No i sta\u0142o si\u0119 – przyjechali, hukn\u0119li, pop\u0119dzili, zakr\u0119cili si\u0119, poderwali ludzi w sali Opery Narodowej na baczno\u015b\u0107. Orkiestra M\u0142odzie\u017cowa im. Sim\u00f3na Bolivara pod batut\u0105 Gustavo Dudamela da\u0142a w Warszawie sw\u00f3j pierwszy koncert i podobno nie ostatni.<\/p>\n
Pewnie wi\u0119kszo\u015b\u0107 z Was s\u0142ysza\u0142a ju\u017c o El Sistema, cho\u0107by z tego blogu, je\u015bli nie z film\u00f3w, kt\u00f3re ostatnio pokazywa\u0142a TVP Kultura, wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 po raz kolejny\u00a0tego fenomenu\u00a0opisywa\u0107. Cz\u0119\u015b\u0107 z Was zapewne s\u0142ucha\u0142a r\u00f3wnie\u017c transmisji w radiowej Dw\u00f3jce. Ale zupe\u0142nie inaczej si\u0119 odbiera b\u0119d\u0105c na sali, gdy entuzjazm po prostu emanuje z wykonawc\u00f3w. Orkiestra przyjecha\u0142a w ogromnym sk\u0142adzie (A\u017c 13 kontrabas\u00f3w!<\/em> – wykrzykn\u0105\u0142 Janusz\u00a0Marynowski, dyrektor SV i niepraktykuj\u0105cy kontrabasista). Siedzia\u0142am tym razem na pierwszym balkonie prawie nad scen\u0105, wi\u0119c z mniejszym ni\u017c zwykle dystansem do orkiestry. Mog\u0142am si\u0119 wi\u0119c\u00a0przygl\u0105da\u0107\u00a0profilowi Dudamela (dyryguj\u0105cego ca\u0142y program z pami\u0119ci)\u00a0i\u00a0pracy poszczeg\u00f3lnych muzyk\u00f3w. Mam wra\u017cenie, \u017ce temperatura koncertu ros\u0142a stopniowo, a\u017c do kulminacji na ko\u0144cu.<\/p>\n Rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 utworem kompozytora wenezuelskiego Inocentego Carre\u00f1o (ur. 1919) Margaritea (Glosa Sinf\u00f3nica).<\/em> Nie by\u0142o to jakie\u015b porywaj\u0105ce jako\u015bciowo dzie\u0142o, zosta\u0142o potraktowane jako rozbieg przed jednym z przeboj\u00f3w orkiestry: czterema ta\u0144cami z baletu Estancia<\/em> Alberta Ginastery<\/a>. To \u015bwietna, drapie\u017cna muzyka, a Danza final (Malambo)<\/em>\u00a0jest jednym z najwi\u0119kszych hit\u00f3w zespo\u0142u, cz\u0119sto wykonywanym ze specyficzn\u0105 „choreografi\u0105”, ale tym razem bez – jak tutaj<\/a>. Jeszcze cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza<\/a>, liryczna druga <\/a>i trzecia<\/a>.<\/p>\n Gdy po nich w drugiej cz\u0119\u015bci wykonali \u015awi\u0119to wiosny<\/em> Strawi\u0144skiego, si\u0142\u0105 rzeczy nasuwa\u0142y si\u0119 ju\u017c paralele mi\u0119dzy Ginaster\u0105 i Strawi\u0144skim, a rytua\u0142 nie by\u0142 ju\u017c tak bardzo rosyjski, by\u0142 po prostu uniwersalny, do spe\u0142nienia w ka\u017cdym klimacie, a w finale chyba jeszcze okrutniejszy. Orkiestra by\u0142a jak piekielna machina, id\u0105ca naprz\u00f3d nieub\u0142aganie, jak burza (tu kawa\u0142ek pr\u00f3by <\/a>sprzed roku). Publiczno\u015b\u0107 oszala\u0142a natychmiast po ostatnim, brutalnym\u00a0akordzie i d\u0142ugo wywo\u0142ywa\u0142a artyst\u00f3w do bisu.<\/p>\n Najpierw muzycy uk\u0142onili si\u0119 Europie Wschodniej, wykonuj\u0105c Taniec s\u0142owia\u0144ski g-moll<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka. Potem by\u0142 jeden z najs\u0142ynniejszych ich przeboj\u00f3w: Mambo<\/em> z West Side Story<\/em> Bernsteina, tym razem z choreografi\u0105. Tak <\/a>to mniej wi\u0119cej wygl\u0105da\u0142o. No i na koniec zn\u00f3w Malambo<\/em>, te\u017c z ruchem<\/a>. Po prostu fiesta. Cyrk cyrkiem, ale przy tym w\u0119drowaniu po scenie, gibaniu si\u0119 i okr\u0119caniu kontrabas\u00f3w gra\u0107 czysto to naprawd\u0119 wirtuozeria. Oni maj\u0105 muzyk\u0119, a przede wszystkim rytm we krwi, to wida\u0107, s\u0142ycha\u0107 i czu\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" No i sta\u0142o si\u0119 – przyjechali, hukn\u0119li, pop\u0119dzili, zakr\u0119cili si\u0119, poderwali ludzi w sali Opery Narodowej na baczno\u015b\u0107. Orkiestra M\u0142odzie\u017cowa im. Sim\u00f3na Bolivara pod batut\u0105 Gustavo Dudamela da\u0142a w Warszawie sw\u00f3j pierwszy koncert i podobno nie ostatni. Pewnie wi\u0119kszo\u015b\u0107 z Was s\u0142ysza\u0142a ju\u017c o El Sistema, cho\u0107by z tego blogu, je\u015bli nie z film\u00f3w, kt\u00f3re […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/515"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=515"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/515\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=515"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=515"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=515"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}