> Messiaena, tym razem te\u017c zostali przy muzyce francuskiej. Cho\u0107 nie do ko\u0144ca…<\/p>\n

<\/p>\n

Cztery cykle: La bonne chanson<\/em> Gabriela Faur\u00e9 (dziewi\u0119\u0107 pie\u015bni), Quatre po\u00e8mes hindous<\/em> Maurice’a Delage, Ariettes oubli\u00e9es<\/em> Claude’a Debussy’ego i Fian\u00e7ailles pour rire<\/em> Francisa Poulenca. Wszystko za\u015bpiewane pi\u0119knie, z subtelno\u015bci\u0105, wdzi\u0119kiem i intensywno\u015bci\u0105 emocjonaln\u0105, no i znakomit\u0105 francuszczyzn\u0105 – Raquel studiowa\u0142a w Pary\u017cu i tam mieszka. Z tych cykli zna\u0142am oczywi\u015bcie Debussy’ego i Poulenca; tego Faur\u00e9go chyba nie s\u0142ysza\u0142am, a ju\u017c na pewno nie zna\u0142am wcze\u015bniej ani Delage’a w og\u00f3le<\/a>, ani jego utworu – muzyka w sumie ciekawa, bezsprzecznie pod wp\u0142ywem Debussy’ego i Ravela, ale te\u017c o wschodnim posmaku<\/a>. W kontra\u015bcie melancholijnie ironiczny cykl Poulenca<\/a>. Faur\u00e9 i Poulenc byli te\u017c na bis, ale w \u015brodku bis\u00f3w wielka niespodzianka: fado, przy kt\u00f3rym b\u0142yskotliwa sopranistka przedzierzgn\u0119\u0142a si\u0119 w nami\u0119tny alt. Mog\u0142aby by\u0107 zawodow\u0105 \u015bpiewaczk\u0105 fado – robi to absolutnie fachowo.<\/span><\/p>\n

To by\u0142 jednak jej jedyny wypad w stron\u0119 ojczystego kraju, cho\u0107 repertuar Raquel ma rozleg\u0142y – od baroku po Kaij\u0119 Saariaho. Ale francuskie utwory bardzo jej le\u017c\u0105, znakomicie z\u0142apa\u0142a ten specyficzny idiom (tak\u017ce dzi\u0119ki doskona\u0142ej wymowie). Co\u015b jest w muzyce francuskiej specyficznego, czego nie da si\u0119 pomyli\u0107 z \u017cadn\u0105 inn\u0105 stylistyk\u0105. Zygmunt Krauze zapowiadaj\u0105c koncert podzieli\u0142 si\u0119 w\u0142asnym wspomnieniem z czas\u00f3w, kiedy mieszka\u0142 w Pary\u017cu: w pewnym momencie odni\u00f3s\u0142 wra\u017cenie, \u017ce sam zacz\u0105\u0142 komponowa\u0107 „po francusku”. To wynika z melodii j\u0119zyka, z jego charakteru, z estetyki, kt\u00f3ra si\u0119 z tymi cechami wi\u0105\u017ce.<\/p>\n

W ka\u017cdym razie koncert by\u0142 uroczy. I, jak to zwykle na takich koncertach, wype\u0142nione by\u0142o tylko p\u00f3\u0142 namiotu na dziedzi\u0144cu Zamku Kr\u00f3lewskiego. Nie jest to jednak zasad\u0105 na wszystkich koncertach – wczoraj na wyst\u0119pie Motion Trio by\u0142o pono\u0107 du\u017co wi\u0119cej ludzi, mimo i\u017c podczas koncertu rozp\u0119ta\u0142a si\u0119 burza; w niedziel\u0119 za\u015b na projekcji Oniegina<\/em> mimo koszmarnego upa\u0142u namiot by\u0142 prawie pe\u0142en. Wygl\u0105da na to, \u017ce publiczno\u015b\u0107 mniej si\u0119 interesuje recitalami pie\u015bniowymi, nawet je\u015bli te pie\u015bni s\u0105 tak przyjemne.<\/p>\n

W przerwie rozmawia\u0142am z kole\u017cank\u0105, kt\u00f3ra z czas\u00f3w, gdy zajmowa\u0142a si\u0119 \u015bpiewaniem, a by\u0142o to do\u015b\u0107 dawno, pami\u0119ta, \u017ce i wtedy zainteresowanie koncertami pie\u015bniowymi by\u0142o do\u015b\u0107 nik\u0142e. Ja doda\u0142abym te\u017c, \u017ce i zainteresowanie kameralistyk\u0105 jest w Polsce od wielu lat do\u015b\u0107 s\u0142abe. To wielka szkoda, bo to tak wspania\u0142a muzyka i mamy tylu znakomitych wykonawc\u00f3w w tej dziedzinie. \u017beby tu si\u0119 tym zajmowa\u0107, trzeba by\u0107 hobbyst\u0105 albo zni\u017ca\u0107 loty i wykonywa\u0107 muzyk\u0119 „dla ludzi”.<\/p>\n

Dlaczego w\u0142a\u015bciwie tak jest?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Po raz drugi pokaza\u0142a si\u0119 dzi\u015b na Ogrodach Muzycznych m\u0142oda portugalska sopranistka Raquel Camarinha z pianist\u0105 ameryka\u0144skim Jayem Gottliebem. Trzy lata temu wykonali ca\u0142y cykl Harawi Messiaena, tym razem te\u017c zostali przy muzyce francuskiej. Cho\u0107 nie do ko\u0144ca…<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5082"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5082"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5082\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5083,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5082\/revisions\/5083"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5082"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5082"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5082"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}