![\"masecki_450.jpg\"](\"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/wp-content\/uploads\/masecki_450.jpg\" "\\"masecki_450.jpg\\"")
<\/p>\n<\/p>\n
Tak si\u0119 jako\u015b sk\u0142ada, \u017ce jak poprzedni tydzie\u0144 sp\u0119dza\u0142am w towarzystwie muzyki Szymanowskiego i okolic, tak ten – na jazzowo, cho\u0107 mo\u017ce nie zawsze atrakcyjnie. Wsp\u00f3lny koncert Makowicza z Krzysztofem Jab\u0142o\u0144skim nie zachwyci\u0142 mnie, ale raczej by\u0142am przygotowana na to, \u017ce zachwyt\u00f3w nie b\u0119dzie. Natomiast wczoraj w ramach V Festiwalu Pianist\u00f3w Jazzowych, do\u015b\u0107 na razie skromnej imprezie i ma\u0142o rozreklamowanej (mam nadziej\u0119, \u017ce si\u0119 rozwinie), spodziewa\u0142am si\u0119 o wiele ciekawszych wra\u017ce\u0144 i nie zawiod\u0142am si\u0119.<\/p>\n
Gra\u0142 jeden z najwi\u0119kszych – moim zdaniem – talent\u00f3w m\u0142odego pokolenia, Marcin Masecki<\/a>; tym razem wyst\u0105pi\u0142 w duecie z izraelsko-ameryka\u0144skim perkusist\u0105 Zivem Ravitzem, z kt\u00f3rym poznali si\u0119 na studiach w Berklee College of Music. Marcin jest pianist\u0105 rozdwojonym, ma te\u017c solidne podstawy klasyczne i nie rozstaje si\u0119 z nimi, w\u0142a\u015bnie zamierza nagra\u0107 p\u0142yt\u0119 z Kunst der Fuge<\/em> (na Wurlitzerze!) i na swojej stronie internetowej, do kt\u00f3rej podaj\u0119 wy\u017cej link, namawia czytelnik\u00f3w na zrzutk\u0119. Jako jazzman jest ogromnie kreatywny, nigdy nie spodziewasz si\u0119, co zagra za chwil\u0119, gdzie go poniesie fantazja. Czasem gra rzeczy bardzo dziwne, ma\u0142o jazzowe, kiedy indziej ponosi go specyficzne poczucie humoru i udaje ma\u0142piszona, kt\u00f3ry r\u0105bie w przypadkowe klawisze, kiedy indziej roztacza przed s\u0142uchaczami morze liryzmu. Z perkusist\u0105 bardzo si\u0119 dobrali, ich wyst\u0119p mia\u0142 \u015bwietn\u0105 atmosfer\u0119, szkoda tylko, \u017ce s\u0142ysza\u0142o go niewielu ludzi.<\/p>\n Marcin jest kolejnym przyk\u0142adem, \u017ce jazzowy fortepian to polska specjalno\u015b\u0107. I ka\u017cdy z naszych pianist\u00f3w jest indywidualno\u015bci\u0105, nie zapatruj\u0105c si\u0119 przesadnie w gigant\u00f3w, nawet w takich jak Jarrett, Hancock czy Corea. Postawa taka jak Makowicza z jego zapatrzeniem w Errolla Garnera (i odrobin\u0119 w Arta Tatuma) nale\u017cy ju\u017c do przesz\u0142o\u015bci. Ale przecie\u017c i w przesz\u0142o\u015bci np. Komedy, Nahornego czy Kurylewicza (ka\u017cdego w jego gatunku) nie da\u0142o si\u0119 por\u00f3wna\u0107 z nikim innym. Szkoda, \u017ce Mieczys\u0142aw Kosz<\/a> tak m\u0142odo zmar\u0142; w swoich czasach by\u0142 rewelacj\u0105. W \u015brednim pokoleniu mamy Andrzeja Jagodzi\u0144skiego, kt\u00f3ry wypracowa\u0142 sobie lekki i przyjemny, ale bardzo samosw\u00f3j styl; jest te\u017c W\u0142odek Pawlik<\/a>, kt\u00f3ry te\u017c jak kot idzie w\u0142asnymi drogami – jego wra\u017cliwo\u015b\u0107 ma w sobie co\u015b literackiego, tak\u0105 ch\u0119\u0107 opisywania d\u017awi\u0119kiem. Krzysztof Herdzin, Bogdan Ho\u0142ownia – te\u017c w \u015bwietnym gatunku. No i m\u0142odsze pistolety. