{"id":5183,"date":"2015-09-03T00:15:42","date_gmt":"2015-09-02T22:15:42","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5183"},"modified":"2015-09-03T09:49:26","modified_gmt":"2015-09-03T07:49:26","slug":"szalenstwa-orlanda-w-lazienkach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/09\/03\/szalenstwa-orlanda-w-lazienkach\/","title":{"rendered":"Szale\u0144stwa Orlanda w \u0141azienkach"},"content":{"rendered":"

Kto si\u0119 wybiera na Orlanda<\/em> Haendla do Teatru Kr\u00f3lewskiego w \u0141azienkach, mo\u017ce by\u0107 spokojny: spektakl jest znakomity. Bez wi\u0119kszych eksperyment\u00f3w, za to zachwycaj\u0105cy g\u0142osami i (jak w wielu inscenizacjach Natalii Koz\u0142owskiej) wci\u0105gaj\u0105cy \u015bwietn\u0105 zabaw\u0105.<\/p>\n

<\/p>\n

Orlando<\/em> w przeciwie\u0144stwie do zesz\u0142orocznej Agrippiny<\/em> nie dzieje si\u0119 w abstrakcyjnej przestrzeni. Na scenie mamy po prostu przed\u0142u\u017cenie \u0141azienek: park, drzewa, krzewy… tajemniczy ogr\u00f3d. Zoroastro, czarodziej powoduj\u0105cy bohaterami jak demiurg, jest w tym wydaniu pisarzem, tw\u00f3rc\u0105 ca\u0142ej historii, co na jedno w\u0142a\u015bciwie wychodzi, i wyst\u0119puje w ciemnym, wsp\u00f3\u0142czesnym garniturze. Czworo natomiast bohater\u00f3w jest poubieranych w bia\u0142e stroje – ka\u017cde w innym fasonie i stylu – i na tle zieleni wygl\u0105daj\u0105 jak duchy.<\/p>\n

Emocje rzeczywi\u015bcie kipi\u0105. On kocha j\u0105, ona kocha kogo\u015b innego, tego innego kocha jeszcze inna ona… w efekcie mamy szale\u0144stwo g\u0142\u00f3wnego bohatera, kt\u00f3ry morduje niewiern\u0105 ukochan\u0105 i rywala. Ale dzi\u0119ki temu, \u017ce mamy na scenie posta\u0107 Zoroastra, kt\u00f3ry wyst\u0119puje tu jako deus ex machina<\/em>, wskrzesza zmar\u0142ych i uzdrawia z szale\u0144stwa, wszystko ko\u0144czy si\u0119 dobrze. Nie trzeba szuka\u0107 jakiegokolwiek sensu w tej historii, tylko cieszy\u0107 si\u0119 tym, jak \u015bpiewacy wyra\u017caj\u0105 te emocje.<\/p>\n

Tytu\u0142owym Orlandem jest, jak ju\u017c tu wspomnieli\u015bmy, Jan Jakub Monowid, rzeczywi\u015bcie w tej roli znakomity. Nie tylko zreszt\u0105 g\u0142osowo – ma tu du\u017ce pole do popisu – ale i aktorsko. Ma tu do wy\u015bpiewania wielk\u0105 rozmaito\u015b\u0107 uczu\u0107, od czu\u0142o\u015bci i rzewno\u015bci zakochanego poprzez zazdro\u015b\u0107 i b\u00f3l po furi\u0119. Zw\u0142aszcza scena szale\u0144stwa jest niezwykle sugestywna (spotkany przeze mnie PMac<\/strong> stwierdzi\u0142, \u017ce niech si\u0119 schowa szale\u0144stwo \u0141ucji z Lammermoor<\/em> przy takiej scenie). W tym szale\u0144stwie jest najpierw niebezpieczny, potem bezbronny. Ogromna ilo\u015b\u0107 zada\u0144.<\/p>\n

Ca\u0142kowitym kontrastem do niego jest w\u0142adczy Zoroastro – Artur Janda<\/a>, kt\u00f3ry \u015bwietnie si\u0119 ostatnio rozwija. Ujmuj\u0105ca jest Dorinda – m\u0142oda i obiecuj\u0105ca Dagmara Barna<\/a>. Ale szczeg\u00f3lnie zaciekawi\u0142y mnie g\u0142osy, kt\u00f3rych dawno nie s\u0142ysza\u0142am. Aleksandra Zamojska<\/a>, mieszkaj\u0105ca w Salzburgu, zaczyna\u0142a kiedy\u015b w Warszawskiej Operze Kameralnej, a w ostatnich latach mo\u017cna by\u0142o j\u0105 us\u0142ysze\u0107 tylko za granic\u0105, i to w bardzo ciekawych kontekstach. \u015awietnie jednak, \u017ce mamy teraz mo\u017cliwo\u015b\u0107 j\u0105 tu us\u0142ysze\u0107. Ma pi\u0119kn\u0105, mi\u0119kk\u0105 barw\u0119 g\u0142osu i emisj\u0119, jej g\u0142os brzmi ca\u0142kowicie naturalnie i lekko. Podobnie z Damianem Ganclarskim<\/a>, \u015bwie\u017co po studiach w Londynie u Michaela Chance’a – i jakby cie\u0144 tego pedagoga, oczywi\u015bcie w niegdysiejszej formie, w tym g\u0142osie s\u0142ycha\u0107. Te\u017c pi\u0119kna i naturalna emisja. Rol\u0119 mia\u0142 mo\u017ce mniej wdzi\u0119czn\u0105 aktorsko, musia\u0142 tylko by\u0107 rzewnym amantem, ale dzi\u0119ki temu w\u0142a\u015bnie na barw\u0119 m\u00f3g\u0142 k\u0142a\u015b\u0107 nacisk.<\/p>\n

Polecam wi\u0119c bardzo ten spektakl. Uprzedzam tylko – trwa ponad trzy godziny, ma dwie przerwy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kto si\u0119 wybiera na Orlanda Haendla do Teatru Kr\u00f3lewskiego w \u0141azienkach, mo\u017ce by\u0107 spokojny: spektakl jest znakomity. Bez wi\u0119kszych eksperyment\u00f3w, za to zachwycaj\u0105cy g\u0142osami i (jak w wielu inscenizacjach Natalii Koz\u0142owskiej) wci\u0105gaj\u0105cy \u015bwietn\u0105 zabaw\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5183"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5183"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5183\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5186,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5183\/revisions\/5186"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5183"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5183"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5183"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}