Wczoraj na Festiwalu Bachowskim – dwa wydarzenia, z kt\u00f3rych jedno w\u0142a\u015bciwie zewn\u0119trzne, poniewa\u017c by\u0142o to tradycyjne ju\u017c nabo\u017ce\u0144stwo kantatowe w Ko\u015bciele Pokoju. Drugie by\u0142o zdarzeniem do\u015b\u0107 szczeg\u00f3lnym.<\/p>\n
<\/p>\n
Bardzo mi si\u0119 podoba tradycja nabo\u017ce\u0144stw kantatowych, prowadzonych przez pastora Ko\u015bcio\u0142a Pokoju (a obecnie ju\u017c tak\u017ce biskupa diecezji wroc\u0142awskiej) Waldemara Pytla. W ksi\u0105\u017cce programowej zapowiedzia\u0142 paroma s\u0142owami, \u017ce w ka\u017cdym z dw\u00f3ch na tym festiwalu odniesie si\u0119 do tekst\u00f3w wykonanych tego dnia kantat Bacha. A kantaty wybra\u0142 Jan Tomasz Adamus, wi\u0119c mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce to on podyktowa\u0142 tematyk\u0119 nabo\u017ce\u0144stw, poniewa\u017c nie by\u0142y to kantaty liturgicznie przypisane danej niedzieli. Pastor w kazaniu usprawiedliwia\u0142 ten wyb\u00f3r (dotycz\u0105cy momentu Zmartwychwstania i spotkania Chrystusa z uczniami) cytuj\u0105c motto tegorocznej edycji festiwalu: Przeciwko dos\u0142owno\u015bci. Mo\u017cna wi\u0119c powiedzie\u0107, \u017ce JTA mia\u0142 ten zaszczyt, by by\u0107 zacytowanym przez samego biskupa z ambony, i to z tak przepi\u0119knej ambony. W zesz\u0142ym roku by\u0142a ona jeszcze w remoncie, teraz l\u015bni nowo\u015bci\u0105, podobnie jak o\u0142tarz. Za to dziwnie w tej chwili wygl\u0105daj\u0105 du\u017ce organy, tzw. romantyczne, poniewa\u017c wyj\u0119to im wszystkie piszcza\u0142ki. Remont ma si\u0119 sko\u0144czy\u0107 w przysz\u0142ym roku i jest nadzieja, \u017ce ju\u017c na przysz\u0142ym festiwalu b\u0119d\u0105 mog\u0142y by\u0107 wykorzystane.<\/p>\n
Tymczasem wykorzystywane wci\u0105\u017c s\u0105 te ma\u0142e, starsze, tzw. o\u0142tarzowe – na nich gra kantor Ko\u015bcio\u0142a Pokoju, a obecnie t\u0119 funkcj\u0119 pe\u0142ni Maciej Bator. Gra\u0142 utwory ma\u0142o znane: na pocz\u0105tek Preambulum<\/em> Heinricha Schneidemanna (ca 1595-1663), a na koniec Psalm I<\/em> Berta Mattera (ur. 1937), towarzyszy\u0142 te\u017c oczywi\u015bcie \u015bpiewowi wiernych, ale za bardzo pop\u0119dzi\u0142, wi\u0119c biedni nie zawsze nad\u0105\u017cali, ale z przyjemno\u015bci\u0105 mo\u017cna stwierdzi\u0107, \u017ce \u015bpiewaj\u0105 czysto.<\/p>\n W centrum jednak by\u0142a ma\u0142o znana, kameralna kantata Bacha Der Friede sei mit dir<\/em><\/a> BWV 158, grana w bardzo kameralnym sk\u0142adzie, z Adamusem przy pozytywie i Sebastianem Szumskim jako solist\u0105; parti\u0119 skrzypiec gra\u0142 koncertmistrz w Pasji Janowej poprzedniego wieczoru i solista wczorajszego wieczornego, ale o nim p\u00f3\u017aniej. Pi\u0119knie te\u017c wykona\u0142 solow\u0105 parti\u0119 w Quadro G-dur<\/em> <\/a>autorstwa Johanna Gottlieba Janitscha<\/a>, kolejnego tw\u00f3rcy urodzonego w \u015awidnicy. Wracaj\u0105c jednak do kazania, pastor zr\u0119cznie po\u0142\u0105czy\u0142 temat zmartwychwstania i… pikniku w kontek\u015bcie sto\u0142u wielkanocnego i w og\u00f3le sto\u0142u, przy kt\u00f3rym ludzie si\u0119 spotykaj\u0105, wsp\u00f3lnego jedzenia i picia s\u0142u\u017c\u0105cego integracji, porozumieniu, podobnie