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od Mo\u017cd\u017cera, kt\u00f3ry na pocz\u0105tku by\u0142 niezwykle oryginalny i kreatywny, teraz jakby si\u0119 troch\u0119 powiela\u0142 (i ulajtowi\u0142, je\u015bli tak mo\u017cna powiedzie\u0107), ale wci\u0105\u017c jego gra sprawia uchu i wyobra\u017ani przyjemno\u015b\u0107. Potem pojawi\u0142 si\u0119 S\u0142awek Jasku\u0142ke<\/a>, kto\u015b zupe\u0142nie inny, niezwykle oryginalna osobowo\u015b\u0107, znakomicie bawi\u0105cy si\u0119 skomplikowanymi rytmami; \u015bwietny i nies\u0142ychanie sprawny Marcin Wasilewski z Simple Acoustic Trio, Piotr Wyle\u017co\u0142, z kt\u00f3rym lubi grywa\u0107 nawet Nigel Kennedy, tak\u017ce Marcin Masecki w\u0142a\u015bnie i teraz ca\u0142y szereg jeszcze m\u0142odszych.<\/p>\n Wygl\u0105da na to, \u017ce Polska fortepianem jazzowym stoi. Dlaczego wi\u0119c w tej dziedzinie jest tak dobrze, a z pianistami klasycznymi jest gorzej? Nie dziwi w \u015bwiecie, \u017ce Polska, ojczyzna Chopina, wydaje wielu dobrych pianist\u00f3w jazzowych – Chopin by\u0142 wspania\u0142ym improwizatorem, oni te\u017c s\u0105 dobrymi. Ale dlaczego w dziedzinie muzyki klasycznej w ostatnich czasach jedyny mi\u0119dzynarodowy sukces (po Anderszewskim) odni\u00f3s\u0142 tylko Rafa\u0142 Blechacz i kolejnych kandydat\u00f3w jako\u015b nie wida\u0107? Hm… to ju\u017c pewnie kwestia szko\u0142y. W szko\u0142ach grasuj\u0105, jak mawia\u0142 Chopin, „zasuszone pupki” (uwaga: pupki nie znacz\u0105 tu tego, co my\u015blicie, lecz wywodz\u0105 si\u0119 od francuskiego poupee<\/em> – lalka, kuk\u0142a), kt\u00f3re wbijaj\u0105 uczniom zasuszone schematy i nie ucz\u0105 swobody. Piani\u015bci jazzowi u nas w wi\u0119kszo\u015bci uczyli si\u0119 nie tylko w Akademiach Muzycznych (a je\u015bli, to w Katowicach na wydziale jazzowym, cho\u0107 np. W\u0142odek Pawlik te\u017c ma za sob\u0105 studia klasyczne). A wiadomo, \u017ce jak przychodzi co do czego, to improwizacja jest Polakowi bliska… \ud83d\ude00<\/p>\n PS. Bardzo jazzowo zapowiada si\u0119 listopad, zw\u0142aszcza w Warszawie: JVC Jazz Festiwal (m.in. z Core\u0105 z Bel\u0105 Fleckiem) i – niespodzianka – odrodzona Jamborka (Take 6 i Manhattan Transfer na wsp\u00f3lnym koncercie, Richard Galliano z Garym Burtonem w duecie i ca\u0142e mn\u00f3stwo innych ciekawych artyst\u00f3w, w tym nieznany u naz jazz ukrai\u0144ski). W Katowicach te\u017c nie\u017ale – pod koniec miesi\u0105ca Uri Caine… \u017beby tylko mie\u0107 na wszystko czas i pieni\u0105dze \ud83d\ude00<\/p>\n Na zdj\u0119ciu – Marcin Masecki, www.marcinmasecki.com<\/a>, Creative Commons License<\/a><\/em><\/p>\n <\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tak si\u0119 jako\u015b sk\u0142ada, \u017ce jak poprzedni tydzie\u0144 sp\u0119dza\u0142am w towarzystwie muzyki Szymanowskiego i okolic, tak ten – na jazzowo, cho\u0107 mo\u017ce nie zawsze atrakcyjnie. Wsp\u00f3lny koncert Makowicza z Krzysztofem Jab\u0142o\u0144skim nie zachwyci\u0142 mnie, ale raczej by\u0142am przygotowana na to, \u017ce zachwyt\u00f3w nie b\u0119dzie. Natomiast wczoraj w ramach V Festiwalu Pianist\u00f3w Jazzowych, do\u015b\u0107 na razie […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/52"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=52"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/52\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=52"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=52"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=52"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}