{"id":516,"date":"2010-06-23T00:06:03","date_gmt":"2010-06-22T22:06:03","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=516"},"modified":"2010-06-23T00:06:03","modified_gmt":"2010-06-22T22:06:03","slug":"concerto-grosso-szymanowskiego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2010\/06\/23\/concerto-grosso-szymanowskiego\/","title":{"rendered":"Concerto grosso Szymanowskiego"},"content":{"rendered":"

Jak wiecie, zdecydowa\u0142am si\u0119 na powr\u00f3t w poniedzia\u0142ek do \u0141odzi w ostatniej chwili i mia\u0142o to plusy i minusy. Z jednej strony wreszcie us\u0142ysza\u0142am Claudia Martineza-Mehnera w Nocach w ogrodach Hiszpanii<\/em> de Falli, no i po raz kolejny, ale po latach, Anderszewskiego w IV Symfonii „Koncertuj\u0105cej”<\/em> Szymanowskiego (a przed tymi utworami jeszcze A Study of Shade<\/em> Szyma\u0144skiego). Z drugiej – no, po prostu uszy cierpia\u0142y, kiedy s\u0142ucha\u0142o si\u0119, jak topornie i nier\u00f3wno towarzyszy pianistom orkiestra. Dyrygent Diego Masson nie bardzo by\u0142 w stanie nad ni\u0105 zapanowa\u0107. Przez ten ha\u0142as w mniejszym stopniu mo\u017cna by\u0142o doceni\u0107 naprawd\u0119 subteln\u0105 gr\u0119 hiszpa\u0144skiego artysty, no, a w Szymanowskim w skrajnych cz\u0119\u015bciach ten ha\u0142as wr\u0119cz przykrywa\u0142 pianist\u0119. Cho\u0107 ten czarowa\u0142, jak m\u00f3g\u0142. Troch\u0119 zagra\u0142 inaczej ni\u017c kiedy\u015b – pocz\u0105tek by\u0142, jak na m\u00f3j gust, troch\u0119 zbyt nierealny, zbyt bliski ciszy, a to taki nostalgiczny temat, kt\u00f3remu si\u0119 jaka\u015b wi\u0119ksza wyrazisto\u015b\u0107 nale\u017cy. Ale potem ju\u017c by\u0142o inaczej. Anderszewski ma dar sprawiania, \u017ce w jakiej\u015b frazie, zwrocie muzycznym nagle dostrzegamy zupe\u0142nie nie dostrzegany wcze\u015bniej charakter, wyraz. Trudne to do opisania, ale to sprawia, \u017ce jego gra jest niepodobna do innych. A w finale chyba on jeden potrafi zauwa\u017cy\u0107, \u017ce jest to oberek, i zaakcentowa\u0107 na „trzy” tak, jak si\u0119 to w oberku robi. Przecie\u017c to taniec<\/em> – t\u0142umaczy\u0142 dyrygentowi jeszcze po koncercie i doda\u0142: – Marzy\u0142oby mi si\u0119 wykonanie tego utworu tak, jakby to by\u0142o concerto grosso. Tu solo skrzypiec, tam klarnetu…<\/em> – A mnie by si\u0119 marzy\u0142o wys\u0142uchanie Koncertuj\u0105cej<\/em> w takiej koncepcji (i z tym pianist\u0105 oczywi\u015bcie). \u017beby by\u0142a „koncertuj\u0105ca” nie tylko ze wzgl\u0119du na fortepian solowy – to rzeczywi\u015bcie od\u015bwie\u017caj\u0105cy pomys\u0142.<\/p>\n

W gruncie rzeczy o wiele ciekawsze dla mnie od samego koncertu (wyj\u0105wszy Bart\u00f3kowski bis, w kt\u00f3rym przez chwil\u0119 mo\u017cna by\u0142o obcowa\u0107 z\u00a0pianistyk\u0105 Anderszewskiego bez przeszk\u00f3d) by\u0142y w\u0142a\u015bnie te wypowiedzi, kt\u00f3re us\u0142ysza\u0142am, no i to, czego si\u0119 dowiedzia\u0142am. A wiadomo\u015b\u0107 jest wspania\u0142a! Ot\u00f3\u017c Schumann zosta\u0142 nagrany w celach wydania na p\u0142ycie (6 St\u00fccke in kanonischer Form<\/em> op. 56, Ges\u00e4nge der Fr\u00fche<\/em> op. 133 oraz Humoreska<\/em> op. 20). Przez naszego \u015bwietnego specjalist\u0119, Andrzeja Sasina z CD Accord. Jest nadzieja, \u017ce Virgin Classics wyda j\u0105 jeszcze w tym roku – w ko\u0144cu Rok Schumanna zobowi\u0105zuje.<\/p>\n

Ale to jeszcze nie wszystko. Dwa pierwsze z tych trzech utwor\u00f3w zostan\u0105 sfilmowane. Przez Telewizj\u0119 Polsk\u0105, na zam\u00f3wienie poprzez Narodowy Instytut Audiowizualny – w ramach wiadomego programu Ministerstwa Kultury ratuj\u0105cego dzia\u0142alno\u015b\u0107 TVP Kultura. A re\u017cyserowa\u0107 b\u0119dzie oczywi\u015bcie Bruno Monsaingeon. Film te\u017c b\u0119dzie gotowy jeszcze w tym roku. Pono\u0107 nie by\u0142o \u0142atwo przekona\u0107 g\u00f3r\u0119, bo przecie\u017c „dopiero by\u0142 film o Anderszewskim”. Po pierwsze, by\u0142 dwa lata temu (Telewizja Polska by\u0142a te\u017c koproducentem „Podr\u00f3\u017cuj\u0105cego fortepianu”). Po drugie, je\u015bli mamy takiego pianist\u0119, kt\u00f3ry przy tym jest ch\u0119tny do tej roboty, to jak mo\u017cna by\u0142oby z takiej szansy zrezygnowa\u0107?<\/p>\n

Tym razem ma by\u0107 bez gadania. Przede wszystkim muzyka. Mia\u0142am mo\u017cno\u015b\u0107 rzuci\u0107 okiem na scenopis, kt\u00f3ry przywioz\u0142a Anderszewskiemu kole\u017canka z TVP Kultura. Co\u015b nieprawdopodobnego: opisany ka\u017cdy takt utworu, co, kiedy,\u00a0w jakim momencie ma pokazywa\u0107 kamera. Tak pracuj\u0105 prawdziwi fachowcy! A Monsaingeon jest artyst\u0105 w swoim fachu. Zreszt\u0105 jest przecie\u017c z wykszta\u0142cenia muzykiem. A Piotr i tak od razu powiedzia\u0142: – Ja nie chc\u0119 tego ogl\u0105da\u0107<\/em>. No i tu go rozumiem, bo to przecie\u017c nie jego robota, tylko tych za kamerami.<\/p>\n

Ogromnie si\u0119 na tego Schumanna ciesz\u0119 i niecierpliwie czekam.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jak wiecie, zdecydowa\u0142am si\u0119 na powr\u00f3t w poniedzia\u0142ek do \u0141odzi w ostatniej chwili i mia\u0142o to plusy i minusy. Z jednej strony wreszcie us\u0142ysza\u0142am Claudia Martineza-Mehnera w Nocach w ogrodach Hiszpanii de Falli, no i po raz kolejny, ale po latach, Anderszewskiego w IV Symfonii „Koncertuj\u0105cej” Szymanowskiego (a przed tymi utworami jeszcze A Study of […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/516"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=516"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/516\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=516"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=516"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=516"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}