…szeroko poj\u0119tego. Bo od Beethovena, kt\u00f3ry by\u0142 jego „jask\u00f3\u0142k\u0105”, po neoromantyk\u00f3w sp\u00f3\u017anionych: Elgara, Paderewskiego, Rachmaninowa.<\/p>\n
<\/p>\n
Tych trzech ostatnich by\u0142o bohaterami wieczornego wyst\u0119pu Philharmonia Orchestra pod batut\u0105 Vladimira Ashkenazego. Orkiestr\u0119 t\u0119 pami\u0119tamy w Warszawie sprzed paru lat, gdy pod batut\u0105 swojego szefa artystycznego Esy-Pekki Salonena w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 intensywnie w Rok Lutos\u0142awskiego. Ja mia\u0142am szcz\u0119\u015bcie s\u0142ysze\u0107 j\u0105 jeszcze w Londynie i w Berlinie. Teraz wyst\u0105pi\u0142a pod batut\u0105 swego honorowego dyrygenta – tak\u0105 funkcj\u0119 pe\u0142ni tam Ashkenazy, niestety ju\u017c nie pianista…<\/p>\n
Jak pi\u0119knie, intensywnie brzmi ta orkiestra, ile z niej mo\u017cna wydoby\u0107 niuans\u00f3w, jakie ma ciep\u0142e brzmienie smyczk\u00f3w, kt\u00f3re na pocz\u0105tek zaprezentowa\u0142y si\u0119 w hicie – Serenadzie<\/em> Elgara. Nawet fakt, \u017ce grali w do\u015b\u0107 du\u017cym sk\u0142adzie jak na ten utworek cz\u0119sto grywany przez orkiestry kameralne, nie przeszkodzi\u0142 – brzmia\u0142o to \u0142agodnie i mi\u0119kko.<\/p>\n Po Elgarze – zadany przez dyrekcj\u0119 festiwalu Koncert fortepianowy<\/em> Paderewskiego. Pianist\u0105, kt\u00f3rego o wykonanie partii solowej poproszono, by\u0142 Dang Thai Son, i wywi\u0105za\u0142 si\u0119 z tego zadania znakomicie. By\u0142o to granie skromne, precyzyjne i wirtuozowskie zarazem. Nie jest to dzie\u0142o wielkiej wagi, jedynie sympatyczne, zw\u0142aszcza w krakowiakowym finale (dzie\u0142o pisane w tym samym czasie, co znany Krakowiak fantastyczny<\/em>), gdy w pewnym momencie nagle i w orkiestrze, i w fortepianie roz\u0107wierkuj\u0105 si\u0119 jakie\u015b ptaszki – pierwszy raz to dzi\u015b us\u0142ysza\u0142am. Dang dosta\u0142 du\u017ce oklaski, ale bisowania odm\u00f3wi\u0142.<\/p>\n Szczeg\u00f3lnie smacznie brzmia\u0142a orkiestra w II Symfonii<\/em> Rachmaninowa, zar\u00f3wno w do\u015b\u0107 jednak kiczowatej, wolnej trzeciej cz\u0119\u015bci, jak w \u017cywio\u0142owej II i IV cz\u0119\u015bci. Stojak by\u0142 obowi\u0105zkowy. Na bis – zinstrumentowane na orkiestr\u0119 (jak si\u0119 okaza\u0142o, przez jednego z muzyk\u00f3w z I skrzypiec) Preludium As-dur<\/em> Chopina z sol\u00f3wkami instrument\u00f3w d\u0119tych. Na ostatnim akordzie Ashkenazy odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do publiczno\u015bci z szelmowskim u\u015bmiechem, za co dosta\u0142 dodatkowe brawa. Pisa\u0142am ju\u017c kiedy\u015b o tym, \u017ce zachowuje si\u0119 on na scenie do\u015b\u0107 zabawnie, dyryguje nie jak dyrygent, ale jest jako\u015b tam skuteczny i budzi wielk\u0105 sympati\u0119, i w\u015br\u00f3d muzyk\u00f3w, i w\u015br\u00f3d publiczno\u015bci.<\/p>\n