jak wsp\u00f3lne s\u0142uchanie muzyki. Na koniec nabo\u017ce\u0144stwa zach\u0119ci\u0142 publiczno\u015b\u0107 do nagrodzenia artyst\u00f3w oklaskami. Tak, ten ko\u015bci\u00f3\u0142 to rzeczywi\u015bcie jest „matka festiwalu” – w innych takie (i przecie\u017c inna jeszcze, jak np. wystawienie Don Giovanniego<\/em>!) zachowania trudno sobie wyobrazi\u0107. Cho\u0107 si\u0119 zdarzaj\u0105, np. w ko\u015bciele w Po\u017carzyskach, gdzie ksi\u0105dz r\u00f3wnie\u017c dopingowa\u0142 do oklask\u00f3w – ale to nie by\u0142o nabo\u017ce\u0144stwo.<\/p>\n Wieczorem w barokowym ko\u015bciele \u015bw. J\u00f3zefa mia\u0142 miejsce performans. W programie napisano nawet o tym: „dwa\u00a0 sety muzyczne utrzymane w czysto DJ-skiej stylistyce”. Hmmm… gruba przesada i PR. Nie napisa\u0142 chyba tego zdania sam m\u0142ody skrzypek Jorge Jimenez, przynajmniej nie ma go na jego stronie<\/a>. W ka\u017cdym razie to, co zaprezentowa\u0142, to by\u0142o inne spojrzenie na form\u0119 recitalu: r\u00f3\u017cne utwory \u0142\u0105czone ze sob\u0105 bezpo\u015brednio, nieco improwizacyjne ich traktowanie. Cz\u0119\u015bci\u0105 tego w pewnym stopniu teatru muzycznego jest wizerunek artysty: czarne rozpuszczone w\u0142osy, garnitur, ale z czarn\u0105 koszulk\u0105 i na bosaka (a\u017c si\u0119 dziwi\u0142am, czy mu nie za zimno na posadzce ko\u015bcio\u0142a, a upa\u0142 ju\u017c tego dnia si\u0119 sko\u0144czy\u0142). Rozpocz\u0105\u0142 z ty\u0142u ko\u015bcio\u0142a, stopniowo przechodz\u0105c do przodu, ale potem ju\u017c do ko\u0144ca pozosta\u0142 na swoim miejscu. \u00d3w pierwszy „set” sk\u0142ada\u0142 si\u0119 m.in. z Passacaglii<\/em><\/a> Bibera, Ricercada sesta<\/em><\/a> Bassano, Obsesji<\/em> Ysa\u00ffe’a, Sarabandy<\/em> z II Partity<\/em> Bacha, a drugi – z kolejnych fragment\u00f3w tej\u017ce partity przeplecionych w\u0142asnym opracowaniem chora\u0142\u00f3w (przy O grosse Lieb<\/em> z Pasji Janowej<\/em> dyskretnie przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 kwartet solist\u00f3w – ch\u00f3rzyst\u00f3w, kt\u00f3rzy poprzedniego dnia j\u0105 wykonywali), nieoczekiwanie zako\u0144czony Recitativem<\/em> i Scherzem-Capricciem<\/em> Kreislera. Ekspresja artysty robi\u0142a wra\u017cenie, a utworom takie ich potraktowanie niczego z\u0142ego nie uczyni\u0142o, przeciwnie. Mo\u017cna i w ten spos\u00f3b, byle dobrze, a Jimenez jest dobrym skrzypkiem. Wczoraj na Festiwalu Bachowskim – dwa wydarzenia, z kt\u00f3rych jedno w\u0142a\u015bciwie zewn\u0119trzne, poniewa\u017c by\u0142o to tradycyjne ju\u017c nabo\u017ce\u0144stwo kantatowe w Ko\u015bciele Pokoju. Drugie by\u0142o zdarzeniem do\u015b\u0107 szczeg\u00f3lnym.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5091"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5091"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5091\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5098,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5091\/revisions\/5098"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5091"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5091"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5091"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"